Tibetan
པ་ནི། ལེགས་པར་བྱོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གྲུབ་པའི་མཐར་ནི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་ངོ་བོས་གཞན་ལ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་འདི་ལྟར་ཐ་དད་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་ན་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་གཞན་ཡིན་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ན། །ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ལས་ཀྱང་ཐ་མི་དད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་དད་པར་ བྱེད་པ་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ན། གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཐ་དད་པར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་བརྗོད། འདི་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་རང་གི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །གཞན་མ་ཡིན་པ་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །ནམ་གྱི་ཚེ་ཞེ་ན། ཆོས་ཅན་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་འོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཅན་ནོ། །གཞན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཐ་དད་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ལས་ཏེ། དེའི་དབང་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་གཞན་ལས་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། ཆོས་ཅན་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་ཐ་དད་པའོ། །ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་དེ་ལས་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡང་ངོ༌། །ཡང་ནི་ལྷག་པའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་བྱེད་པ་དེ་ནི་རང་ཉིད་ཆོས་ཅན་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན་གཞན་ཡང་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ལས་དེ་ལྟར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང༌། ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ལས་ཐ་དད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཆོས་ཅན་ལས་རིང་དུ་སོང་བ་སྟེ། ཆོས་ཅན་རྒྱང་རིང་དུ་སྤངས་པས་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་སླར་འོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་གྱིས་ཆོས་སྤངས་ཏེ། ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་ན། དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན་ཡང་ཆོས་ཀྱི་གམ་དུ་སླར་འོང་བ་སྟེ། ཆོས་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་ནུས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། ཐ་དད་པ་དང་ནི་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་
Chinese
པ་ནི། 名为善逝。成就的究竟是这个意思：具有差别的自性，对其他来说没有差别。自性也不会被其他所改变。为什么呢？像这样，如果没有可作差别的差别，那么作差别者又怎么会成为他者呢？不会成为他者。如果三界中的有法没有差别，那么从作差别者来说，也唯有无差别。即使那样，作差别者成为有法的自性时，以他者的自性之名来述说是不可能的。因此，怎么说“是他者的自性的差别”呢？述说这个本身就是“自己的”。不是差别的是有法的自性。那个被称为他者的自性的差别。不是他者就是有法的自性本身。什么时候呢？如果不是从有法中差别出来的话。那个被称为有法。所谓“他者本身”就是成为他者的作差别者。因为没有那个，即因为没有成为他者的作差别者。所谓“从那”就是从作差别的法中，由于那个的支配，具有差别的他者怎么会与有法差别开来呢？作差别者是怎样的呢？从有法中以自己的体性差别开来。有法的自性是怎样的呢？作差别者，从那个差别中，也没有自性的差别。又是剩余的意思。如果作差别者本身从有法中以自性差别开来，那么那时其他的有法也会从作差别者中那样差别开来。作差别者即使从有法的自性中差别开来，也是有法的自性。如果认为怎么会从那个中差别开来呢？因为作差别者从有法中远离了，由于有法远离了，就不能再回到有法了。如果是有法舍弃了法，体验了从有法的自性中差别开来，那么那时有法也会回到法的旁边，怎么能体验到从法中没有差别开来呢？会变成差别和不差别。
English
Pa ni, is called Sugata. The ultimate of accomplishment is this meaning: having the nature of difference, there is no difference to others. The nature will not be changed by others either. Why? Like this, if there is no difference to be made different, then how can the one who makes the difference become another? It will not become another. If there is no difference in the phenomena of the three realms, then from the one who makes the difference, there is only non-difference. Even so, when the one who makes the difference becomes the nature of the phenomena, it becomes impossible to speak of it by the name of the nature of the other. Therefore, how can one say "it is the difference of the nature of the other"? Speaking of this itself is "one's own." What is not different is the nature of the phenomena. That which is called the difference of the nature of the other. What is not other is the nature of the phenomena itself. When? If it is not differentiated from the phenomena. That is called the phenomena. The so-called "other itself" is the one who makes the difference that has become other. Because there is not that, that is, because there is not the one who makes the difference that has become other. The so-called "from that" is from the dharma that makes the difference, and due to that influence, how can the other with difference be different from the phenomena? What is the one who makes the difference like? It is different from the phenomena by its own essence. What is the nature of the phenomena like? The one who makes the difference, from that difference, there is also no difference in nature. Again, it is the meaning of remainder. If the one who makes the difference itself is different from the phenomena by nature, then at that time, other phenomena will also be differentiated from the one who makes the difference in that way. Even if the one who makes the difference is different from the nature of the phenomena, it is the nature of the phenomena. If one thinks, how can it be differentiated from that? Because the one who makes the difference has gone far away from the phenomena, and because the phenomena has been abandoned far away, it is not possible to return to the phenomena. If the phenomena abandons the dharma and experiences being differentiated from the nature of the phenomena, then at that time, the phenomena will also return to the side of the dharma, how can it be possible to experience being non-differentiated from the dharma? It will become difference and non-difference.
