Tibetan
བ་ནི་ངེས་པ་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཉི་མ་འཆར་བ་དང་ནུབ་པ་མཐོང་བར་གྱུར་བ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་མ་འཁྲུལ་བར་ངེས་པར་བྱ་བ་དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་གྱུར་པ་ཞིག་སྙམ་ན་ཀུན་དགའ་གྲོང་སོགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གྲོང་དང་ཀུན་དགའ་རབ་ལ་སོགས་པ། རྟག་པར་རྒྱུན་དུ་དམིགས་བ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །དེ་ལ་གོམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་མ་རེ་ལ་གོམས་པ་དེས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ཞེས་བྱ་བ་ཉི་མས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་དེ་ཉིད་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །དོན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ཤར་དང་ནུབ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤར་དང་ནུབ་ལ་སོགས་བའི་དོན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། དེའི་རང་བཞིན་མ་ངེས་ན་འོ་ན་ཅི་ལྟར་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་སྙམ་ན་འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །སོང་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་ལ་ཡོད་པའི་ཚུལ་ནི་སོང་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་ཏེ། དེས་ཡིད་ཉམས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་དངོས་པོ་ནི་ཉིད་དེ་དེས་སོ། །འོན་ཏེ་ཤར་དང་ནུབ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་བདེན་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤར་དང་ནུབ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་རྣམས་བདེན་བར་ཁས་མི་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མེད་དོ་ཞེས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་བདེན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྟོགས་བ་མཐའ་དག་ཀྱང་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐོག་མ་མེད་པས་བདེན་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་གང་ཞིག་དབང་ཕྱུག་གམ་གཙོ་བོ་མི་འདོད་པ་དེའི་ལྟར་ན་ཡང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་བ་ནི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བའོ། །འདི་ནི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་དངོས་པོས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལས་འོངས་པའི་ཐ་སྙད་ནི་བདེན་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན་ཐོག་མེད་ཅེས་སྨོས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕན་ཚུན་ཞེས་བྱ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མིང་གང་ཡིན་པ་དེ་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་དོན་དུ་ཞེ་ན། །ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུའོ། །ནང་གི་ཚུ་རོལ་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། འདུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་དུས་མེད་ན་དངོས་པོ་འདི་ནི་ད་ལྟར་བའི་དུས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་
Chinese
因此，对于与此确定性相关的日出日落景象，要毫不混淆地确定那些非常熟悉的地点，就要非常熟悉。如果有人想知道这是怎么回事，那就是所谓的“根嘎村”等等。村庄和根嘎拉等等，总是与持续的专注相关联。所谓的“熟悉”本身，因为熟悉而衰退或圆满。所谓的“此”，就是太阳所指示的那个方向。所谓的“意义”，是因为它脱离了东方和西方等特征。如果有人问，如何脱离了东方和西方等的意义呢？如果它的自性不确定，那么如何如此称呼它呢？然而，所谓的“然而”。随已逝者而行的方式，就是随已逝者而行的方式。因此，那些心智衰退的事物，它们的本体就是它。然而，东方和西方等的概念是无始的。因此，如果有人认为，因为它与意义相关，所以它才是真实的，那么，所谓的“如果”。如果因为无始而不承认东方和西方等的认知是真实的，那么，那时就会变成不承认存在全知者，因此，那些认知也会变成真实的。如果是这样，那么所有世俗的认知都会变成量， 因为它们是无始的。如果因为无始而真实，那么，对于那些不想要自在或主宰者的人来说，也会导致自在等等的分别念变成真实的，这就是所谓的“自在”。如果有人认为这是境，那么这仅仅是名称而已，它在本体上是空虚的。然而，如果有人认为，因为论典是无始的，所以它们是真实的，因此，从它们而来的名称才是真实的，那么，就说了“无始”。为什么呢？因为，所谓的“相互”等等的名称，就是被安置的。为了什么目的呢？为了名称的目的。对于内部的此岸方向的称呼，就是所谓的“行事者”。如果有人认为，如果没有时间，那么这个事物如何变成具有现在的时间呢？如何变成不同的名称呢？所谓的“不同”。如果
English
