Tibetan
ང་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལོགས་པར་བྱས་པ་ལས་རྟག་པ་ཡང་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་ལོགས་པར་བྱས་ཀྱང་སྒྲ་གང་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་གང་ཞིག་མེད་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་ནི་སྤྲ་དེ་ལ་དམིགས་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྟག་པ་ཉིད་དམིགས་པ་དེ་བས་ན་དབང་པོ་ལ་ཕན་བཏགས་པས་ནི། སོ་སོར་ངེས་པའི་རང་བཞིན་དམིགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནར་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྟག་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཉེ་བར་དམིགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མ་དམིགས་ཀྱང་ཅི་ལྟར་མེད་སྙམ་ན། དམིགས་པ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡོད་པ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་པས་ན། དམིགས་པ་ལས་གཞན་པའི་ཡོད་པ་ནི་དཔྱོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དམིགས་པ་མེད་ན་ཡོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །ཉེ་བར་དམིགས་པ་མི་ནུས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི། རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩོད་པའོ། །མ་དམིགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །ལན་ནི་དམིགས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ་།གལ་ཏེ་རྟག་པ་ཉིད་ནི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་ཅི་ལྟར་དགག་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དམིགས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། གཞན་གྱི་དམིགས་པའི་སྐྱེད་བྱེད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མ་དམིགས་པ་ཉིད་ཅི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་མ་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་ལོགས་པར་བྱས་པ་སུན་ཕྱུང་ནས། སྒྲ་ལ་ལོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་སུན་འབྱིན་པ་ནི་སྒྲ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྒྲ་ལ་རྩོལ་བས་ཕན་བཏགས་པར་བྱས་པ་ནི་གཞན་མ་ཡིན་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྩོལ་བས་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པར་འགྱུར་ བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་དེ་ལ་ནི་དེ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཕན་པ་བྱས་ན། དེ་ཡང་བྱས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྩོལ་བ་དབང་པོ་དང༌། སྒྲིབ་པ་སྒྲ་རྣམས་ལ་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་
Chinese
因为就像是专注一样，那是因为它是恒常的缘故。如果从感官上分开，难道不会专注于恒常也是无常的自性吗？即使言说分开，声音中哪个没有无常的自性，那个无常的自性不适合专注于那个声音。因为那样专注于恒常，因此，对感官施加利益，并不能专注于各自决定的自性。那么，难道只会专注于恒常的自性吗？恒常本身不会存在。是这样说的。为什么呢？因为不能专注的缘故。如果即使不专注，又怎么会不存在呢？专注本身是这样说的，因为存在本身就是专注，所以，除了专注之外的存在是无法推断的。因此，如果没有专注，因为没有存在，所以只会变成不存在。不能专注的解释是，如果是恒常。如果，这是争论。即使允许不专注，这是恒常本身。回答是专注。如果恒常本身不是专注的特征，那么该如何反驳呢？如果这样说。那个，指的是恒常的自性。依赖于专注而产生，在什么上面存在，就称它为什么，因为承认是其他专注的产生者。即使那样，又怎么会不专注呢？因为那个本身，对于那个自性，没有不成为专注特征的。驳斥了感官的分离后，驳斥声音的分离是声音。对声音施加努力的利益，应该承认不是其他，如果不是那样，对声音等施加努力将一无所成。在那一方面，那本身就是无常，如果施加了成为它自性的利益，那也会变成被施加。那个本身，是因为努力、感官和遮蔽声音等不接近的缘故。恒
English
Because it is like focusing, it is because it is permanent. If separated from the senses, wouldn't it be focused on the nature of impermanence as well as permanence? Even if the statement is separated, which sound does not have the nature of impermanence, that nature of impermanence is not suitable to focus on that sound. Because of focusing on permanence in that way, therefore, applying benefit to the senses does not focus on the self-nature determined separately. Then, will it only focus on the nature of permanence? Permanence itself will not exist. That's what it says. Why? Because it cannot focus. If even without focusing, how can it not exist? Focusing itself is saying this, because existence itself is focusing, therefore, existence other than focusing cannot be inferred. Therefore, if there is no focusing, because there is no existence, it will only become non-existence. The explanation of not being able to focus is, if it is permanent. If, this is an argument. Even if allowing non-focusing, this is permanence itself. The answer is focusing. If permanence itself is not the characteristic of focusing, then how should it be refuted? If it is said like this. That, refers to the nature of permanence. Relying on focusing to produce, what exists on what, it is called what, because it is admitted as the producer of other focusing. Even so, how can it not be focused? Because of that itself, for that nature, there is nothing that does not become a characteristic of focusing. After refuting the separation of the senses, refuting the separation of sound is sound. Applying the benefit of effort to sound should be admitted as not other, if not so, applying effort to sound etc. will not achieve anything. In that aspect, that itself is impermanent, if the benefit of becoming its self-nature is applied, that will also become applied. That itself is because effort, senses, and obscuring sounds etc. do not approach. Const
Tibetan
