Tibetan
་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཏེ་བརྒྱ་ལ་འདི་ནི་ཡིད་ཆེས་པས་གནོད་པ་ཡིན་གྱི་རྟོགས་པས་གནོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་ནས། ལན་འདེབས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་སོ། །དཔེར་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རི་བོང་ཅན་ནི་ཟླ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་སོ་ཞེས་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བཞིར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཞུང་མ་བཙུགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་ཡིད་ཆེས་པས་གནོད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་རྟོགས་པ་བསལ་བ་ནི། ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ ལན་ནི་འདིར་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་པས་བསལ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །སྔ་མ་ནི་ཡིད་ཆེས་པ་དང་འགལ་བའོ། །ཡང་ན་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུའི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅིག་ཤོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བའོ། །ཐ་དད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་གསུམ་པ་བརྗོད་པ་ནི། ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་སྒྲའི་དོན་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱའི། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འབྲང་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་བསྟན་བཅོས་དེ་ལས་གྲགས་པ་འདི་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ལོགས་སུ་བྱས་པ་འཐད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཕ་རོལ་པོ་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་བཅོས་དང་རང་གི་ཚིག་དག་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཚད་མར་ཁས་བླང་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་ལས་དེ་ལོགས་སུ་ཅི་ལྟར་བྱེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པས་བཤད་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་རང་གི་ཚིག་དག་གདོན་མི་ཟ་བར་ཚད་མར་ཁས་བླང་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རིགས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལས་གཞན་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ལ། དེའི་ཆོས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་རྩོད་པ་ན་ཡང་ངོ༌། །ཅི་ཞིག་བརྗོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གདོན་མི་ཟ་བར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གྲགས་པ་ནི་ཐ་སྙད་པ་དག་གིས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཡང་ཁས་བླད་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །རྣམ་པ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་བརྗོད་པ་ནི་ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་པ་ལའོ། །དེས་ན་གྲགས་པས་གནོད་པ་དེ་གཉིས་ལས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་དེ་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ༌། །སངས་རྒྱས་པས་ནི་རྟག་པ་ཉིད་སྤངས་ནས་ནི་ཐ་སྙད་བྱ་བ་ལ་མི་དབང་ངོ༌། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཚད་མས་བཀག་པ་ན་ཡང་ངོ༌། །ཚད་མ་དང་འགལ་བ་གཞན་སྤྱི་ལ་ སོགས་པ་དག་ལ་ཚད་མས་བཀག་པ་བྱས་པ་ཡང་གྲགས་པས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །འོན་ཏེ་གྲགས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པའི་བྱ་བའི་དོན་ནི་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གྲགས་པའི་སྒྲས་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་མགོའི་ཐོད་པ་མི་གཙང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མི་གཙང་བ་ཉིད་ཚད་མས་བཀག་ན་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་གྲགས་བས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཉི་ཚེ་བའི་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་གྲགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི། འདོད་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདོད་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་བར་བྱ་བ་ཉིད་གཡོ་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་བདེ་ནི་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གྲགས་པ་འདོད་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། གྲགས་པ་ཉིད་ནི་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གྲགས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་གྱི། འདོད་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གྲགས་པས་སྦྱར་བ་ཡིན་བའི་ཕྱིར་ན། འདོད་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མས་གྲགས་པ་གཞལ་བྱ་འདོད་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མི་ནུས་སྙམ་ན། ཚད་མས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གཡོ་བར་གྲུབ་པའོ། །ཅི་ལྟར་དེ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་སྙམ་ན། ཚད་མས་ཞེས་བྱ་བའོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུའོ། །སྟོན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐུན་མོང་མིན་པ་ཉིད་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དེར་རོ། །ཅི་ལྟར་སྟོན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དོན་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གིས་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ངག་དང་ལྡན་པས་ན། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཐམས་ཅད་འདོད་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་འདིར་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་ག་ལ་ཞེ་ན། དོན་ལ་
Chinese
