Tibetan
། གལ་ཏེ་ཚིག་གིས་ཁྱད་པར་བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ལ་ཚིག་དེ་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་དཔག་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། དུ་བ་བཞིན་ནོ། །དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཚིག་ལས་ནི་རང་ཉིད་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ཚིག་ལ་འཁྲུལ་པ་སྤང་པའི་དོན་དུ་འདི་ལྟར་སྦྱོར་བར་བྱེད་དེ། གལ་ཏེ་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྲེལ་བའི་དོན་ལ་རྟོགས་པར་ཁས་ལེན་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི་གཞན་གྱི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་གྱི་དོན་ནི་ཚིག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་རོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་རྣམས་དོན་དང་འབྲེལ་བ་མེད་ན་དེ་ལས་ཅི་ལྟར་དྲན་དེ་ན་ཚིག་ལ་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་མེད་ཅེས་ཅི་ལྟར་བརྗོད་སྙམ་ན། དྲན་པ་ལོག་པར་འཇུག་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་སྔར་གྱི་ཚད་མའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ནི་དེ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྟགས་གང་ཞིག་ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པ་སྟེ། རྟགས་འགའ་ཞིག་པོ་དེ་ལས་སྔར་གྱི་འབྲེལ་བ་འཛིན་པའི་ཚད་མ་བཞིན་ཏེ་ངེས་པ་སྟེ་རྔེས་སུ་མཐུན་པ་དྲན་པ་ཡིན་གྱི་ཚིག་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚིག་གི་ཚད་མ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཕྱི་རོལ་ལ་ཡང་མ་ཡིན། འབད་རྩོལ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་འབད་རྩོལ་ཡང་ཕྱིའི་དོན་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཚིག་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕ་རོལ་པོ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་ན་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་འབྲེལ་བ་ངེས་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཚད་མ་དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །ཚད་མ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་དུད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་འཛིན་པ་ལས་སོ། །དྲན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་གཞན་དུ་རིལ་དུ་བ་མཐོང་བ་ལས་དུ་བ་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་མེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་ཞེས་ཁྱབ་པ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ནི། རྒྱུད་ནས་སྐྱེས་པས་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་ཚད་མ་ཅི་ལྟར་མ་ཡིན། འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་མ་བཏགས་ན་ནི་གཉིས་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ལ། ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་ནི་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་ ནོ་ཞེས་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་དྲན་པ་མཐའ་དག་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ཚང་མ་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་
Chinese
如果承认通过词语能够区分真假，那么对于隐蔽的事物来说，这个词语就仅仅是对事物本身的推测，就像烟一样。因为词语必定是从无意义的事物中产生的，所以它本身就能理解意义。有些人为了避免词语的错误，会这样运用：如果承认通过烟等来理解关联的事物，那么它就仅仅是对自身事物的推测，而不是对其他事物的推测。因为它是从标志产生的，而其他事物是词语的本质。如果声音与事物没有关联，那么如何从中回忆起事物呢？如果认为词语没有区别，又该如何说呢？这就是所谓的“回忆会产生错误”。如果认为能够确定先前量本质的词语会成为量，那么这就是所谓的“因此”。无论对哪个标志进行深入研究，一些标志都像先前确定关联的量一样，是确定的，也就是说，与回忆相符，而不是来自词语。因此，词语的量不是量。也不是外部事物，也不是努力。同样，努力也不是外部事物的量。因为词语不是量，所以才说是“隐蔽的”。当对方进行推测时，因为没有确定关联的量，所以才说关联是不确定的，这就是所谓的“如果”。“通过量”是回答。“从量”是指从确定火与烟的关联中。“回忆”是指在其他时间看到成团的烟后，更加执着地认为这种烟在任何情况下都与火有关联。由于是从相续中产生的，所以是近似的，怎么能不是量呢？这已经被坚定地承认了，如果不是这样，就不会产生推测。这也不是非常过分的，如果不近似，那么只有两种量，而由于近似，所以也认为是词语。这样一来，难道所有的回忆都会变成量吗？这就是所谓的“全部都是”。那就是
English
