Tibetan
ནའོ། །དེ་ལ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་འདོད་པ་མ་གྲུབ་ན་རང་ཉིད་འདོད་པ་གྲུབ་པས་ཅི་ཕན་སྙམ་ན། བུ་མ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བཤད་པའི་དོན་སྐབས་སུ་བབ་པའི་མཇུག་སྡུད་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གནས་བ་ལའོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་དེ་ལའོ། །ཚད་མ་དག་གིས་བཀག་པ་མེད་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་དག་གིས་མ་བཀག་པ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ལ་རིགས་བ་ཅི་ཡོད་ཅེས་དྲིས་བའོ། །ལན་ནི་གཏན་ཚིགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་དུ་ཡང་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་མ་གཅིག་གིས་ཞེས་ བྱ་བའོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཡོད་བའམ་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་ལའོ། །དེ་མེད་ན་སྟེ་བཟློག་བ་མེད་ན་ནིའོ། །དེ་ཙམ་སྟེ་ཕྱོགས་ཙམ་ལས་གྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི། མངོན་སུམ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསལ་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ནའོ། །དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཚད་མས་གནོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཞེས་བསྒྲུབ་བའི་ཚད་མེད་ལ་ཡང་ཡིད་ཆེས་པ་ཅི་ཡོད། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བསལ་བ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་དང་འཐད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་དུ་བ་ལས་གློ་པུར་དུ་མི་རྟོགས་སྙམ་ན། ཐ་ཚོམ་གྱིས་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསལ་བ་གཏན་ཚིགས་རྟེན་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལའོ། །འོན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ངེས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐད་ཅིག་མ་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་དོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དག་གིས་ངེས་པ་ལ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །ཅི་ལྟར་ངེས་བ་ལ་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པ་དག་ཏུའོ། །སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ལུང་དང་གྲགས་པས་གནོད་པ་རྟགས་ལས་ཡིན་པར་མི་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཅི་ལྟར་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །བསལ་བའི་དབྱེ་བས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་དང་དེ་དག་བརྙན་མའི་དབྱེ་བས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་
Chinese
是也。于彼，有能成立之理故。然若造论之欲不成就，自之欲成就又有何益耶？名为“布玛瓦”。总结所说之义，适逢其时者，即“是故”也。于彼，即于如是安住者。于彼，即于许诺为应成立者。认为无量（ प्रमाण ）所遮止。此“于此”者，乃问于无量所不遮止，应许诺者，有何道理耶？答曰：理。若不然，又为何不是呢？曰：一量。于颠倒有或无而成立也。若无彼，即若无相违也。唯尔许，即以少分而成故。此即为阐明：现量等。如是耶者，乃观待于遣除亦成立者也。其时，唯不信一切，以量有损害之可能故。是故，于所成立之无量，又有何可信耶？以何故如是遣除非理之境及合理耶？是故也。若尔，何以不从烟而了知云雾耶？曰：以犹豫故。此“于此”者，乃于“遣除非理之所依”之句也。然刹那本身非理之境，以有“彼即此”之定解故，若尔，曰：又。于刹那，能生犹豫故，是故，乃理之境也，如是思择也。能成立及能损害之量等所决定者，则非理之境也，如是连结也。如何决定耶？于自之体性及彼之相违等也。学派正量部。若不如是者，若不欲以圣言及名声所损害为因，则彼时将成非比量之差别也。若比量有三种，如何耶？曰：如此。以遣除之差别则非三种，然以自性与果及彼等假象之差别也，是为意义。
English
It is so. Because there is a reason to establish it. However, if the desire to create a treatise is not fulfilled, what is the benefit of fulfilling one's own desire? It is called "Buma Va". To summarize the meaning of what has been said, when the time is right, it is "therefore". In that, it is in such a state of abiding. In that, it is in what is promised to be established. It is considered that there is no obstruction by valid means (pramana). This "in this" is a question of what reason there is to promise what is not obstructed by valid means. The answer is: reason. If not, why not? Say: one means. It is established in being or not being reversed. If there is no that, that is, if there is no contradiction. Only that much, that is, because it is made up of only a small part. This is to clarify: direct perception and so on. Is it so, that is, it depends on what is eliminated and established. At that time, only distrust everything, because there is a possibility of harm by valid means. Therefore, what is there to trust in the immeasurable that is established? Why is it that such elimination is not the object of reason and is reasonable? That is why. If so, why don't you know the clouds from the smoke? Say: because of hesitation. This "in this" is in the sentence "elimination is not the basis of reason". However, the moment itself is not the object of reason, because there is a definite understanding that "that is this", if so, say: again. In an instant, it is possible to create hesitation, therefore, it is the object of reason, so it is considered. What is determined by the valid means that can establish and harm is not the object of reason, so it is connected. How is it determined? In its own nature and its contradiction, etc. The school of Vaisheshika. If it is not so, if you do not want the harm caused by the holy words and fame to be the cause, then at that time it will become a difference of non-inference. If there are three kinds of inference, how is it? Say: like this. The difference of elimination is not three kinds, but the difference of nature and fruit and their illusions, that is the meaning.