Therefore, regarding the sunrise and sunset phenomena associated with this certainty, to ascertain those very familiar places without confusion, one must be very familiar. If one wonders how this is so, it is the so-called "Gunga Village" and so on. Villages and Gungala and so forth are always associated with continuous focus. The so-called "familiarity" itself, because of familiarity, declines or becomes complete. The so-called "this" is the direction indicated by the sun. The so-called "meaning" is because it is free from characteristics such as east and west. If someone asks, how is it free from the meaning of east and west, etc.? If its own nature is uncertain, then how can it be called that? However, the so-called "however." The way of following the departed is the way of following the departed. Therefore, those things whose minds have declined, their essence is it. However, the concepts of east and west, etc., are beginningless. Therefore, if someone thinks that because it is related to meaning, it is only true, then, the so-called "if." If, because it is beginningless, one does not accept that the cognitions of east and west, etc., are true, then at that time it will become not acknowledging the existence of an omniscient one, therefore, those cognitions will also become true. If that is the case, then all worldly cognitions will become valid, because they are beginningless. If it is true because it is beginningless, then, for those who do not want freedom or a ruler, it will also lead to the conceptualizations of freedom, etc., becoming true, which is the so-called "freedom." If someone thinks this is an object, then it is merely a name, it is empty in essence. However, if someone thinks that because the treatises are beginningless, they are true, therefore, the names that come from them are only true, then "beginningless" is said. Why? Because the names such as "mutual" etc., are what are placed. For what purpose? For the purpose of names. The term for the inner shore direction is the so-called "agent." If someone thinks that if there is no time, then how does this thing become having present time? How does it become a different name? The so-called "different." If
Tibetan
གང་གིས་ཐ་དད་པར་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུས་ལ་སོགས་པའི་བརྗོད་པ་ལ་སྟོན་པར་འགྱུར་བ། དུས་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཅི་ལྟར་གྲུབ་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་དག་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་ལྷས་བྱིན་ལ་སོགས་པ་གནས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དུས་དེ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་ལས་ཀྱང་དུས་ཀྱང་དུས་གཞན་ན་གནས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་བཞིན་དུ་དུས་གཞན་ཡང་དུས་གཞན་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་དོ། །ཕྱོགས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རང་གི་ངོ་བོས་ཡིན་གྱི། ཡུལ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱར་རོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཐ་དད་པས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་བསྟན་པ་ནི། ཤར་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དང་ཞེས་བྱ་བ་དུས་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའིའོ། །གལ་ཏེ་དུས་ཀྱི་འདས་པ་ཉིད་དངོས་པོ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དངོས་པའི་འདས་པ་ཉིད་ཀྱང་དུས་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཅི་སྐྱོན་སྙམ་ན། ཕན་ཚུན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཅིག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་དུས་སམ་དངོས་པོ་ཡང་འདས་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདིའི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡུན་རིང་པོར་འདས་ པའི་དོན་དང་དུས་དག་ཅིག་ཅར་འདས་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི། གང་གི་ཕན་ཚུན་བརྟེན་བའི་ཉེས་བར་འགྱུར་བ་རིམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལན་ནི་འདས་པ་ཉིད་ཐུག་བ་མེད་བར་འགྱུར་ཞེས་སྦྱར་རོ། །ཅི་ལྟར་ཐུག་བ་མེད་སྙམ་ན། ཅིག་ཅར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉིས་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡུན་རིང་མོར་འདས་པའི་དོན་དང་དུས་དག་གོ །དེས་ན་ཅི་ལྟར་ཅིག་ཅར་ཉིད་ཕན་ཚུན་འདས་པར་འགྱུར་སྙམ་དུ་བསམ་པའོ། །དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་ཅིག་ཅར་བའི་ཡུན་རིང་པོར་འདས་བའི་དོན་དང་དུས་དག་གཞན་ལ་འདས་པ་ཡིན་ནའོ། །ལན་ནི་དེ་ལའང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་གྱིས་འདས་པ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་ལས། དེའི་ཡང་དེ་ལས་གཞན་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདས་པ་ཉིད་ཐུག་པ་མེད་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དུས་ལ་སོགས་པ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་ཐ་དད་བའི་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དུས་ལ་སོགས་པའི་བརྗོད་པ་ལ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །དེ་ལྟར་ནམ་མཁའ་དགག་པའི་ཞར་ལ་ཡུལ་དང་དུས་དག་བཀག་ནས། ཡང་དུས་ལ་ཡོན་ཏན་མེད་པར་བརྗོད་པ་ནི་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་
Chinese
以何者能显示差别之近显的事物自性，将成为时间等的言说之所显？若想时间无有如何成立？如是说。若成立已生，如是等等的觉悟等所超越的时间中，天授等存在，彼时，时间已生，如是等等的分别念，时间也将在其他时间中存在，同样，其他时间也将在其他时间中存在，因此没有穷尽。方位也同样，东方等的自性是自己的体性，不是依赖于其他处所，如是连接。因此，成为自己体性的法，以差别而如是安立名言。显示名言之理是，东方是，如是说。彼与，如是说是与时间等相关联的。若时间的过去依赖于事物，彼时，事物的过去也将依赖于时间。若如是，有何过失？互相，如是说。一个也，如是说，时间或事物也不存在于过去之中。此处的疑问是，若是，如是说。长久过去 的事物和时间同时过去，不是互相依赖的过失逐渐产生。回答是，过去没有穷尽，如是连接。如何没有穷尽？同时，如是说。二者，如是说是长久过去的事物和时间。因此，如何同时互相成为过去，如是思考。疑问是，彼等，如是说，同时的长久过去的事物和时间，对于其他是过去。回答是，对于彼也是，如是说。被其他所过去，也从彼之外，彼也从彼之外，因此过去没有穷尽。因此，时间等唯是无有。因此，显示差别之近显的自性，正是时间等的言说之所显，如是安住。如是，在遮破虚空的同时，遮破了处所和时间。又，宣说时间无有功德，是其他也，如是说。对于我等也同样。
English
By what is the nature of things that closely reveals differences shown, which will become the manifestation of expressions such as time? If it is thought, how is it established that time is non-existent? Thus it is said. If it is established that it has occurred, if deities and the like exist in times that transcend cognitions such as 'it has occurred,' then even from the conceptualizations such as 'that time has occurred,' time will also exist in another time. Similarly, other times will also exist in other times, therefore there is no end. Direction is also the same, the nature of east and so on is its own essence, but it is not dependent on other places, thus it is connected. Therefore, the dharma that has become its own essence is nominally established in this way by difference. Showing the manner of nominal designation is, 'East is,' thus it is said. 'That and,' thus it is said, is related to time and so on. If the past of time depends on things, then the past of things will also depend on time. If that is so, what is the fault? 'Mutually,' thus it is said. 'Even one,' thus it is said, neither time nor things will exist in the past. The question here is, 'If,' thus it is said. Long past things and times are simultaneously past, not gradually producing the fault of mutual dependence. The answer is, the past has no end, thus it is connected. How is there no end? 'Simultaneously,' thus it is said. 'Two,' thus it is said, are long past things and times. Therefore, how can they simultaneously become past to each other, thus it is thought. The question is, 'Those,' thus it is said, the simultaneously long past things and times are past to others. The answer is, 'Even to that,' thus it is said. What is past by others is also from other than that, and that also from other than that, therefore the past has no end. Therefore, time and so on are only non-existent. Therefore, the nature of closely revealing differences is precisely what is manifested by the expression of time and so on, thus it abides. Thus, while refuting space, places and times are refuted. Also, saying that time has no qualities is 'other also,' thus it is said. It is the same for self and so on.