Tibetan
མེད་དོ་ཞེས་ནི་མི་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་ཇི་སྲིད་མ་ཤེས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ཡང་མདུན་དུ་རྒྱས་པར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པ་ཉིད་དོ། །རིག་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་གཉིས་ཏེ་ཡུལ་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་གཉིས་ཡིན་ཞེ་ན། ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པར་དངོས་སུ་ནུས་པ་སྟེ། གསལ་བར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དང༌། གཞན་བརྒྱུད་པས་ནུས་པ་ཉིད་ནི་མི་ནུས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ཉིད་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེས་རིམ་གྱིས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འདིས་ནི་ཕུང་པོ་གཞན་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །དེས་ན་ཚད་མ་གཞན་གྱི་ནི་སྐབས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བར་སྣང་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་དམིགས་པའི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་བཤད་པ། སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་དོན་མེད་དོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཐ་སྙད་དུ་ནི་བྱེད་པ་རྣམས་དོན་དུ་མོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནིའོ། །སྟོན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ནི་རང་གཞན་ངོ་བོ་ཡིས། །ཞེས་བྱ་བའི་ནང་དུའོ། །དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི། གཞི་དང་འབྲེལ་པར་མ་གྲུབ་ པ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་གཉིས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་གཞལ་བྱ་གཉིས་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། བཤད་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ལས་གཞན་པའི་རྟོག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དེའི་ཕྱིར་ན་གཞལ་བྱ་གཉིས་པོ་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཚད་མར་མངོན་པར་འདོད་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ལ་སྟོན་པ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ཉིད་རྣམ་པར་འགྲེལ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱ་ལ་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་བཟུང་ནས་གཏན་ཚིགས་སུ་ལེན་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པའམ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འཇུག་པ་ཤེས་པ་ལ་གནས་པར་ཆོས་གང་ཡིན་པའོ། །དེས་ནི་འཛིན་པ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མ་གཞན་དུག་ལ་འགྱུར་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །གལ་ཏེ་དེ་
Chinese
不应说没有。对于它，只要没有了解，就只有怀疑。这将在后面详细阐述。所谓“此”，就是我们所简要叙述的。认识的量有二，因为所量之境有二。如何是二呢？对于认识的自性，能直接起作用，即显现清晰者；而通过其他间接起作用，则不能，例如依赖于比量的情况。此即自相和共相，将依次阐述。这表明没有其他的蕴。因此，他认为没有其他量的余地。如果显现清晰是自相，那么眼花缭乱者所见的毛发等也应成为自相，对此解释说：毛发等没有意义。不是自相。因为名言中所作的，对于意义没有兴趣。显现和等是解释。如果不是这样，就是说显现和比量没有差别。将要显示，就在“彼是自他体”之中。对此，有人认为“因为所量有二”的理由，与基础没有联系，因为要成立的是量有二，而除此之外，所量有二是理由。对此解释说，显现本身没有与比量不同的分别，因此，除了这两个所量之外，没有其他被认为是极好的量，这是“量无其他显示”的结论。对此的解释就是显现等等。意思是说，不是抓住安住在所量上的法性作为理由，而是安住在显现的相或比量的相上，凡是使分别进入认识的法。因此，执著是周遍的。因此，他认为其他量会变成毒药。如果那样，
English
One should not say there is not. Regarding that, as long as it is not understood, there is only doubt. This will be explained in detail later. What is called "this" is what we have briefly described. There are two valid cognitions for knowing, because there are two objects to be measured. How are there two? Regarding the nature of cognition, it is able to directly function, that is, what appears clearly; while being able to function indirectly through others is not possible, such as depending on inference. This is the particular characteristic and the general characteristic, which will be explained in sequence. This shows that there are no other aggregates. Therefore, he thinks that there is no room for other valid cognitions. If appearing clearly is the particular characteristic, then the hair-like appearances seen by those with impaired vision should also become particular characteristics, to which it is explained: Hair-like appearances and so on are meaningless. They are not particular characteristics. Because those who make statements are not interested in the meaning. "Manifest" and so on are explanations. If it is not so, it means that there is no difference between manifest and inference. It will be shown, within "That is its own and other's essence." Regarding this, someone thinks that the reason "because there are two objects to be measured" is not established in relation to the basis, because what is to be established is that there are two valid cognitions, and other than that, the two objects to be measured are the reason. To this it is explained, manifest itself has no conceptualization different from the aspect of what is to be inferred, therefore, other than these two objects to be measured, there is no other that is considered to be an excellent valid cognition, this is the conclusion of "valid cognition has no other display." The explanation of this is manifest and so on. The meaning is that it is not grasping the nature of the dharma abiding on the object to be measured as the reason, but rather whatever dharma abides on the cognition that allows conceptualization to enter into the aspect of manifest or the aspect of what is to be inferred. Therefore, grasping is pervasive. Therefore, he thinks that other valid cognitions will become poison. If that is the case,
Tibetan
