Tibetan
༌། གསལ་བ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་དེ་མེད་དམ་ཅི་སྟེ་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་སྤྱི་རྟོགས་ན་གསལ་བ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་ཅི་ལྟར་ཡོད་སྙམ་དུ་དོགས་ན། སྤྱི་དེ་ལས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྤྱི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གསལ་བ་ལ་མ་རེག་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གསལ་བ་ལ་རེག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་གཉི་གའི་རང་བཞིན་གྱི་སྤྱི་དེ་ལ་དམིགས་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གསལ་བ་ལ་རེག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འོན་ཀྱང་གསལ་བ་ལ་རེག་པ་ཁོ་ནས་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་གསལ་བ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་ཅི་ལྟར་མི་འགྱུར། རྟོགས་སོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བའོ། །ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཐུན་མོང་དུའོ། །མ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསལ་བ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་དུའོ། །ལན་ནི་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། གསལ་བའི་ངོ་བོའི་སྤྱིའོ། །དོགས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱིས་སོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་སྤྱིའི་གནས་སྐབས་གཅིག་ཡིན་ལ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ། །འགལ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་སོ། །གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དངོས་པོ་ནི་ཐུན་མོང་བ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་ལན་ནི་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ལྟར་འཇུག་སྟེ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོགས་པ་ནི་དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་རྟོགས་པའི་སྤྱིའོ། །འོ་ན་རྟོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་ལ་འཇུག་གོ་སྙམ་ན། རྟོགས་པ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འཇུག་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་དེ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་དང་གཉི་གའི་རང་བཞིན་གྱི་སྤྱི་མི་འཐད་པ་དེས་ན། སྤྱི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་དོན་དམ་བ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟན་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ ཞེས་བྱ་བ་འདིར། རྟོག་པས་བཀོད་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། འདིར་ཡང་བརྟ
Chinese
若谓体验了明现觉知的诸过失，则应成无有入之体性的过失，此过失是有耶？抑或唯有耶？设若于异体与非异体之总相而明现觉知，则非为明现觉知，如是思彼觉知之过失如何耶？生起疑惑。曰：由总相亦尔。谓非依于异体与非异体之总相，而不触及明现而觉知，然唯是触及明现。又若缘于二者自性之总相，所生之觉知，彼不成为触及明现，然唯是触及明现，如是明现觉知之过失如何不成为过失耶？若谓觉知耶？谓明现也。一切谓焚烧等成为体验也。觉知亦谓共同也。不觉知谓明现决定之自性也。答曰：彼即谓明现之体性总相也。疑惑谓彼即谓觉知与不觉知也。类别谓处所也。随行谓总相之一处所，非共同体性则为他者也。相违谓随行也。他者谓非共同体也。事物谓共同与非共同体性也。若谓如是，答曰：以何而入耶？以不觉知之故也。疑惑谓彼即谓随行觉知之总相也。若谓觉知入于随行之自性耶？谓于觉知亦尔。无有入之体性之过失即彼也。以何之故，异体与非异体及二者自性之总相不应理耶？总相乃世俗有，非为胜义谛也。如是，若谓：若声无常，以所作之故。 此处，以分别念所安立之法与法性之事物，成为所成立与能成立者，尔时，声乃无常，以是声之故，于此处亦应成，于此处亦应成。
English
If it is said that experiencing all the faults of clear awareness, then the fault of the nature of non-entry should occur. Is this fault present, or is it only present? If one clearly knows the general characteristics of difference and non-difference, then it is not clear awareness. How can there be a fault of knowing that? Doubts arise. It is said: Even by the general characteristics. It is not that one relies on the general characteristics of difference and non-difference without touching clarity and knowing, but only touches clarity. Moreover, if the awareness that arises from focusing on the general characteristics of the nature of both does not become touching clarity, but only touches clarity, how can the fault of clear awareness not become a fault? If it is said to be awareness? It is said to be clarity. All means that burning and so on become experience. Awareness also means commonality. Non-awareness means the nature of clear determination. The answer is: That is, the general characteristic of the nature of clarity. Doubt means that is, awareness and non-awareness. Category means place. Following means one place of the general characteristic, and the nature of non-commonality is other. Contradiction means following. Other means non-common entity. Things mean common and non-common nature. If it is said so, the answer is: By what does one enter? Because of non-awareness. Doubt means that is, the general characteristic of following awareness. If it is said that awareness enters the nature of following? It is said that it is also the same for awareness. The fault of the nature of non-entry is that. For what reason is the general characteristic of the nature of difference and non-difference and both not reasonable? The general characteristic is conventionally existent, not ultimately true. Thus, if it is said: If sound is impermanent, because it is produced. Here, if the Dharma and Dharmata established by conceptual thought become what is to be established and what is able to be established, then at that time, sound is impermanent, because it is sound, it should also occur here, it should also occur here.
