Tibetan
བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་བྱས་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། འོ་ན་ནི་མངོན་བར་གསལ་བར་སྨྲ་བ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོ་ན་ཏེ་མངོན་པར་གསལ་བ་དེའི་ངོ་བོ་སྒྲ་ལ་ཚད་མ་མ་རྟོགས་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མངོན་བར་གསལ་བར་སྨྲ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གང་ཡིན་པ་བསྟན་བཅོས་དང་འབྲེལ་བའི་ཚུལ་གསུམ་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་ནི་མ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འཆི་བ་དང་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཡིན་ལ། རྒོལ་བས་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པས་ཕྱིར་རྒོལ་ བ་ལ་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་དོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་རྒོལ་བ་གྲངས་ཅན་ལ་མ་གྲུབ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྒོལ་བ་ལ་མ་གྲུབ་པོ། །དེས་ན་མཐོང་བ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་གཏན་ལམ་ཕེབས་པའི་ཕྱིར་དང༌། མ་མཐོང་བ་ནི་ཚད་མས་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པའི་ཕྱིར་གང་ཡང་རུང་བ་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དཔེར་བརྗོད་པ་མ་སྨྲས་སོ། །ཅི་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བྱས་པ་མངོན་པར་གསལ་བ་སྨྲ་བ་ལ་མ་གྲུབ་པའི་དཔེར་བརྗོད་ཅེ་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་དཔེར་བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་ཅམ་ཞིག་བཤད་དོ། །ཅི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ལ་གྲགས་པའི་དངོས་པོ་ཅིག་ཤོས་བསྟན་བཅོས་དེ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་མ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་གང་ཞིག་གང་ན་མེད་པར་རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པ་དེས་དེར་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་རྒོལ་བ་ཚད་མ་མ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ན་རྒོལ་བ་ལ་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་ཀྱི། བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དམ་བཅའ་བའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་མ་གྲུབ་པར་མི་སེམས་པ་དེ་ལ་བཤད་པ་ནི། གང་ཡང་དམ་བཅའ་བའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཆོས་སམ་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའོ། །ཆོས་ཅན་ནི་རེ་ཞིག་དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཞེས་སྨོས་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ནི་མི་འདོད་དོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་རང་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ལ་སྟེ། གྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་དེ་བདག་སྒྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་དོ། །འདི་སྐད་དུ་སྒྲ་གཏན་མ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། བདག་ཉིད་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་གོ་བྱེད་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དེ་ཉིད་བདག་གི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ག་ལས་ཤེ་ན། དེའི་ ངོ་བོ་ཙམ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་ཙམ་དང་བསྒྲུབ་བྱ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ན། དམ་བཅའ་བ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྒྲ་དེ་བསྟན་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་སྔར་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་ལ། ཕྱིས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཡིན་པ་ངེས་ན་དོན་མེད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཞེ་ན། བཤད་པ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་སྒྲའི་བདག་ཉིད་དེ་ལ་ཕྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ན་མ་བསྟན་པའི་དོན་གྱི་ཆ་ནི་ཅི་ཡང་བསྟན་པ་མེད་དོ། །གཉི་གར་ཡང་སྒྲ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཉིད་བསྟན་པར་ཟད་དོ། །སྒྲ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པ་གཅིག་ཏུ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡིན་ལ། སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བསྟན་པར་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ཐ་དད་པས་ནི་དོན་ཐ་དད་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་དེ་གཏན་ཚིགས་སྟོན་པའི་དུས་སུ་སྒྲ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། ཕྱོགས་བསྟན་པའི་དུས་ཉིད་ན་དེ་ལྟ་བུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱིས་གཏན་ཚིགས་སྟོན་པའི་དུས་སུ་ཡང་རང་ཉིད་ཁོ་ནས་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནས་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་བྱ་སྟོན་པའི་དུས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནས་གྲུབ་པ་ཡང་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་མ་གྲུབ་པོ། །ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་སྒྲ་ཙམ་གྲུབ་པར་མཐོང་ནས་སྒྲ་ཅི་ལྟར་མ་གྲུབ་ཅེ་ན་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནི་གྲུབ་མོད་ཀྱི་འོ་ན་ཀྱང་དེ་བདག་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པ་གང་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱས་ཁྱབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བ་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པ་དེ་ལས་སྒྲ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན་ནི་ཆོས་ཅ
Chinese
因为不是作用的理由，因为不是论典的场合，所以一切比量都不是。如果认为所作是量本身所损害的，那么对于完全接受明显说者做什么呢？如果那个明显说的自性，对于声音没有领悟量，那样一来，对于不是量者的明显说者做什么呢？因为是那样的缘故，凡是依赖论典的比量，凡是具有与论典相关的第三相，那就要通过论典的途径来陈述。其他的比量因为不了解，所以对于任何一方都要陈述为不成。死亡和形状的差别是量本身所明示的，因为立论者没有完全了解理由的自性，所以对于反驳者陈述为不成。无常本身对于立论者数论派是不成的，因此无常本身对于立论者是不成的。因此，对于所见，理由已经确定了自己的体性，对于未见，因为量没有确定，所以对于任何一方都要陈述为不成。因此，没有说出譬喻。如果问：导师所作的，对于明显说者，如何是不成的譬喻呢？导师只是说出了一部分譬喻的方面。如果问：在论典中著名的事物，对于不具备那个论典的另一方是不成的，同样，对于量完全成立的事物，在何处没有被反驳者承认，因此对于反驳者是不成的，对于反驳者量所成立的，也是因为立论者不了解量，所以对于立论者陈述为不成，但不是依赖论典。对于不认为所立宗的意义的一部分是不成的，那是这样说的：凡是所立宗的意义的一部分，法或者有法是不成的。有法暂时比如：声音是无常的，因为是声音的缘故，等等。如果问：难道不是已经成立了一个总的方面，名为声音的有法吗？回答是：是的。因为所要证明的和能证明的是不同的缘故。
