Tibetan
དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་གི་ཚེ་རྒོལ་བ་དེ་ཉིད་སྒྲ་རྟག་པའོ་ཞེས་ཚིག་འགའ་ཞིག་སྨྲས་པ་ན། རྒོལ་བས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་དེ་ལས་ཟུར་ན་འདུག་བ་འགའ་ཞིག་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པ་ན། རྒོལ་བ་དེ་ཉིད་ཕན་པར་འདོད་པས་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོར་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་འགོད་པར་སྲིད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཚིག་དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ལ་བརྟེན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་གི་ཡན་ལག་ནི་བར་མ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་དེ་ལ་དྲན་པ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ནང་གི་ཡན་ལག་གི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དོན་ནི་ཤེས་པས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། སྒྲོན་མ་བཞིན་དུ་རུང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚིག་གང་གིས་དེ་སེམས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བྱེད་པའི་ཡུལ་མ་བསྟན་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་ནི་དེ་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནུས་པ་ཡིན་གྱི། ནུས་པ་དྲན་པར་བྱེད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་གོ་བར་བྱ་བ་མེད་ན་གཏན་ ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བ་ན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ནི་འདི་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་གཅིག་གིས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་ཡུལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མེད་ཀྱང་དོན་གྱི་ཡུལ་གོ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ཅུང་ཟད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁྱབ་པའི་ཚིག་གིས་བྱས་པ་མི་རྟག་པ་ལ་ངེས་པར་བསྟན་ནས་སྒྲ་ཡང་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་པས་སྒྲ་ལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་དེར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་མེད་ཀྱང་གོ་བར་བྱེད་པ་ན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་ཕྱོགས་ནི་མ་བརྗོད་ཀྱང་འགྲུབ་པ་ལ་གེགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་གསུམ་པོ་འདི་དག་ཉིད་མ་བརྗོད་ན་གྲུབ་པ་ལ་གེགས་སུ་འགྱུར་བས་དེ་དག་ཉིད་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་མ་བརྗོད་ན་སྒྲུབ་པ་མ་ཚང་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བསྟན་བ་མེད་ན་མེད་པ་ནི་མི་འཁྲུལ་བ་ཉིད་དེ། དེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མེད་ཀྱ
Chinese
即使如此，当辩论者说“声音是常恒的”这样的话时，辩论者所作的论证中，有些人产生怀疑。为了辩论者自己想要帮助他们而反驳这种观点，可能会提出无常的理由作为对治。因此，不一致的言辞也与理由的言辞一起，依存于同一个人而成立。因为这样会太过分。内部的支分是因为没有间隔。对具有三种相的标志进行忆念，就存在于内部支分的理由的言辞中。意思是说，意义是通过知识来理解的，而不仅仅是像灯一样能够做到。因此，任何能够使意义进入内心的言辞，才是能够成立的，其他的则不然。如果不指出理由的作用对象，理由的作用是不可能存在的，因此，宗的言辞能够指出这一点，而仅仅是忆念这种能力是不够的。如果有人说：如果不是这样理解，理由就不能被理解，同样，对于应该理解的事物，即使没有怀疑，也不能理解。因此，对于怀疑等等也会太过分。那么，所说的这些也同样适用于这里。如果有人说，通过一个人的论证本身来进行推论。即使那样，即使没有指出对象，也能理解意义的对象。因为用“凡是少许”等等周遍的言辞，已经确定地指出了所作是无常的，并且声音也是所作的，所以通过陈述宗法，指出了声音，因此这本身就具有这种能力。因此，没有必要毫无疑问地指出。如果即使没有宗也能理解，那么就是能理解的，因此，即使没有陈述宗，也不会妨碍成立。因此，如果这三种相没有被陈述，就会妨碍成立，因此，如果这三种相中的任何一种没有被陈述，就会成为论证不完整的过失。如果没有指出它，那么没有就是不错误的，因为它不是那样的。如果没有它。
English
Even so, when the debater says something like, "Sound is permanent," some of those present in the debater's argument have doubts. In order for the debater himself to want to help them and refute this view, it may be possible to present the reason of impermanence as an antidote. Therefore, the inconsistent words also, together with the words of the reason, will be established as dependent on the same person. Because it would be too extreme. The internal limbs are because there is no interruption. The act of placing mindfulness on the sign with three aspects is situated in the words of the reason of the internal limbs. The meaning is this: the meaning is understood by knowledge, but not merely by being able to, like a lamp. Therefore, whatever words cause it to enter the mind, that itself is what establishes it, not something else. If the object of the reason's action is not shown, the action of the reason is impossible, therefore, the words of the subject (paksha) are capable of showing that, but not merely by causing the ability to be remembered. If someone says: If it is not understood in this way, the reason cannot be understood, and similarly, for what should be understood, even if there is no doubt, it cannot be understood. Therefore, it would be too extreme for doubt and so on. Then, what is said is also the same here. If someone says that the argument itself, which is thoroughly applied by one person, is inference. Even so, even if there is no object to show, the object of the meaning will be understood. Because by the pervasive words such as "whatever is slightly," it has been definitely shown that what is made is impermanent, and sound is also made, therefore, by stating the property of the subject (paksha-dharma), sound is indicated, therefore this itself has that ability there. Therefore, it is not necessary to show it without doubt. If it is understood even without the subject (paksha), then it is the very thing that understands, therefore, even if the subject is not stated, there is no obstacle to establishment. Therefore, if these three aspects are not stated, it will hinder establishment, therefore, if any one of these three aspects is not stated, it will become the fault of an incomplete proof. If it is not shown, then not being is not mistaken, because it is not that. If it is without it.