ལྟ་ན་ཡང་འདི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནམ་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མངོན་སུམ་ལ་འབའ་ཞིག་གམ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ནི་མཐོང་བ་མེད་དོ་སྙམ་ན། ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་གསུངས་སོ། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་རེས་འགའ་ནི་དངོས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ལ། རེས་འགའ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་བས་རྟོག་པའི་ཚུལ་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་འདི་རྟོག་པའི་དབྱེ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་མོད། ཡུལ་གྱི་དབྱེར་བར་རྣམ་པར་གཞག་པར་གོ་ཇི་ལྟར་བྱེད་སྙམ་ན། རྟོག་པའི་དབྱེ་བ་ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་བརྗོད་པར་རྩོམ་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཚད་མའི་དབྱེ་བ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡང་ཚད་མའི་དབྱེ་བར་གྲུབ་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་དེ་ན་གྲུབ་པར་ཡང་ཚད་མའི་དབྱེ་བ་གྲུབ་ན་ནི་གཞལ་བྱའི་དབྱེ་བ་ལ་སྟོན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ལ། ཕན་ཚུན་དོན་མེད་ཉེས་པས་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དེ་ཉིད་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཚད་མའི་དབྱེ་བ་ཉིད་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྩོད་པའི་དང་པོ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིའོ། །དེ་ནི་བདེན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཞན་ཐ་དད་པ་གཞན་གྱིའོ། ། གཞན་ཐ་དད་པས་ཁྱབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དག་ནི་མ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ཐ་དད་པ་ན་གཞན་ཐ་དད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མོས་པའོ། །འདི་ག་ལས་ཡིན་སྙམ་ན་ཤེས་པ་གཞན་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ལའང་ངོ་བོ་སྣང་གི་མེད་པའི་དོན་གཞན་ཉིད་དུ་སྟེ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཅན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ཤེས་པའི་ཚུལ་ཐ་དད་པ་ལས་ཡུལ་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་རིགས་ཏེ། བེམས་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་དོན་གྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དེ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་གཉིས་གྲུབ་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དོན་རྟོགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྙེད་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་སྣང་བ་དང་སྤྱིའི་རྣམ་པའོ། །ཚད་མ་འདི་ཇི་སྙེད་པ་དང་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་འདི་ནི་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གྲུབ
Chinese
如果这样看，这难道不是与经验相违背吗？或者说，难道有些事物仅仅是显现，而仅仅是推测的，就没有被看见吗？如果这样想，（经文中）说“即使是同一个境”。显现等并非是自性的不同境，然而同一个境有时是直接显现的，有时是另一种方式。因此，通过经验来确立，从而将认识的方式区分为不同，这就是它的含义。如果这样，这岂不是仅仅变成了认识的区分？如果认为如何理解为境的区分呢？（经文中）说“也是认识的区分”。如果不是要阐述境的区分吗？那么，对量（ प्रमाण，pramāṇa，量）的区分的指示，也是为了成立量的区分吗？如果那样，即使成立了量的区分，那么指示所量（ प्रमेय，prameya，可量）的区分就变得没有意义了，如果认为会陷入相互无意义的过失，（经文中）说“那本身”。因为量的区分本身就是境的区分，所以没有争论的开端。“如果”等是其他人说的。“那是真实的”等是成立的结论。意思是这样的：在所有情况下，其他的不同是属于其他的。 其他不同并非普遍存在，因为没有关联。知识和所知并非没有关联。为了表明在一种不同时，另一种也不同，从而成立这种关联，（经文中）说“知识和所知”。“确定”是指相信事物就是那样。“这从何而来呢？”如果这样想，（经文中）说“从其他的知识”。在任何事物中，没有本体显现的意义，而是以另一种方式，即以共相（सामान्य，sāmānya，共相）的方式，秘密地被认识。因此，可以推断说，从知识的不同方式来区分境的不同，因为对具有物质自性的事物的区分依赖于它。这说明了现量（ प्रत्यक्ष，pratyakṣa，现量）和比量（ अनुमान，anumāna，比量）这两种量已经成立。然而，所理解的事物有多少，就是通过两种方式：显现的显现和共相。这个量不是有多少和是什么样的，因此，这是通过两种所量来区分的，这已经成立。
English
If viewed in this way, isn't this contradictory to experience? Or are some things merely manifest, and only to be inferred, without being seen? If one thinks like this, (the text) says, "Even the same object." Manifestation and so on are not different objects by nature, but the same object sometimes appears directly, and sometimes in another way. Therefore, it is through experience that it is established, and thus the ways of cognition are distinguished as different, that is the meaning. If so, wouldn't this just become a distinction of cognition? If one thinks, how to understand it as a distinction of objects? (The text) says, "Also a distinction of cognition." If it is not intended to explain the distinction of objects? Then, is the indication of the distinction of valid cognition also for the purpose of establishing the distinction of valid cognition? If so, even if the distinction of valid cognition is established, then indicating the distinction of the knowable becomes meaningless, and if one thinks that it will fall into the fault of mutual meaninglessness, (the text) says, "That itself." Because the distinction of valid cognition itself is the distinction of objects, there is no beginning of dispute. "If" etc. is said by others. "That is true" etc. is the established conclusion. The meaning is this: in all cases, other differences belong to others. Other differences are not universally present, because there is no connection. Knowledge and the knowable are not unconnected. In order to show that when one is different, the other is also different, thereby establishing this connection, (the text) says, "Knowledge and the knowable." "Certainty" means believing that things are just as they are. "Where does this come from?" If one thinks like this, (the text) says, "From other knowledge." In anything, there is no meaning of the essence appearing, but in another way, that is, in the way of a universal (sāmānya), it is secretly known. Therefore, it can be inferred that the difference of objects is distinguished from the different ways of knowledge, because the distinction of things with material nature depends on it. This states that the two valid cognitions, direct perception (pratyakṣa) and inference (anumāna), have been established. However, as many things as are understood, it is through two ways: the appearance of manifestation and the universal. This valid cognition is not how many and what kind, therefore, this is distinguished by two knowables, which has been established.