Tibetan
་པ་ན་ཡང་གང་ཞིག་དངོས་སུ་བྱེད་པས་ཤེས་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ལ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་པར་ཐ་སྙད་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ན་མཐའ་ཡོངས་སུ་དགག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མའི་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིས་ཀྱི་རྩོམ་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་རྩད་གཅོད་པ་གཉིས་པ་ཡང་མེད་དོ། །ཕན་ཚུན་བསྟན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་གཉིས་དང་པོར་གྲུབ་པར་བརྗོད་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་བྱའི་དོན་རྣམས་ལ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་རྣམ་པ་གཉིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཤེས་བྱའི་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་གྱིས་ཚད་མ་གཉིས་སུ་བརྗོད་པར་བྱའི་དེའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཞིང་དེ་ལས་ཀྱང་ཚད་མ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བརྒྱུད་པ་ལ་དོན་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། བདེན་ཏེ་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་མ་བསྟན་ན་ནི་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཅིག་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །མིག་གཉིས་ཀྱིས་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མིག་གཉིས་ཀྱིས་བཟུང་བ་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པར་གཅིག་ཉིད་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ ན་ཚད་མ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་སྣང་བཞིན་པ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། ཚད་མའི་དབྱེ་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །དོན་བྱེད་ནུས་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་བཤད་པའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་ཞེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་གིས་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཞེས་སྤྱིར་བསྟན་པ་ཁྱད་པར་འདི་ཡང་ག་ལས་ཡིན་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་འགྲེལ་པ་བྱེད་པས་རྣམ་པ་གང་ཞིག་གིས་དོན་བྱ་བས་འགའ་ཞིག་ལ་ནུས་པ་དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ། ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ནི་རིགས་པར་ཡང་མཐོང་ངོ་སྙམ་ན། འདི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ན་མ་ཡིན་པར་འཇུག་པས་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་བསམ་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཚད་མའི་ཡུལ་དཔྱད་པའི་སྐབས་ཡིན་ལ། ཚད་མ་ཡང་དོན་བྱ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། །དེ་འདོད་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །མ་ནིང་གཟུགས་བཟང་མི་བཟང་ཞེས། །འདོད་ལྡན་མས་ནི་བརྟགས་ཅི་ཕན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དངོ
Chinese
然而，如果知道什麼是實際發生的，那就是現量。另一個是比量。因此，正量也被確立為兩種。因此，有人說，正量的分類是取決於完全否定邊。由於後來的著作，這取決於知識。因此，沒有第二種調查。這也不是相互指示，因為不希望首先確立兩種正量。僅僅因為所知的事物被稱為兩種，兩種對象就被確立了。如果那樣，僅僅因為所知的事物被稱為兩種，就應該說有兩種正量，通過這種方式，對象是兩種，並且從那裡有兩種正量，那麼這種傳承有什麼意義呢？確實，如果不顯示對象的區別，它將被認為是一種正量，因為它必須通過兩種方式來理解。就像用兩隻眼睛感知一樣。然而，如果認為用兩隻眼睛抓住的事物和性質不一致，並且同一個事物以不同的方式出現，那麼正量就是不同的。如果是這樣，那麼，由於顯現的對象的形式不同，正量是不同的，因此，正量的分類將僅僅通過對象的分類來完成，這是你的想法。為了說明「能起作用和不能起作用的緣故」，他說「在什麼時候」是指產生。一般來說，什麼能起作用，這個特殊性又是從哪裡來的呢？正如解釋者所說，以某種方式起作用的事物在某種程度上具有能力，那是自相，而缺乏所有能力的是共相。如果認為這也是合乎邏輯的，那麼他說「由於這會導致相反的情況，因此它不是這樣運作的」。對此的思考是，由於這是分析正量對象的場合，並且正量也應該分析具有作用對象的性質，因為它不能起作用。如果分析了慾望，那有什麼用呢？正如所說：「無能者的好壞外貌，有慾望的女人去分析有什麼用？」。由於不可見也是自性因的形態，所以是實
English
However, if one knows what actually happens, that is direct perception. The other is inference. Therefore, valid cognition is also established as two kinds. Therefore, it is said that the classification of valid cognition depends on completely negating extremes. Due to later writings, this depends on knowledge. Therefore, there is no second investigation. This is also not mutual indication, because it is not desired to establish two valid cognitions at first. Just because knowable things are called two, two objects are established. If that is the case, just because knowable things are called two, it should be said that there are two valid cognitions, and through that way, the object is two, and from there there are two valid cognitions, then what is the point of this lineage? Indeed, if the distinction of the object is not shown, it will be considered as one valid cognition, because it must be understood in two ways. Just like perceiving with two eyes. However, if it is thought that the things grasped by two eyes and the properties are inconsistent, and the same thing appears in a different way, then the valid cognition is different. If that is the case, then, since the form of the appearing object is different, the valid cognition is different, therefore, the classification of valid cognition will be done solely through the classification of the object, that is your thought. In order to explain "because of being able to function and not being able to function," he said "at what time" refers to generating. In general, what is able to function, and where does this particularity come from? As the commentator said, the thing that functions in some way has the ability to some extent, that is the self-characteristic, and the one that lacks all abilities is the common characteristic. If it is thought that this is also logical, then he said "because this leads to the opposite, therefore it does not operate in this way." The thought on this is that since this is the occasion for analyzing the object of valid cognition, and valid cognition should also analyze the nature of having a functioning object, because it cannot function. If desire is analyzed, what is the use? As it is said, "What is the use of a woman with desire analyzing the good or bad appearance of an impotent man?". Since non-apprehension is also the form of the nature reason, it is real.