པ་ནི་འགལ་ཞིག་གི་ཚེ་འབྲས་བུ་མི་བྱེ་དཔར་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་རེས་འགའ་འབྲས་བུ་མི་བྱེད་པར་འགལ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། རྟག་པ་ལས་ལྡོག་པའི་ཤེས་པ་འདི་འདྲ་བ་རེས་འགའ་བ་དེ་ནི། རེས་འགའ་བའི་དོན་གྱི་འབྲས་བུར་གྲུབ་པས་དེའི་རྟགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་རྟག་པ་དང༌། འབྲས་བུ་རེས་འགའ་བ་འགལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ནི། སྒྲ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དཔེའོ། །དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུའོ། །ཤེས་པ་རེས་འགའ་བར་ཅི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རེས་འགའ་བ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ཡང་རྟག་པ་རང་བཞིན་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་དང་འབྲས་བུ་རེས་འགའ་བ་འགལ་བ་མེད་པར་དོགས་པ་ནི། འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེས་འགའ་དམིགས་པའོ། །ཅི་ལྟར་འདི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་སྙམ་ན། ཚུ་རོ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་དོན་ཡང་མི་རྟག་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཚུ་རོལ་མཐོང་པ་དེའོ། །གཟུང་བར་བྱ་བ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་མི་རྟག་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཁྱབ་པའི་དོན་དེའོ། །མ་ཁྱབ་པར་རྟོགས་ཀྱང་ཁྱབ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བའི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་འཁྲུལ་པའི་མཐོང་བས་གནོད་པའི་དུས་ནའོ། །ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་ལན་འདེབས་པ་ནི། མ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡུལ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །འདིར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ཁྱབ་པའི་རང་བཞིན་ལའོ། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་ཤེས་པའོ། །ཅི་ལྟར་འོད་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་དེ། དེ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ངོ་ཤེས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །མངོན་སུམ་ནི་ད་ ལྟར་བ་ཙམ་ཞིག་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་པོའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མི་སླུ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་མ་ཁྱབ་པ་ལའོ་ཞེས་བལྟའོ། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཞིང་ཚད་མ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་ནི
Chinese
如果相违，则果不生，是相违的缘故。恒常有时不产生果，因为与此相违的缘故。像这样与恒常相违的知识，是偶然性的，因为成立为偶然性之义的果，是它的相，所以不是不定。为了显示不相符的方面，恒常与果的偶然性相违，所说的是，声音等。另外，所说的是瓶子等的例子。如是，所说的是周遍性。如果知识如何不变成偶然性呢？那是所说的声音等。另外，所说的是，即使是缘取偶然性，也不是执取恒常自性。怀疑恒常与果的偶然性没有相违，是“然而”等。那是所说的缘取偶然性。如果想这是如何成为错乱的呢？是“此方”等。那么，意义也只是无常吗？那是所说的此方所见。所要取的声音等自性，也不是变成其他的无常。那么，这不是量吗？那是所说的，周遍的意义。即使认识到不周遍，也因为能使趣入周遍，所以是量，是这个意思。为了迎接对方成立的宗派论者的怀疑，是“如果”等。那时，所说的是不颠倒的见所损害的时候。对方自己回答说，不是不颠倒。为什么呢？是“境”等。那是所说的成立的宗派。这里，所说的是境和时间周遍的自性。这是所说的认识。光明如何以现量损害呢？因为那也是现量的缘故。是“认识的”等。如何不是现量呢？现量是所说的。现量只是执取现在的，是这个意思。为什么呢？是“根”等。如何是量呢？是“不欺骗”等，观察是不周遍。认识不是现量，也不是量，因为与此相违的缘故，是这个意思。因此
English
If there is contradiction, then the fruit does not arise, because it is contradictory. The constant sometimes does not produce fruit, because it contradicts this. Such knowledge that contradicts the constant is occasional, because it is established as the fruit of the meaning of occasionality, it is its sign, so it is not uncertain. In order to show the inconsistent aspects, the constant and the occasionality of the fruit contradict, what is said is, sound, etc. Also, what is said is the example of a vase, etc. As such, what is said is pervasiveness. If how does knowledge not become occasional? That is what is said, sound, etc. Also, what is said is, even if it is taking occasionality, it is not grasping the constant nature. Doubting that the constant and the occasionality of the fruit are not contradictory, is "however," etc. That is what is said, taking occasionality. If you think how this becomes confused? It is "this side," etc. Then, is the meaning also only impermanent? That is what is said, what is seen on this side. The nature of sound, etc., which is to be taken, is also not becoming other impermanent. Then, is this not a valid cognition? That is what is said, the meaning of pervasiveness. Even if one recognizes non-pervasiveness, because it can cause one to enter into pervasiveness, it is a valid cognition, that is the meaning. In order to welcome the doubt of the proponent who speaks of the established tenet, it is "if," etc. At that time, what is said is the time when it is harmed by the non-inverted view. The proponent himself replies, it is not non-inverted. Why? It is "object," etc. That is what is said, the established tenet. Here, what is said is the nature of the pervasiveness of object and time. This is what is said, recognition. How does light harm by direct perception? Because that is also direct perception. It is "of recognition," etc. How is it not direct perception? Direct perception is what is said. Direct perception only grasps the present, that is the meaning. Why? It is "sense," etc. How is it a valid cognition? It is "non-deceptive," etc., observe that it is non-pervasive. Recognition is not direct perception, nor is it a valid cognition, because it contradicts this, that is the meaning. Therefore