English
Since it is not the reason of action, since it is not the occasion of treatises, therefore all inferences are not. If it is thought that what is made is harmed by the valid means itself, then what is to be done by fully accepting the one who speaks clearly? If the nature of that which is clearly manifest, for sound, does not realize the valid means, then what is to be done by the one who speaks clearly but is not a valid means? Because it is like that, whatever inference relies on the treatise, whatever has the third aspect related to the treatise, that should be stated through the means of the treatise. Other inferences, because they are not understood, should be stated as unestablished to either party. The difference between death and shape is made clear by the valid means itself, and because the proponent does not fully understand the nature of the reason, it is stated as unestablished to the opponent. Impermanence itself is unestablished to the proponent Samkhya, therefore impermanence itself is unestablished to the proponent. Therefore, for what is seen, the reason has established its own nature, and for what is not seen, because the valid means has not established it, it is stated as unestablished to either party. Therefore, the example is not stated. If asked, how is the example made by the teacher unestablished to the one who speaks clearly? The teacher only stated a part of the aspect of the example. If asked, how is it that one thing famous in the treatise is unestablished to the other party that does not possess that treatise, similarly, whatever thing is fully established by the valid means, wherever it is not admitted by the opponent, therefore it is unestablished to the opponent, and whatever is established by the valid means to the opponent, also because the proponent does not understand the valid means, it is stated as unestablished to the proponent, but not relying on the treatise. For those who do not think that one part of the meaning of the proposition is unestablished, it is said like this: Whatever part of the meaning of the proposition, the dharma or the subject of dharma is unestablished. The subject of dharma, for example, is temporarily like: sound is impermanent, because it is sound, and so on. If asked, isn't it already established that there is a general aspect, called the subject of dharma, sound? The answer is: yes. Because what is to be proven and what proves are different.
Chinese
也是这样。不希望所要成立的法，就是成立者。所要成立的法之有法自身成立，对于所要成立者，成立者若是不成立，则称有法于自成立不成其为理由。如此说来，声音并非完全不成立，而是说自身在成立无常上不成其为能知。像这样，那本身不是我的成立者。那是什么原因呢？因为它的体性仅仅是声音，与所要成立者相关联，仅仅是声音，由于显示立宗本身就成立了所要成立的法。再说显示声音是无意义的，因此那本身是成立者。有人认为，先前显示为所要成立的自性，后来确定为成立者的自性，怎么会变得无意义呢？回答说，对于显示为所要成立的法之自性的声音，后来显示为成立者时，未显示之义的部分什么也没有显示。无论在哪种情况下，都只是显示了与非声音的相异之处。声音在显示所要成立之时是一种方式，在显示为成立者时又是另一种方式。声音不同，并不能成立意义不同，因为太过分了。因此，当声音显示理由时，声音本身就变成了无常，而在显示宗法之时，它就像已经成立了一样，后来在显示理由之时，也是仅仅依靠自身，仅仅依靠自己的体性，像那样成立无常。在显示所要成立之时，仅仅依靠自己的体性也是不成立的，因此，自身不成其为自身的理由。另有人看到仅仅是声音成立了，就说声音怎么会不成立呢？虽然成立了，但即使如此，它自身在成立无常上不成其为理由，因此是不成立的。凡是被作为有法，成为所要成立法所周遍的理由，除了被作为有法的那个声音之外，没有其他声音了。如果那本身是理由，那么有
English
It is also like that. It is not desirable that what is to be established is the establisher itself. The subject of what is to be established is established by itself. For what is to be established, if the establisher is not established, then it is said that the subject is not established as the reason for self-establishment. It is said that sound is not completely unestablished, but that it is not established as the means of knowing in establishing impermanence itself. Like this, that itself is not my establisher. What is the reason for that? Because its nature is merely sound, and it is related to what is to be established, merely sound, because showing the proposition itself establishes what is to be established. Furthermore, showing sound is meaningless, therefore that itself is the establisher. Someone thinks, previously it was shown as the nature of what is to be established, and later it is determined to be the nature of the establisher, how could it become meaningless? The answer is, for the sound that is shown as the nature of what is to be established, when it is later shown as the establisher, nothing of the unshown part of the meaning is shown. In either case, it only shows the difference from non-sound. Sound is one way when showing what is to be established, and another way when showing it as the establisher. Different sounds do not establish different meanings, because it is too much. Therefore, when sound shows the reason, sound itself becomes impermanent, and when showing the property of the subject, it is as if it has already been established, and later when showing the reason, it is also only relying on itself, only relying on its own nature, like that establishing impermanence. When showing what is to be established, it is also not established only by relying on its own nature, therefore, itself does not become the reason for itself. Another person sees that only sound is established, and says how can sound not be established? Although it is established, even so, it itself is not established as the reason for establishing impermanence, therefore it is not established. Whatever is taken as the subject, and becomes the reason pervaded by what is to be established, there is no other sound other than that sound which is taken as the subject. If that itself is the reason, then the subject