Tibetan
། །རང་ཉིད་ཀྱི་རྒོལ་བའོ། །ལུང་ལས་གྲུབ་པ་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྐབས་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལའོ། །གལ་ཏེ་ལུང་ལས་གྲུབ་བ་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་གང་ཕྱོགས་ཡིན་སྙམ་ན་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། །དེ་ནི་སྤྱིའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ནས་ཞེ་ནའི་བར་ནི་རྩོད་པའོ། །དེས་མ་གྲུབ་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཤིན་ཏུ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྩོད་པ་གཉིས་པ་བརྗོད་པའོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། གནོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་རྩོད་བ་དང་པོ་སེལ་བ་ནི། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་སྙམ་ན། འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱིའི་བསལ་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་ན་དེར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །མེ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་དེའི་བསལ་བ་སྟེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིའི་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྤྱི་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅི་བྱ་སྟེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་སྤྱི་ནི་མངོན་སུམ་ཁོ་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་མངོན་སུམ་དུ་མི་འཇུག་པའི་སྤྱིའང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཅེས་སྨོས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེས་ན། མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རང་ཡིན་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་མ་ཐག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྤྱིའོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་ཤེ་ན། མེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་བཟུང་ན། ཁྱབ་བ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་སྙམ་ན། ཀུན་དུ་ཐ་སྙད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བརྗོད་ཟིན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་རྩོད་པ་དང་པོ་བསལ་ཏེ། གཉིས་པ་སེལ་བ་བརྗོད་པ་ནི། ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ཉིད་དེ
Chinese
自身之反驳也。 经由论证成立者为宗，此乃时机。于二者皆是，即对于反驳者与再反驳者而言。 若经由论证成立者非宗， 那么何者为宗耶？因此而说。 彼者，乃藉由差别之自性。 彼者，乃总的。 若如是，从“若如是”开始，至“何耶”之间，乃争论。 彼未成立者，对于未以现量成立者，则推论亦将全无，如是连结。 何以故耶？推论乃是之故。 如是等等，乃是陈述第二种争论。 如何耶？已说损害。 其中，首先破除第一种争论，即推论乃是。 那么如何是现量先行者耶？然而。 彼之，总的遮遣，彼之境之现量为何者，若无彼者，则于彼处推论不生，如是连结。 何以故耶？推论乃是之故。 火等之总的，彼之遮遣，即其自身之体性为何者，对于彼者，现量生起是先行者之故。 若总的现量为先行者本身有何过失耶？若。 总的与推论有何作用？无差别之总的，乃唯以现量成立之故。 何者为现量不生起之总的耶？已说自身之体性。 何以故耶？以未辨别差别之故。 以何之故如是耶？现量之境非推论，此亦是此之意义。 若是自身耶？ 推论是之故。 彼者，乃是刚说过的自性之总的。 那么如何了知自身之体性耶？火是，即自身体性之自性。 若总的未以现量执持， 以无有遍之了知之故，如何推论耶？普遍施设等等，是先前已说过的。 此已破除第一种争论，陈述破除第二种，即宗。 此即是
English
It is the opponent's own refutation. That which is established by reasoning is the subject, this is the occasion. It is for both, that is, for the refuter and the re-refuter. If that which is established by reasoning is not the subject, then what is the subject? Therefore, it is said. That, is by the nature of the distinction. That is the general. If it is so, from "If it is so" to "what?" is the argument. That which is not established, for that which is not established by direct perception, inference will also be completely absent, thus it is connected. Why? Because inference is. Likewise, etc., is the statement of the second argument. How? Harm has been mentioned. Among them, first refuting the first argument, that is, inference is. Then how is it that direct perception is the antecedent? However. That, the general negation, whatever direct perception is the object of that, if that is not there, then inference does not arise there, thus it is connected. Why? Because inference is. The generality of fire, etc., that negation, that is, whatever its own characteristic is, for that, the arising of direct perception is the antecedent. If there is any fault in the generality of direct perception being the antecedent itself? If. What is the use of generality and inference? Because the undifferentiated generality is established only by direct perception. What is the generality in which direct perception does not arise? The own characteristic has been mentioned. Why? Because the distinction is not understood. Because of what is it so? The object of direct perception is not inference, this is also the meaning of this. If it is oneself? Because inference is. That, is the generality of the nature just mentioned. Then how is one's own characteristic understood? Fire is, that is, the nature of one's own characteristic. If the general is not grasped by direct perception, how can inference be made because there is no understanding of pervasion? Universally designated, etc., has been said before. This has refuted the first argument, stating the refutation of the second, that is, the subject. This is it.
