Tibetan
།དེ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྫས་ཀྱི་གསལ་བ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་བའོ། །རིགས་མི་མཐུན་པ་གནས་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་ཉིད་དང་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཡོན་ཏན་ཉིད་གནས་པས་སོ། །རིགས་གསལ་བ་རིགས་མི་མཐུན་བ་ཡིན་ན་ཡོན་ཏན་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་ལ། རིགས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱང་རྫས་ཉིད་དང་མི་འདྲ་བ་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ དང་ལྡན་བ་ལས་ཡིན་ན། དེས་ན་ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་རིགས་མི་མཐུན་བ་ཉིད་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་གསལ་བ་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱེད་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་དག་ལའོ། །རིགས་མི་མཐུན་བ་གནས་པ་ཉིད་ནི་མི་འབྲ་བའི་རིགས་དང་འབྲེལ་བ་ཉིད་དོ། །ལྡོག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་དག་གོ །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོའི་ལྡོག་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པས་ནི། རྫས་དང་ཅིག་ཤོས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྙམ་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་རིགས་རྣམས་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ན། གང་གིས་བསལ་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཀྱང་རྫས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལས་ཡོན་ཏན་ཉིད་ལྡོག་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཞེས་བྱ་བ་མཚུངས་པའི་རྣམ་བ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རིགས་རྣམས་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ལན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །བར་མ་དོའི་ཤ་ལྷག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོས་པ་མེད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའོ། །ཅི་ལྟར་དགོས་པ་མེད་སྙམ་ན། རང་གི་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྤྱི་རང་གི་དོགས་པ་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ངེས་བ་གང་ཡིན་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་དམིགས་པ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་མེད་དང་ངོ༌། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་ཉིད་ལ་སོགས་པས་ནའོ། །འོ་ན་གང་གི་ཚེ་ཁྱད་པར་ཡོད་སྙམ་ན། མེད་ན་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཉི་གའི་སྒྲ་ནི་རེ་རེ་དང་སྦྱར་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་གཉི་ག་བསལ་བ་དང༌། གཉི་གའི་ཁྱད་པར་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། །འདིར་ནི་དཔེར་བརྗོད་མ་ཐག་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བསལ་བ་དང༌། ཆོས་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བསལ་བ་དང༌།
Chinese
所謂“與之不相異”是指：以事物之顯現與之不相異，以功德之顯現而顯現，這就是功德本身的特點。所謂“安住於不相異”是指：功德本身安住於與事物本身不相異之處。如果種類的顯現是不相異的，那麼功德本身就會顯現；即使不相異本身也與事物本身不同，而是來自於具有功德種類，因此，由於具有功德本身，即使不相異本身是不相異的，顯現也是由功德本身所顯現。所謂“於彼亦”是指對於總體而言。安住於不相異是指與不分離的種類相關聯。所謂“如果是遣返本身”是指種類。所謂“如是”是指自性的遣返本身。因此，由於具有功德本身等等，不是事物和另一者本身等等。所謂“如果”是指，如果自性上種類之間不是相互遣返的，那麼被排除的也將如此。然而，從事物本身等等遣返功德本身，是因為功德這個詞是具有相同形式的認識的原因。同樣，由於種類之間是相互遣返的，所以沒有過失。回答是“回答”。所謂“中間多餘的肉”是指變成了不需要的地方。如何不需要呢？所謂“自己的”。總體自己的疑惑，即從不相異的種類中遣返的特徵是什麼，那是由於總體形式的認識的原因的確定性所成就的。因此，沒有與自性相異的總體目標。所謂“是這樣嗎”是指沒有總體。因此，所謂“因此”是指由於事物本身等等。那麼什麼時候有差別呢？說了“如果沒有”。描述差別的形式是“事物”，兩個詞分別與每個詞結合，通過排除兩個自性和排除兩個差別的方式。這裡是指剛才舉的例子，即排除法的自性，排除有法者的自性。
English
That which is called "not different from it" means: that which is made clear by the clarity of the substance and not different from it, made clear by the clarity of the quality, is the distinction of the quality itself. That which is called "abiding in non-difference" means: the quality itself abides in that which is not different from the substance itself. If the manifestation of the class is non-different, then the quality itself will manifest; even if non-difference itself is not different from the substance itself, but comes from possessing the class of quality itself, therefore, because of possessing the quality itself, even if non-difference itself is non-different, the manifestation is made clear by the quality itself. "Also in that" means in general. Abiding in non-difference is related to the non-separate class. "If it is the reversal itself" means the classes. "Thus" means the reversal of one's own nature. Therefore, because of possessing qualities and so on, it is not substance and otherness itself and so on. "If" means, if the classes are not mutually reversed by their own nature, then those that are excluded will also be so. However, the reversal of quality itself from substance itself and so on is because the word "quality" is the reason for cognition having the same form. Similarly, since the classes are mutually reversed, there is no fault. The answer is "answer". "Extra flesh in between" means that it has become an unnecessary place. How is it unnecessary? "One's own". The general doubt of one's own, what is the characteristic of reversing from a non-different class, that is accomplished by the certainty of the reason for cognition of the general form. Therefore, there is no general object different from one's own nature. "Is that so" means there is no general. Therefore, "therefore" means because of substance itself and so on. Then when is there a difference? It is said, "If there is not". Describing the form of the difference is "substance", the two words are combined with each word separately, by eliminating the two self-natures and eliminating the two differences. Here, the example just mentioned is shown, that is, eliminating the self-nature of the dharma, and eliminating the self-nature of the subject.