If it is admitted that words can distinguish between truth and falsehood, then for hidden things, that word becomes only a conjecture of the thing itself, like smoke. Because words must arise from meaningless things, they themselves can understand meaning. Some people use it this way to avoid errors in words: If it is admitted that related things are understood through smoke, etc., then it is only a conjecture of one's own thing, not of other things. Because it arises from the sign, and other things are the essence of words. If sounds are not related to things, then how can things be recalled from them? If it is thought that there is no difference in words, how can it be said? This is what is called "memory leads to error". If it is thought that the word that can determine the nature of the previous valid cognition will become a valid cognition, then this is what is called "therefore". No matter which sign is studied in depth, some signs are like the previous valid cognition that determined the relationship, that is, they are certain, that is, they correspond to memory, not from words. Therefore, the valid cognition of words is not a valid cognition. It is neither an external thing nor an effort. Similarly, effort is not a valid cognition of external things either. Because words are not valid cognition, it is said to be "hidden". When the other party makes a conjecture, because there is no valid cognition to determine the relationship, it is said that the relationship is uncertain, which is called "if". "Through valid cognition" is the answer. "From valid cognition" refers to determining the relationship between fire and smoke. "Memory" refers to seeing a mass of smoke at another time and then clinging to the idea that this smoke is related to fire in any case. Since it arises from the continuum, it is approximate, how can it not be a valid cognition? This has been firmly admitted, and if it were not so, no conjecture would arise. This is not too excessive either, if it is not approximate, then there are only two valid cognitions, and because of the approximation, it is also considered a word. In that case, will all memories become valid cognitions? This is what is called "all of them". That is
Tibetan
དྲན་པའོ། །དྲན་པ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ན་ཉེར་འཇོག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་རྩོད་པའོ། །ཁྱབ་པ་འཛིན་པའི་མཚན་མ་ལས་ནི་ཁྱབ་པ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དྲན་པ་སྐྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚད་མ་དང་དྲན་པ་དག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་ཚད་མ་ནི་དྲན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འཛིན་པར་བྱེད་པའི་དྲན་པ་དེ་ཡང་གཟུང་བར་བྱ་བ་དེ་གཉིས་དང་འབྲེལ་པ་ནི་དྲན་པ་གཞན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་འབྲེལ་པ་ཅི་ལྟར་འཛིན། དྲན་པ་གཉིས་པ་དེ་ཡང་དེ་དག་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེའི་འབྲེལ་པ་ཡང་དྲན་པ་གཞན་གསུམ་ལ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཚད་མ་དང་དྲན་པ་གཉིས་དང་འབྲེལ་པ་ཡང་དྲན་པ་གཞན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པས་དྲན་པ་ལས་ངེས་པ་སྐྱེ་བར་གལ་འགྱུར་ཏེ། མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དྲན་པ་འདི་བསྟན་པ་ཡིན་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པ་དང་པོ་ཉིད་དྲན་པ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་འདི། འདི་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལོག་པ་ལ་དྲན་པ་བསྟན་པ་ཉིད་མེད་དམ་ཅི་སྟེ་མེད་པ་ལ་ཡང་དྲན་པ་བསྟན་པ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བསྟན་པ་ནི་དོན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ལོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། ཐོབ་པ་ནི་གྲུབ་པ་ཉེར་འཇོག་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་གནོད་པ་མེད་པ་ལ་ཚད་མར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད་དེ། དོན་དམ་པར་ནི་གཉི་གཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱང་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་གནོད་པ་དང་བྲལ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཚད་མའམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཚོལ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དོན་བྱ་བའི་དོན་དུ་གཉེར་བས་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཁོ་ན་ཚད་མའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