Tibetan
ཏོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནོད་པ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དེའི་ནང་ནས་སོ། །ཁས་བླངས་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་གོ །རིམ་པ་བཏང་ནས་འདི་གཉིས་དང་པོ་འཆད་པ་ནི་གཞན་གྱིས་ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོར་རམ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དངོས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྟགས་འདི་ནི་དངོས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། གཟུགས་བརྙན་ཡང་གནོད་བྱེད་ཡིན་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་ སྔ་མ་པའི་བསམ་པའོ། །བདག་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་གནོད་པར་བྱེད་པར་ནི་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཡུལ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཆེས་པར་ཁས་བླངས་པའོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན་ཡང་དག་ངེས་ལྡན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ཡང་དག་པའི་དོན་ངེས་པའི་ངག་དང་ལྡན་པའི་བརྗོད་པ་ཅན་ཡིན་པ་དེས་ན། རང་གི་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ཡིན་པར་གཅིག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིད་ཆེས་པ་ཞེས་དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་ཡང་ཁས་བླངས་པའི་ཚད་མར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ངེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་འཆོལ་བས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཆེས་བ་ཞེས་དེ་ལྟར་རོ། །རང་གི་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་དག་ཚད་མར་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི་དེ་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་ལ་སྟོན་པའི་དཔྱོད་པ་དག་མེད་པར་འགྱུར་ཞེས་མཚུངས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། ཅི་ལྟར་བདག་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེར་བསྟེན་མིན་ན་སྟེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་མ་བླངས་པར་རོ། །དེས་ཅི་ཞིག་བརྗོད་སྙམ་ན། ཅི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྨྲ་བ་ཀུན་ནི་བརྫུན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་འགོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྨྲ་བ་ཀུན་བརྫུན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་འགོག་ན་ནིའོ། །ཅི་ལྟར་འདི་བསལ་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ག་ལས་སྙམ་ན་ཚིག་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་དུས་གསུམ་ན་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་དག་བརྗོད་པས་ཅི་བྱ། བརྗོད་ནས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་ན། བཀྲུས་ནས་ཞེས་སྨོས་སོ། །རྒྱག་པའི་ནང་དུ་ལྷུང་བའི་ལ་དུ་ལེན་པ་ལ། ཁྱོད་ཅི་བྱེད་ཅེས་འགའ་ཞིག་གིས་དྲིས་པ་ན། དེས་དེ་ལ་བཀྲུས་ནས་དོར་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་དང་འདྲ་བར་དུས་གསུམ་ན་ཡོད་པའི་བརྗོད་པ་ཡང་ཚད་མར་བརྗོད་ནས་ཕྱིས་ཚིག་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བྱས་ནས་དོར་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་ཕྱིས་འགྱོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཚད་མ་མ་
Chinese
ཏོ། །所谓“彼”，是指四种损害中的一种。承诺是指相信的言辞。首先讲述这两个（自语和教证），是因为它们不是为了让别人知道而需要舍弃或表达的。为什么说不是真实的呢？因为这个标志仅仅是真实的。如果不是这样，那么影像也会成为损害者，那将是无穷无尽的。这是前者的想法。所谓“自他”，并不是说这个会造成损害，而是说它是承认会造成损害的确定对象。所谓“欲”，是指相信并承诺。如何呢？即是具有真实确定的。因为这个具有真实意义确定的言语，所以自己的言辞和教证必定是可信的。正如导师陈那所说。因为两者在承诺的量上是相同的。那么，难道不是从比量中确定吗？所谓“言语混乱”。所谓“一起”，是指相信，就是这样。如果自己的言辞和教证不被承认为量，那么那个表达和对此的分析将变得毫无意义。为了显示这种相同性，所以说“如何我”。如果不是依靠它，即不承诺教证。会想：那它会说什么呢？所以说“如何”。说“一切言说都是虚假的”，这不是反驳。为什么呢？如果说“一切言说都是虚假的”这句话也被反驳的话。如何消除这个呢？所以说“这样”。从哪里消除呢？所以说了“言辞”。如果三时中存在的一切都不是量，那么说这些有什么用呢？说了之后又说不是量，所以说了“洗涤后”。就像有人掉进粪坑里，有人问他你在做什么，他说洗涤后丢掉。同样，三时中存在的表达也是，先作为量来表达，之后又把这个言辞变成不是量而丢掉。迎接怀疑是因为之后会后悔，因为不是量。
English
ཏོ། །"That" refers to one of the four types of harm. Commitment refers to words of belief. The reason for explaining these two (one's own words and scriptures) first is that they are not something to be abandoned or expressed for the sake of others' understanding. Why is it said to be unreal? Because this sign is only real. If it were not so, then even images would become harmful, which would be endless. This is the thought of the former. "Self and other" does not mean that this causes harm, but rather that it is the definite object that admits to causing harm. "Desire" means to believe and commit. How so? That is, having true certainty. Because this has true meaning and certain speech, one's own words and scriptures must be credible. As the teacher Dignāga said. Because both are equal in terms of the measure of commitment. Then, is it not determined from inference? "Confused speech." "Together" means to believe, just like that. If one's own words and scriptures are not recognized as valid, then that expression and the analysis of it will become meaningless. To show this sameness, it is said, "How am I?" If not relying on it, that is, not committing to the scriptures. One might think, "What will it say then?" So it is said, "How?" Saying "All speech is false" is not a refutation. Why? If the statement "All speech is false" is also refuted. How to eliminate this? So it is said, "Thus." From where to eliminate it? So it is said, "Words." If everything that exists in the three times is not valid, then what is the use of saying these? After saying it, it is said to be not valid, so it is said, "After washing." Just like someone falling into a dung pit, and someone asking him what he is doing, he says he will wash it and throw it away. Similarly, the expression existing in the three times is also like this: first expressing it as valid, and then turning that word into not valid and throwing it away. Welcoming doubt is because of later regret, because it is not valid.