Tibetan
ང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ལ་ཕྱི་ན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་དང་ལྡན་པའི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་སྟེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ཡང་གང་གི་ཚེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁོ་ནའི་སྒྲ་ལས་སོ། །རང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་འདོད་པའོ། །མ་བསལ་བ་ཉིད་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདིར་ངོ་བོ་ དང་ཚིག་ཕྲད་དང་འདོད་པ་དང་རང་ཉིད་དེ། རང་ཉིད་ངོ་བོའི་ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ཉེ་བར་བཟུང་བ་ན། ངོ་བོ་དང་ཚིག་ཕྲད་དང་འདོད་པ་དང་རང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ངག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །འདི་དག་ཉིད་ཚིག་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་དང་ཚིག་ཕྲད་དང་འདོད་པ་དང་རང་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་འདི་བཞིས་མ་གྲུབ་པ་དང༌། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་དོན་གྱིས་བརྗོད་པ་དང་རྒོལ་བའི་འདོད་པ་གཟུང་བར་རིག་པར་བྱའོ། །གཟུང་བ་དེས་ནའོ། །མཉན་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉན་པར་རུང་བ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །རང་གི་ངོ་བོ་སྨོས་པས་ནི་མ་གྲུབ་པ་གཟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་ནའི་སྒྲས་མ་གྲུབ་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསལ་བ། དེ་གང་ཞེ་ན། མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དག་གོ །དཔེར་ན། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མངོན་བར་གསལ་བར་སྨྲ་བ་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་དང༌། གྲངས་ཅན་བ་ལ་དཔེ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །འདོད་པ་སྨོས་པས་ནི་མི་འདོད་པ་བསལ་ཏེ། བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་ནས་ནི་རྩོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ཀྱང་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་བསྒྲུབ་བར་བྱ་བ་དང་མ་འབྲེལ་པ་བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བ་ནི་རྒོལ་བའི་ཁས
Chinese
如果说因为我是能成立者，所以不应说，那么应当说，因为是能成立者的支分，所以不是。然而在所成立的自性上，对外不是颠倒成立的，以及在所成立的自性虚空的功德等等上，是颠倒成立的。因为见到具有那颠倒的邪分别，为了遮遣它。所谓“体性”是应随推度的，即所成立的自己的体性。那么，什么是想要成立的呢？虽然是想要成立的，但在何时说是能成立者的时候，也并非是宗，这是从“仅仅”的语气来的。所谓“自己”是想要自身。没有遮除的即现量等等。此处的宗的定义是体性和词和意欲和自己，如果摄持自己体性的词义，则会变成体性和词和意欲和自己的语。这些本身就是词，即体性和词和意欲和自己的这四个词没有成立的，以及不是能成立者和以意义所说和论者的意欲，应当知道。以所取的那个。所谓“应听闻”是说应听闻的本身遮除了现量成立的，这样联系。说了自己的体性，因为是取没有成立的，所以是遮除成立的。以“仅仅”的语气遮除虽然没有成立，但想要成为能成立者的，那是什么呢？即没有成立的因和喻。例如，声音是无常的，因为是所作，如瓶子一样。对于明显宣说者来说，因没有成立，对于数论师来说，喻也没有成立一样。说了意欲，是遮除不意欲的，即遮除不成为想要成立的场合的所依。虽然不应依赖论典而争论，但即使承认了论典，如果虚空的功德等等不存在就不会发生，不是所成立的，与论典无关，从论典中见到的是论者的承。
English
If it is said that because I am the establisher, I should not speak, then it should be said, because it is a part of the establisher, it is not. However, in the nature of what is to be established, it is not established perversely externally, and in the nature of what is to be established, such as the qualities of space, it is established perversely. Because seeing the wrong discrimination that possesses that perversion, in order to avert it. The so-called "essence" is what should be inferred, that is, the own essence of what is to be established. Then, what is it that is desired to be established? Although it is desired to be established, when it is said to be the establisher, it is also not the subject, this comes from the word "only". The so-called "self" is wanting oneself. What is not excluded is direct perception and so on. The definition of the subject here is essence, word, intention, and self. If the meaning of the word of self-essence is taken, it will become the word of essence, word, intention, and self. These themselves are words, that is, the four words of essence, word, intention, and self are not established, and it should be understood that it is not the establisher, and what is said by meaning, and the intention of the debater. By that which is taken. The so-called "should be heard" is saying that the very thing that should be heard excludes what is established by direct perception, thus connecting. By mentioning one's own essence, because it is taking what is not established, it is excluding what is established. By the word "only", what is desired to be the establisher even though it is not established is excluded. What is that? That is, the reason and example that are not established. For example, sound is impermanent, because it is made, like a pot. For those who speak clearly, the reason is not established, and for the Samkhyas, the example is also not established. By mentioning intention, it is excluding what is not intended, that is, excluding what is not the basis of the occasion of wanting to be established. Although one should not argue based on the scriptures, even if the scriptures are accepted, if the qualities of space and so on do not exist, it will not happen, it is not what is to be established, it is unrelated to the scriptures, what is seen from the scriptures is the debater's acceptance.