是名为“彼”之义。然对于此百种，是以信解所害，而非以证悟所害，生起此疑问后，回答说：假设是彼。论师亦者，指陈那。譬喻者，如说有兔之月非月亮，如是所说之四种，若不立宗，则会变成没有根据。因此，此非仅以信解所害，故以证悟遣除者，唯是差别。若以汝所说之方式，则亦非差别，若如是说，对此，回答是此处所说。此是说以名声遣除之相。前者是与信解相违。又或者，所承诺者以自性与果之差别而有不同，如是说者，是又或者。另一者，是与所承诺者相违。宣说差别之能立的第三种方式是，又或者。何以故？一切时，词之义应随顺名声，然论典之义非一切时皆应随顺，故此名声与论典相异，因此单独成立是合理的。对方如名声般，论典与自己之语亦无疑应承认为量，因此如何从彼等中单独成立？如是说者，假设。由他人所承诺而说之论典与自己之语，无疑应承认为量。为何？因为辩论者，即理路等。于其他法，即于论典所成立之法之外，于声音等法，于彼之法，即无常等，争论时亦然。欲说何事？无疑地。名声是世俗者于一切时亦应承诺，如是思惟。以其他方式亦说差别，是又或者。具有胜义之境者，即具有外境者。于彼，即于名声。因此，以名声所害之二者，有区分之
English
It is the meaning of being called "that." However, for these hundreds, it is harmed by faith, not by realization. After raising this doubt, the answer is: Suppose it is that. The teacher also refers to Dignāga. The example is: Saying that the moon with a rabbit is not the moon. The four types mentioned in this way, if not established as a thesis, will become unfounded. Therefore, this is not only harmed by faith, so what is eliminated by realization is only the difference. If it is said in the way you said, then it is not a difference either. To this, the answer is what is said here. This is to say the characteristic of being eliminated by fame. The former is contrary to faith. Or, what is promised is different due to the difference between nature and result. Saying this is "or." The other is contrary to what is promised. The third way to state the proof of difference is "or." Why? At all times, the meaning of words should follow fame, but the meaning of treatises should not always be followed. Therefore, this fame is different from the treatise, so it is reasonable to establish it separately. The opponent, like fame, should undoubtedly acknowledge the treatise and his own words as valid. Therefore, how can it be established separately from them? Saying this is "suppose." The treatise and one's own words, which are promised by others, should undoubtedly be acknowledged as valid. Why? Because the debater, that is, reasoning, etc. For other subjects, that is, other than the subject established by the treatise, for subjects such as sound, when arguing about its nature, such as impermanence, it is also the same. What do you want to say? Undoubtedly. Fame is what worldly people should acknowledge at all times, so think. Saying the difference in other ways is "or." Those who have the object of ultimate truth, that is, those who have external objects. To that, that is, to fame. Therefore, the two harmed by fame have a distinction
Chinese
因此是各不相同的。不仅是意欲之声的表达对象，而且也包括常恒等。佛教徒舍弃常恒等，对于施设名言不得自在。所谓“彼”，即常恒等，即使被量所遮止也是如此。与量相违的其他共相等等，即使被量所遮止，也会被世间共许所损害，这是关联。如果说，世间共许之声所表达的事物仅仅是其他，那么就说了“世间共许之声”。同样，例如说人头的颅骨是不净的，这也是世间普遍共许的。因此，即使以量遮止不净，也会被世间共许所损害。对于“少分”这一分别念的第二种表达方式，就是“如果”。“一切”所损害的就是所谓的世间共许，这样说就是“意欲”。意欲之声所表达的事物，凡是不可动摇的安乐，就是世间共许。如果世间共许是如何成为意欲之声所表达的对象呢？就说了“世间共许本身”，世间共许是分别念的知识的特征的名言，而不是意欲之声所表达的对象。即使如此，也是由于它所产生，由于它是世间共许所结合的，所以才说它是意欲之声所表达的对象。量所衡量，世间共许所表达的事物就是所说之义。所谓“彼”，就是常恒等。为什么不能呢？因为“量”，即常恒等已经被证明是动摇的。如果问：如何以量来证明呢？因为“量”。因为能成立无常等的量，会损害成立常恒等的论典。所谓“如是”，就像常恒等一样。所谓“显示”，即非共同性不会改变。如何显示呢？“于义”。由于具有能损害的语言，所以所有的人都相信这个意欲之声所表达的对象。这个在哪里呢？“于义”。
English
Therefore, they are distinct. Not only is it the object of expression of the sound of desire, but it also includes permanence and so on. Buddhists, having abandoned permanence and so on, are not free to apply names. The so-called "that" refers to permanence and so on, even when it is obstructed by valid cognition. Other universals and so on that contradict valid cognition, even if they are obstructed by valid cognition, will be harmed by worldly acceptance, this is the connection. If it is said that the object expressed by the sound of worldly acceptance is only other, then it is said "the sound of worldly acceptance." Similarly, for example, saying that the skull of a human head is impure is also universally accepted in the world. Therefore, even if impurity is obstructed by valid cognition, it will be harmed by worldly acceptance. The second way of expressing the discrimination of "a little" is "if." What is harmed by "all" is what is called worldly acceptance, saying this is "desire." The object expressed by the sound of desire, whatever is unshakeable bliss, is worldly acceptance. If worldly acceptance, how does it become the object expressed by the sound of desire? It is said "worldly acceptance itself," worldly acceptance is the name of the characteristic of the knowledge of discrimination, not the object expressed by the sound of desire. Even so, it is because it is produced by it, because it is combined by worldly acceptance, that it is said to be the object expressed by the sound of desire. What is measured by valid cognition, the object expressed by worldly acceptance is the meaning that is said. The so-called "that" refers to permanence and so on. Why can't it? Because "valid cognition," that is, permanence and so on, has been proven to be wavering. If asked: How is it proven by valid cognition? Because "valid cognition." Because the valid cognition that establishes impermanence and so on will harm the treatises that establish permanence and so on. The so-called "thus" is like permanence and so on. The so-called "showing" is that non-commonality will not change. How is it shown? "In meaning." Because it possesses the language that can harm, all people believe in this object expressed by the sound of desire. Where is this? "In meaning."