Tibetan
ས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་མངོན་སུམ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་ན་ས་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ལས་ཉམས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། གཟུང་བའི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་འགག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྐབས་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཉེས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་དོན་བྱ་བ་མི་ནུས་པ་ཉིད་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་ན། དེའི་ཚེ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྤྱིའི་འགྱུར་རོ། །གསལ་བར་སྣང་བ་དང་འགར་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་སྤྱིའི་ནང་དུ་འདུ་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱད་པར་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་ཉེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་གསུམ་ པར་དོགས་པ་ན། སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་དོན་མིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྤྱི་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཤེས་པའི་སྣང་བའི་དབྱེ་བས་ཡུལ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བརྗོད་པའི་སྐབས་ཡིན་ཏེ། ངེས་ན་སྐབས་ལས་སམ་ཉེ་བ་ལས་བརྒྱུད་ནས་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་ཉིད་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞུང་ནི་རྟོགས་པར་སླ་བ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བར་སྣང་བ་དག་གིས་དངོས་སམ་བརྒྱུད་ལས་ནུས་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་ན་སྒྲ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་དང༌། སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་སོགས་པའི་སྣང་བ་ཡང་དེ་ལྟར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གོ་རིམས་བཞིན་དུ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཚད་མར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསུ་ནས་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་ཞེས་གསུངས་སོ། །དོན་འདི་ཡིན་པ་ཡང་སྟེ་གང་དང་གང་དུ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡོད་པ་དེ་དང་དེར་དེ་ལྷག་པར་ཞེས་བྱས་པ་དངོས་སམ་བརྒྱུད་པས་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གང་ལ་དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་ཡོད་པ་དེར། དངོས་སམ་བརྒྱུད་པས་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དུ་དངོས་སུ་ནུས་པ་དེར་ནི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ལ། གང་དུ་བརྒྱུད་ནས་ནུས་པ་ཡོད་པ་དེར་ནི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་གིས་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མར་འགྱུར་བ། སྐྲ་ལ་སོགས་པ་ནུས་པར་ཇི་ལྟར་ཐལ། རབ་རིབ་ཅ
Chinese
並非超出有種子的境。如果認為其中的自相之境是現量，共相之境是有比量，那麼就是安立了地和境二者。如果共相不能起作用，那時比量就會從量中退失。是就增上執著的境而言是量，就所取的境而言則不是。然而，它的境之量並非沒有阻礙。即使如此，如果宣說共相，那時宣說不合時宜之語本身就是過失。此外，如果說不能起作用本身就是共相的自性，那時聲音等也將變成共相。如果認為由於沒有在顯現和任何事物中隨行，所以不是包含在共相之中，即使如此，就觀待其他差別而言，作為自性也極為接近。因此，三境
English
It is not beyond the object of having seeds. If it is thought that the object of its own characteristic is manifest, and the object of the general characteristic is inference, then the two, earth and object, are established. If the general characteristic is not able to function, then inference will degenerate from being a valid cognition. It is a valid cognition in relation to the object of increased attachment, but not in relation to the object of apprehension. However, there is no obstruction to the validity of its object. Even so, if the general characteristic is spoken of, then speaking of inappropriate words is itself a fault. Furthermore, if it is said that the inability to function is itself the nature of the general characteristic, then sound and so on will also become general characteristics. If it is thought that it is not included in the general because it does not follow in appearance and anything, even so, it is very close to being a characteristic in relation to other differences. Therefore, the three objects