Tibetan
་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་མ་ཐག་པའོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ལས་བཟློག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གལ་ཏེ་གང་གིས་ཕྱོགས་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པར་འགྱུར་བ། བསལ་བ་གནོད་པས་སྤྱི་གནོད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། བཀག་པ་ཅི་ལྟར་སེལ་སྙམ་ན། བཀག་པ་བཟློག་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཉན་བྱ་བཀག་པ་སེལ་བ་ཡང་མཉན་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་གང་བཀག་པ་མཉན་བྱ་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཉན་བྱ་མ་ཡིན་པ་བཟློག་པ་ཡིན་གྱི། དགག་པའི་ཡུལ་མཉན་བྱ་ཉིད་ལས་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞན་ནི་དེ་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིའོ། །མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་སྒྲ་དག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ལན་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཅིག་ཏུ་ཞེན་བའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསལ་བར་དོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདི་མ་འབྲེལ་པ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ནི་བསལ་བའི་དོན་གང་དུ་ཡང་བཀག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསལ་བར་ཅི་ལྟར་དོགས་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །སྐབས་ཉེ་བར་སྡུད་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཆོས་ཅན་ཕྱོགས་ཉིད་ཡིན་པ་སེལ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཞེས་སྨོས་ཏེ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ནོ། །མཚན་ཉིད་གཉི་གས་ཀྱང་སེལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྡོག་བ་ནི་ལྷག་མ་སྟེ་ཧ་ཅང་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་གཞན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྤངས་ཟིན་པའི་ཉེས་པ་མ་སྤངས་ཀྱང་ངོ༌། །དེ་ཙམ་ནི་རང་ཉིད་སྨོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཙམ་མོ། །གཞན་རང་ཉིད་སྨོས་པས་ཅི་བྱ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་ནི་དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་རང་ཉིད་སྨོས་པས་ཧ་ཅང་ཁྱབ་པ་མི་སྤོང་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་མ་ཁྱབ་པ་གང་གིས་སེལ་བར་བྱེད་སྙམ་ན། འདོད་སྒྲས་ཞེས་སྨོས་སོ། །གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་བཅད་ཟིན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་བས་སོ། །རྣམ་པར་མ་བཅད་པ་ལ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་བ་དེ་དྲན་པར་བྱེད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏེ། དེའི་དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱོན་གཞན་སྤང་བའི་དོན་དུའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་
Chinese
叫做“是”的就是刚刚说过的。如果问：怎么样呢？回答是：叫做“与此相反”等等。如果任何事物以现量损害了宗法，那么，消除损害如何能普遍损害呢？回答是：对于任何事物。如果问：如何消除遮止呢？回答是：叫做“遮止的对立面”。听闻所遮止的消除，也就是听闻的自性之境，凡是遮止的，就不是听闻。也就是说，听闻本身是通过其自身的方式来对治非听闻，而不是通过听闻的对境之外的其他方式。为什么呢？因为其他与此并不相违。如果说“如果”等等，那就是其他的。如果问：已经成为现量的事物，不是比量和声量的对境，这是为什么呢？回答是：正是因为这个原因。因为执着于一，现量可能会被比量所排除。因此，这通过陈述不相关联的事物本身来对治，因为从比量来说，在任何地方都没有对所排除的事物进行遮止。因此，不存在“如何用现量比量来排除”的过失。为了总结相关的内容，所以说“因此，有法”。如果问：那么，如何消除有法本身就是宗法呢？回答是：已经说了“那是已成立的有法”。如果认为通过两种定义也可以消除，回答是：因为是因。相反的是剩余，意思是太过宽泛。宗法的定义之外，就是因的定义。叫做“那”的是已经舍弃的过失，即使没有舍弃。仅仅是远离了自语而已。其他自语有什么用呢？为什么呢？回答是：凡是在意义上。如果说，如果自语不能消除太过宽泛，回答是“如果”。如果问：那么，用什么来消除不遍呢？回答是：已经说了“用意愿之声”。其他，意思是已经区分的，通过区分来进行区分。为了记住对于未区分的事物的陈述，所以说“如果”。显示了正在建立的事物本身，与要建立的事物相连，会变成过失，为了这个目的，也就是说，为了消除其他的过失。叫做“那”的
English
That which is called "is" is what has just been said. If asked, "How is it?" the answer is, "It is called 'the opposite of that,'" and so on. If anything manifestly harms the side, how can eliminating harm universally harm? The answer is, "For anything." If asked, "How is the prohibition eliminated?" the answer is, "It is called 'the opposite of the prohibition.'" Eliminating what is to be heard, that is, the nature of what is to be heard, whatever is prohibited is not to be heard. That is to say, hearing itself is the antidote to non-hearing through its own means, and not through anything other than the object of hearing. Why? Because others are not contradictory to it. If it says "if," etc., that is other. If asked, "Why is it that what has become manifest is not the object of inference and sound?" the answer is, "Precisely for that reason." Because of clinging to one, the manifest may be eliminated by inference. Therefore, this is counteracted by stating unrelated things themselves, because from the point of view of inference, there is no prohibition of what is eliminated anywhere. Therefore, there is no fault of "how to eliminate with manifest inference." To summarize the relevant content, it is said, "Therefore, the subject." If asked, "Then how to eliminate that the subject itself is the side?" the answer is, "It has been said that 'that is the established subject.'" If it is thought that it can also be eliminated by two definitions, the answer is, "Because it is the reason." The opposite is the remainder, meaning too broad. Other than the definition of the side, it is the definition of the reason. That which is called "that" is the fault that has already been abandoned, even if it has not been abandoned. It is merely being separated from self-speech. What is the use of other self-speech? Why? The answer is, "Whatever is in meaning." If it is said, "If self-speech cannot eliminate being too broad," the answer is "if." If asked, "Then what is used to eliminate non-pervasiveness?" the answer is, "It has been said, 'with the sound of intention.'" Other, meaning what has already been distinguished, is distinguished through distinction. To remember the statement for what has not been distinguished, it is said, "if." Showing the thing that is being established itself, being connected to the thing to be established, will become a fault, for this purpose, that is, to eliminate other faults. That which is called "that"