Tibetan
པར་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་གཅིག་རང་གི་ངོ་པོས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན། གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱེད་སྔ་མ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པའོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཅན་ལས་སོ། །དེ་ལས་གཞན་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོས་ཐ་དད་པར་ཤིན་དུ་གསལ་ལོ་ཞེས་ཁོང་ནས་དབྱུང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོས་ཐ་དད་པ་ན་ཡང༌། ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་དོན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རང་ ཚོན་གྱིས་མ་བསྒྱུར་བར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ལས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཐ་དད་ཀྱི། ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ལས་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་སེལ་བས་ཕྱེད་ཕྱི་མ་འཆད་པ་ནི། ཐ་མི་དད་པ་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ལས་ནི་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བར་རོ། །ཅི་ལྟར་ཐ་མི་དད་པ་ལས་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐ་དད་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པའོ། །ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་རང་ལས་ཐ་དད་པར་མ་བྱས་པར་རོ། །ཐ་དད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཅན་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གཉི་ག་ཡང་གཅིག་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཐ་དད་པ་གཅིག་རང་གི་ངོ་བོས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ན། ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་ངོ་བོས་ཐ་དད་པ་དེར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་བཞིན་དུ་ཆུ་དང་མེ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་གྱི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། རང་ཉིད་ཁོ་ནས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ན་དོན་མེད་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་གྱི་ཐ་དད་པ་ཡོད་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྐད་དུ་རྣམ་པར་གཅད་བཞིན་བ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་དེའི་མཇུག་སྡུད་པ་ནི། ཐ་དད་པ་དང་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྡོག་པ་དང་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པ་དག་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྐབས་ཀྱི་མཇུག་སྡུད་པའོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་པའོ། །འདི་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ནའོ། །ཐ་དད་པ་སྤངས་པ་ལ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཡང་བརྗོད་པར་མི
Chinese
不能成立。因此，如果一个事物以其自身体性是各别的，那么其他事物也同样会变成仅仅是各别的。所谓“何时”等等，是对前半部分的解释。所谓“从彼”是指从有法。所谓“从彼其他”是指法，从其自身体性各别是非常清楚的，这是从其中提取出来的。如果以其自身体性是各别的，那么，使之各别是有意义的吗？所谓“不由自色所变”即是此意。如果从有法使之各别是各别的，但使之各别不是有法的自性，为了消除这种疑惑，解释后半部分，即是“从不各别”，意思是，使之各别和不各别，从有法的自性来说，使之各别就会变成各别的。如果不各别如何不会变成各别呢？说是各别，即是使之各别。所谓“有法无各别”是指未从自身使之各别。所谓“各别”是指从有法变成其他的。因为如此二者都从一个本体没有各别，因此，一个各别以其自身体性变成各别时，具有有法各别的也同样，所谓“如是”是指变成其自身体性的各别。因此，像这样，就像差别和具有差别一样，水和火等具有差别的那些，不是从其他事物产生的差别的各别。差别不是对以其自身体性不各别的那些事物进行各别，因为没有能力。对于各别的事物，用差别做什么呢？因为自身就是各别的，所以没有意义。所谓“因此”是指没有从其他事物产生的差别的各别。如所说，除了正在进行区分之外，没有其他的区分，这是对所说内容的总结。所谓“各别和意义的自性”。意思是，相异和具有相异的事物是不各别的。这是对本段内容的总结。因此，所谓“各别性本身”是指不是成立的。说这个本身，就是说那个本身。如果不是这样，是指各别不是所说之境。对于舍弃各别，也不说成立。
English
It cannot be established. Therefore, if one thing is distinct by its own nature, then other things will also become merely distinct in the same way. The phrase "when" and so on is an explanation of the first half. The phrase "from that" refers to the subject. The phrase "other than that" refers to the object, and it is very clear that it is distinct by its own nature, which is extracted from it. If it is distinct by its own nature, then does making it distinct have meaning? The phrase "not transformed by its own color" means this. If making it distinct from the subject is distinct, but making it distinct is not the nature of the subject, in order to eliminate this doubt, the second half is explained, which is "from non-distinctness," meaning that making it distinct and non-distinct, from the nature of the subject, making it distinct will become distinct. If it is not distinct, how will it not become distinct? Saying it is distinct means making it distinct. The phrase "subject without distinctness" means not making it distinct from itself. The phrase "distinct" means becoming other than the subject. Because in this way, both do not have distinctness from one entity, therefore, when one distinctness becomes distinct by its own nature, the one with the distinct subject is also the same, the phrase "like that" means becoming the distinctness of its own nature. Therefore, like this, just as with difference and having difference, water and fire, etc., those with difference are not the distinctness of difference arising from other things. Difference is not making distinct those that are non-distinct by their own nature, because they have no ability. What is the use of difference for distinct things? Because they are distinct by themselves, it is meaningless. The phrase "therefore" means that there is no distinctness of difference arising from other things. As it is said, there is no other distinction except for the one that is being distinguished, this is a summary of what was said. The phrase "distinctness and the nature of meaning." It means that difference and having difference are non-distinct. This is a summary of this section. Therefore, the phrase "distinctness itself" means that it is not established. Saying this itself is saying that itself. If it is not like that, it means that distinctness is not the object of speech. For abandoning distinctness, establishment is not spoken of either.