Tibetan
ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པོ་ཞེ་ན། ལན་ནི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ལྟར་འགལ་ཞེ་ན། མ་སྨྲས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །བྱས་པ་ནི་ཚིག་གོ །འདི་ཉིད་ནི་མ་དཔྱད་པ་ཉིད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བརྟགས་པ་ལེགས་པས་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདིས་ནི་འདས་པའི་ཚིག་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་འགོག་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པ་འདིས་ཅི་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ནི་བདག་གིས་བརྫུན་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་འདིས་ཅི་བྱ་སྟེ་འདི་ནི་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དང་པོ་ཉིད་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཚིག་ཚད་མ་ཡིན་པ་འགོག་གོ་སྙམ་ན། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་དེའི་ཚེ་ཉིད་རང་གིས་སྨྲས་ནས་འགོག་གོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ནི་ད་ལྟར་པ་ཉིད་འགོག་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལ་ཡང་ཉེས་པ་སྨྲས་ཟིན་ཏོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་པའི་ཚིག་ལ་ནི་ཉན་པ་པོ་ཉིད་མེད་དེ་དེས་ན་འདི་ནི་བརྫུན་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅིའི་དོན་དུ་བརྗོད། ཛབ་མཁན་ནི་གར་བྱེད་པའོ། །དེའི་ཛབ་ཚིག་ནི་གླུའི་ཁྱད་པར་ཏེ། དེ་ལ་ཉན་པ་མེད་ཀྱང་བཞད་གད་གདོན་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ཅི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་བོ་ནི་བརྫུན་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ཀྱང་འཇུག་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་རྩོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨོས་སོ། །རྩོད་པ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་མེད་པར་མི་སྨྲ་བ་དེས་ན་ཅི་ལྟར་འདི་དཔེར་རིགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྩོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པའོ། །འདིར་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པས་གཞན་རྟོགས་པའི་དོན་ཏུ་བརྗོད་པ་དེ་ནི་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བདག་གིས་སྨྲས་པ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ཀྱང་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་དམ་བཅའ་བ་ནི་རང་གི་ཚིག་གིས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་བདག་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ཚིག་མི་འཇུག་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། བསྟན་བཅོས་དེ་ཁས་མ་བླངས་ན། བསྟན་བཅོས་ལས་གྲགས་པའི་དོན་ལ་ཡང་དཔྱོད་པ་མི་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །གལ་ཏེ་མཚུངས་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ལྷན་ཅིག་བརྗོད་པར་ཡིན་ཡང་ལྷག་པ་བརྗོད་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། མཚུངས་པར་ཞེས་གསུངས་སོ། །མཚུངས་པ
Chinese
如果问要成立吗？回答是，即使那样。如果问怎样相违？回答是，没有说。做了是词语。这本身是没有考察的。为什么呢？ 因为说了已经很好地考察了。这避免了遮止过去之词不是量。如果问说这个做什么？意思是，说了“这是我做的谎言”这句话做什么，这本来就是不应该说的。本来就不应该说。如果想，那么遮止将来要产生的词不是量吗？回答是，对于将来要产生的。如果，那时自己说了之后遮止吗？那时就会遮止现在，而且对于那也已经说了过失。对于将来要产生的词，听者也没有，因此说“这是我说的谎言”有什么用？跳舞者是做什么的？他的跳舞词语是歌曲的差别，即使没有听者，也为了驱除欢笑而进入，如同那样，说“我就是说谎者”的词语也进入，没有过失吗？不是的，因为是辩论的时候。辩论是没有反驳者就不说的，因此怎样能用这个作比喻呢？为什么呢？因为是辩论。那个是显示词不是量。这里的意义是，凡是以分别念而为了让别人理解而说的，那就是以承认具有真实的意义为前提的，例如说“我所说的一切都是谎言”那样。具有可量之意义的量都不存在，这句话也是以分别念而说的。因此，立誓不是量，是被自己的词语所破除的。如果自己不是量，词语就不能进入，如同那样，如果不承认那个论典，那么从论典中出名的意义也不能进行考察，会成为这样的结果。如果为了显示相同而一起说，那么说多余的有什么用呢？相同