Tibetan
གས་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེ་འདིར་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བྱས་པ་ཉིད་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་གི་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པའི་མཐའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཕ་རོལ་པོ་གང་གི་ལྟར་ན་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ཡོད་པ་དེའི་ལུགས་ལ་ཡང༌། དམ་པར་ས་པའི་དོན་གྱིས་ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་ཅི་ལྟར་མི་འགྱུར། སྒྲ་ནི་མི་རྟགས་ཏེ་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཕ་རོལ་པོ་ཡང་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་པོ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་ཡིན་གྱི་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ན་དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་པས་ཀྱང་ཁྱེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ཡང་འདི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ་དམ་བཅའ་བའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་དང་སྒྲ་ཉིད་དག་ནི་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱའོ། །སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་དང་སྒྲའི་གསལ་བ་འདུ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ལྡན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན་སྟོན་པའི་སྒྲ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཁོ་ནའོ། །སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་སྤྱི་དེ་དང་ལྡན་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་ལྡན་པ་ཡང་སྒྲའི་སྒྲ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲའི་དོན་ནི། ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ལས་ཐ་མི་དད་པ་དེས་ན་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལན་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །སངས་རྒྱས་པའི་ལུགས་འདི་ལ་ཡང་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལས་གཞན་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པར་ཡུ་བུ་ཅག་གཉི་གའི་བར་ཡང་འཐད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ནས། ད་ནི་གཞན་ལུགས་ལས་རང་གི་ ལུགས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ནི་སྤྱི་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྤྱི་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ལ་བརྗོད་པ་ནི། སྒྲའི་སྒྲ་དང་སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་སྦྲས། སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་དང་ལྡན་པའམ། གཞན་སྒྲ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན
Chinese
因为存在能破的法和有法的实事之故。如果那是此处所立宗的意义的一部分，那么，那时也会变成所作性，这是那个意思。所谓的“凡是总的”等等，成立的结论的意义是这样的：依照对方的观点，在有法声音之外，存在声音自身总的，按照那个宗派，以立为胜义的意义，为什么不会变成一部分？为什么不会变成仅仅是所立和能立的事物？“声音是无常的，因为是声音的缘故”，这仅仅是对方也认为是所立宗的意义的一部分。因此，如果对方佛教徒说“因为是声音的缘故”是正确的能立，而不是所立宗的意义的一部分，那么，那时佛教徒也能像你一样说，这也是正确的能立，而不是所立宗的意义的一部分，因为声音和声音自身是不同的。这并非疑惑。声音自身的声音，以及声音的显现聚集的特征所具有的，那是由于显示有法的声音自身所显示的缘故，仅仅是所立宗的意义的一部分。声音自身的声音显示具有那个总的，而具有那个总的也是声音的声音自身所显示的。因此，声音自身的声音的意义，与有法的声音所要表达的意义没有差别，因此所立宗的意义的一部分是因，如果这样说，回答是“那么”。在这个佛教徒的宗派中，也不会变成不是所立宗的意义的一部分。为什么呢？因为从那之外。这样，这被显示为，这是所立宗的意义的一部分，在你们两派之间也是合理的。现在，为了显示自己的宗派比其他宗派更为殊胜，所说的是“总的”。对于所说的“具有总的那个”，所说的是：声音的声音和声音自身的结合，是具有声音自身总的，或者能了知与不是其他声音相违背。
English
Because there exist things that are the object of refutation and the subject of the object. If that is one aspect of the meaning of what is asserted here, then at that time it will also become something made, that is the meaning. The meaning of the established conclusion, such as "whatever is general," is this: According to the opponent's view, in addition to the subject of the object, there exists the generality of sound itself. According to that school, why would it not become a part by the meaning of establishing as ultimate? Why would it not become merely the object to be proven and the means of proof? "Sound is impermanent, because it is sound," this is merely what the opponent also considers to be one aspect of the asserted meaning. Therefore, if the opponent, the Buddhist, says that "because it is sound" is a correct means of proof, but not one aspect of the asserted meaning, then at that time the Buddhist can also say, like you, that this is also a correct means of proof, but not one aspect of the asserted meaning, because sound and sound itself are different. This is not a doubt. The sound of sound itself, and that which possesses the characteristic of the aggregation of the clarity of sound, that is only one aspect of the asserted meaning because it is shown by the sound itself that shows the subject of the object. The sound of sound itself shows that it possesses that generality, and possessing that generality is also shown by the sound itself of sound. Therefore, the meaning of the sound of sound itself, is not different from the meaning to be expressed by the sound of the subject of the object, therefore one aspect of the asserted meaning is the reason, if it is said like that, the answer is "then." In this Buddhist school, it will also not become not one aspect of the asserted meaning. Why? Because from that other than that. Thus, this is shown to be that this is one aspect of the asserted meaning, and it is reasonable between both of your schools. Now, in order to show that one's own school is more excellent than other schools, what is said is "general." To what is said, "that which possesses the general," what is said is: the combination of the sound of sound and sound itself, possesses the generality of sound itself, or is able to understand the opposite of not being another sound.