Tibetan
ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསལ་བ་དང༌། ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་བར་བསལ་བ་དང༌། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོའི་ཚོགས་བ་བསལ་བ་ན། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཚོགས་བསེལ་བའོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སེལ་བས་ནི་སྒྲ་མཉན་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དཔེར་བརྗོད་པ་རྣམ་པ་བཞི་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་མ་གསུམ་ནི་དེ་མ་ ཐག་ཏུ་བསྟན་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །ད་ནི་དཔེར་བརྗོད་པ་ལྷག་མ་གཉིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དང༌། ཆོས་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དང༌། དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱི་དཔེར་བརྗོད་པ་བསྟན་ཟིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དག་ནི་ཐ་དད་བར་དཔེར་བརྗོད་བ་ཡིན་ལ། ད་ནི་དཔེར་བརྗོད་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་གཉིས་གཉིས་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། ངག་ཐམས་ཅད་ནི་བདེན་པའི་དོན་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་ན་འདི་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉིས་བ་ཡིན་སྙམ་ན། ཚིག་ཀུན་ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་དང་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དག་དང༌། དེའི་ངོ་བོའི་ཁྱད་བར་དག་སྟེ། ངག་དང་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་དག་སྤོང་བ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ན། གཉི་གའི་རང་གི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་སྤོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དག་ནི་ཆོས་ཅན་ནོ། །བདེན་པ་མིན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཡིན་ནོ། འདི་གཉི་ག་ཡང་སེལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ངག་ཐམས་ཅད་ནི་བརྫུན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ནི། ཆོས་ཅན་ངག་དང་ཆོས་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སེལ་བ་ཡིན་ཏེ། དག་ཐམས་ཅད་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དག་འདི་ཡང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་ན་ཡང་མི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ཚད་མར་སྟོན་པ་ན། འདི་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སེལ་བས་དཔེར་བརྗོད་བས་དཔེར་བརྗོད་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་དེའི་ཁྱད་པར་སེལ་བའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པ་ནི། ཚིག་ཀུན་བདེན་པའི་དོན་མིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ངག་ནི་ཆོས་ཅན་ནོ། །དེའི་ཁྱད་པར་ནི་རྟག་བ་ཉིད་དོ། །བདེན་པ་མ་ཡིན་བའི་སྤྱི་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཡིན་ལ་དེའི་ཁྱད་པར་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་བདེན་པ་ཅན་ནོ། །མི་བདེན་པའི་སྒྲ་ནི་བརྗོད་བར་བྱ་བ་དང༌། བརྗོད་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་གནས་པའི་བརྫུན་པ་ཅི་
Chinese
遣除法的差别，遣除有法的差别，遣除法与有法自己的自性集合时，遣除法与有法的差别的集合。其中，以遣除法的自性为例，如“声音不是所听闻”等，是安立四种例子的方式。其余三种是紧接着已经显示过的。现在是要说剩余的两个例子。如果法的自性、有法的自性以及它们的差别等的例子已经显示过，那么那些是各自不同的例子，现在是要在一个例子中同时显示两个。例如，就像说“一切言语都不是真实的”一样。如果认为这两种情况都是相违的，那么就像所说的“一切词语”。无论什么和不真实，有法和法的自性等，以及它的自性的差别等，如果想要表达舍弃言语和不真实本身的自性差别，那么就是舍弃二者自性和差别的过失。就像这样，这些是有法。所谓“不是真实的”是要成立的法。这二者都是要遣除的。如果说“一切言语都是虚假的”，那么这就是遣除有法言语和法不真实本身的自性，因为一切都是不真实的，所以这些言语也变得不是表达者，如果没有表达者，那么也不会显示不真实。因此，当自己显示为量时，这显示为似是而非的方面。这样，通过遣除法与有法的自性来显示例子。现在是从遣除它的差别的角度来显示，即“一切词语都不是真实的意义”，言语是有法。它的差别是常性。不真实的共相是要成立的法，而它的差别是要表达的是真实。不真实的词语是指存在于可表达和不可表达中的虚假。
English
Eliminating the distinctions of the dharma, eliminating the distinctions of the possessor of the dharma, and when eliminating the collection of the own-being of the dharma and the possessor of the dharma, it is the elimination of the collection of the distinctions of the dharma and the possessor of the dharma. Among them, taking the elimination of the own-being of the dharma as an example, such as "sound is not audible," etc., is the way to arrange four kinds of examples. The remaining three have already been shown immediately. Now it is necessary to speak of the remaining two examples. If the own-being of the dharma, the own-being of the possessor of the dharma, and the examples of their distinctions, etc., have already been shown, then those are examples that are different from each other, and now it is to show two at the same time in one example. For example, just like saying "all words are not true." If it is thought that these two situations are contradictory, then it is like the saying "all words." Whatever and untrue, the own-being of the possessor of the dharma and the dharma, etc., and the distinctions of its own-being, etc., if one wants to express abandoning the own-being distinctions of speech and untruth itself, then it is the fault of abandoning the own-being and distinctions of both. Just like this, these are the possessors of the dharma. The so-called "not true" is the dharma to be established. Both of these are to be eliminated. If one says "all words are false," then this is the elimination of the own-being of the possessor of the dharma, speech, and the dharma, untruth itself, because everything is untrue, so these words also become not expressers, and if there is no expresser, then untruth will not be shown. Therefore, when oneself shows as valid, this shows as a seemingly false aspect. In this way, the example is shown by eliminating the own-being of the dharma and the possessor of the dharma. Now it is shown from the perspective of eliminating its distinctions, that is, "all words are not true in meaning," speech is the possessor of the dharma. Its distinction is permanence. The general characteristic of untruth is the dharma to be established, and its distinction is that what is to be expressed is truth. The word untruth refers to the falsehood that exists in what can be expressed and what cannot be expressed.