དོན་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་ནི་མ་ཡིན་པའོ།། ཐོབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐོབ་པ་ཡང་དག་པར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བརྟེན་པ་ལས་དེ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ལས་སོ། །དོན་བྱ་བ་གོམས་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་མོད། ཅི་ཉེས་སྙམ་ན། གཞན་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དོན་བྱ་བའི་ཤེས་བའོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲན་པ་ལའོ།། དོན་བྱ་བ་མྱོང་བ་དང་གོམས་པ་དེས་ན་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་འབྱུང་མོད། དྲན་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དྲན་པ་འགའ་ཞིག་རབ་ཉིད་ལས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འཆད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡི
Chinese
是忆念。名为“此是忆念”者，是关于近取之诤论。从周遍执持之相，是忆念周遍决定的自性是明晰的，如是正量与忆念，执持为因与果之实事，正量唯是忆念。能执持之忆念，亦与所取之二者相关联，是为他忆念所知，若非如是，如何执持关联？第二忆念亦与彼等相关联，其关联亦在于其他三忆念。彼与正量及二忆念之关联，亦为他忆念所知故，无有穷尽，故从忆念生起决定是重要的，唯有不生起之义。若问此忆念是显示耶？是说最初之忆念不依赖于他忆念，此，是决定由此生起之义。于颠倒，忆念显示全无耶？何故于无有亦见忆念显示之义。若思惟显示是为得义故非颠倒，得是成就近取。若谓于无害何故不许为正量耶？以胜义谛中二者不容有故。亦说世俗。他者，是无害之自性。具足证悟，离害，不寻求义，故非是正量或非正量之寻求，然为义之作用而寻求故非也。是故唯有得义之相的世俗才是正量的理由，其他则否。从世俗，是说从得义之相则非也。依赖于获得，是说，从获得真实不间断地依赖，从彼完全执持。是义为从义之作用串习。虽是如是，有何过失耶？说他者，是义之作用的知。于他处，是指忆念。义之作用的经历与串习，因此彼即是显示生起，然忆念则否。是故如何说某些忆念是从极胜而为显示耶？是此之义。若将解说，亦非如是
English
It is memory. The so-called "This is memory" is a dispute about close attainment. From the characteristic of grasping pervasiveness, the memory of the nature of determining pervasiveness is clear, thus, valid cognition and memory, holding as the reality of cause and effect, valid cognition is only memory. The memory that can grasp is also related to the two that are to be grasped, it is to be known by other memories, if it is not so, how to grasp the relationship? The second memory is also related to them, and its relationship is also in the other three memories. Its relationship with valid cognition and the two memories is also known by other memories, therefore, there is no end, so it is important to arise determination from memory, only the meaning of not arising. If asked whether this memory is a display? It is said that the initial memory does not depend on other memories, this, is the meaning of determining that it arises from this. In the inverted, is there no display of memory at all? Why is the meaning of the display of memory also seen in the absence? If one thinks that the display is not inverted because it is for obtaining meaning, obtaining is the achievement of close attainment. If it is said that why is it not allowed as valid cognition in harmlessness? Because the two are not allowed in the ultimate truth. It is also said conventionally. The other is the nature of harmlessness itself. Possessing realization, being free from harm, not seeking meaning, therefore it is not the seeking of valid cognition or non-valid cognition, but it is not because it seeks for the sake of the function of meaning. Therefore, only the convention of the characteristic of obtaining meaning is the reason for valid cognition, not the others. From convention, it is said that it is not from the characteristic of obtaining meaning. Relying on obtaining, it is said, from obtaining truly and continuously relying, from that completely grasping. The meaning is from the habituation of the function of meaning. Although it is so, what is the fault? Saying the other, is the knowledge of the function of meaning. In other places, it refers to memory. The experience and habituation of the function of meaning, therefore it is the display that arises, but not memory. Therefore, how to say that some memories are displayed from the supreme? That is the meaning of this. If it will be explained, it is not so either.