Tibetan
མས་ཅད་དུ་ངོ་ཤེས་པ་ལ་བརྙས་པར་ཇི་ལྟར་བྱེད་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསུ་ནས་བདག་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་ཚད་མ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པ་མེད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་ལ་བརྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདག་ལ་བརྟེན་པར་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བར་ལྟའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤེས་པ་བདག་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་གོ་ག་ལས་ངེས་ན་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་ནི་མི་སླུ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དོ། །ཤེས་པ་མི་སླུ་བ་ཡིན་པར་གྲུབ་ཀྱང་གལ་ཏེ་འདི་བདག་ལ་བརྟེན་ན་ཚད་མར་འགྱུར་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་སུམ་ཀྱང་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མཐོང་བས་ཕྱིས་ནས་ཞེས་བྱ་བའོ། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་སུ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཙམ་ནི་བདག་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ནི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡིན་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕུང་པོའི་ཚོགས་བྱེད་པ་པོར་བརྗོད་པ་དང༌། དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཤེས་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པས་འདོད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། ཤེས་པ་ཉིད་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ལ། འདྲ་བ་ནི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་མེད་པ་ནི་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིའོ། །བདག་ནི་ཡིད་དང་སྦྱོར་བར་བྱེད་ལ་ཡིད་ལ་ཡིད་ཀྱང་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་དུས་ལ་ལྡོག་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་ཤེས་པ་ནི་བདག་རྟག་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེ་ཚོམ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཚོགས་སོ། །འདི་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ད་ལྟར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །མི་སླུ་བ་ལ་ལྟོས་ན་བདག་ལ་བརྟེན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། ཤེས་པ་མི་རྟག་པ་ཡང་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པར་དེ་མ་ཐག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ཁོ་ན་བདག་ཡོད་པ་དེར་ཡང་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སྲིད་པར་ཡང་མི་འཐད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་སྔ་མ་ཕྱི་མའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་གང་གི་ཞར་ལས་འཕྲོས་པ་དེ་ཉིད་མཇུག་སྡུད་པ་ནི། དེས་ན་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤེས་པ་ནི་རྒྱུ་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ཀྱང་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་བྱས་ཤེ་ན། ཤེས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བདག་དང་དེའི་རིག་པར་བྱ་བ་བདུན་དུ་སྣང་བ་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་རིག་པ་ཡིན་ཞེས་རྣ
Chinese
在一切时处，对于认识加以轻蔑，心生“怎么会这样呢？”的疑虑，为了消除这种疑虑，说明唯有依赖于“我”才是量随行，并且是不可违逆的，这就是“唯有依赖于我”的意思。应该理解为“仅仅依靠我而知晓”。即使如此，知识也是依赖于“我”的。如果从何处确定量，那么量的术语就必然依赖于不欺骗。即使已经成立知识是不欺骗的，但如果这个知识依赖于“我”，它就会成为量；如果不是这样，它就不会成为量。这种说法即使是具有理解力的人也难以忍受。为了说明这一点，就是“从见解之后”。仅仅是想要将作者和行为表达为客体，并不是“我”所能成立的，因为这样不能确定事物本来的样子。由于存在将蕴聚之集合表达为作者，以及将它的一部分表达为知识的意愿，那还需要其他的什么呢？知识本身就是作者，相似者就是行为，也会这样解释。 “无我”是属于他者的。 “我”与意结合，而意与意，以及被称为根等的事物，在时间上依赖于变化，并且知道事物，认为“我”不会变成无常，这就是疑惑和颠倒的集合。这以前已经展示过，现在是解说。如果依赖于不欺骗，那么依赖于“我”有什么用呢？因为知识无常，但由于从紧随其后的力量等产生，与具有不欺骗性并不矛盾。因此，即使在现量和比量中，在有“我”的地方，也不是具有不欺骗性的量。您所说的“那也是不可能存在的”，就是指前后的。为了总结从哪里引申出来的，因此说“因此，知识”。不理解“知识是原因之果”的意思。如果暂时有人理解，那么理解为果本身又有什么过错呢？所以说“知识”。“我”和它的所知显现为七种，是知识。唯有那个是知识，
English
In all times and places, to despise recognition, doubts arise such as "How could this be?" To dispel these doubts, it is explained that only by relying on "I" does valid cognition follow, and it is irreversible. This is the meaning of "only by relying on I." It should be understood as "knowing merely by relying on I." Even so, knowledge depends on "I." If one determines validity from somewhere, then the term 'valid cognition' necessarily depends on non-deception. Even if it is established that knowledge is non-deceptive, if this knowledge depends on "I," it will become valid cognition; if not, it will not. Such a statement is unbearable even for those with understanding. To illustrate this, it is "from the view onwards." Merely wanting to express the agent and action as objects is not something that "I" can establish, because it cannot determine the true nature of things. Since there is a desire to express the aggregate of heaps as the agent, and to express a part of it as knowledge, what else is needed? Knowledge itself is the agent, and the similar one is the action, it will also be explained this way. "No-self" belongs to others. "I" combines with mind, and mind with mind, as well as things called faculties, etc., which depend on change in time, and knowing things, thinking that "I" will not become impermanent, this is a collection of doubt and inversion. This was previously shown, and now it is explained. If one relies on non-deception, what is the use of relying on "I"? Because knowledge is impermanent, but since it arises from the power of what immediately follows, etc., it is not contradictory to possess non-deception. Therefore, even in direct perception and inference, where there is "I," it is not a valid cognition that possesses non-deception. What you said, "That is also impossible to exist," refers to the former and the latter. To summarize from where it was derived, therefore it says, "Therefore, knowledge." It does not understand the meaning of "knowledge is the result of a cause." If someone temporarily understands, then what fault is there in understanding it as the result itself? Therefore it says, "Knowledge." "I" and its object of knowledge appear as seven, it is knowledge. Only that is knowledge,
Tibetan
མ་པར་བཅད་པར་བྱ་བར་བརྗོད་པ་ནི་སྔ་ཕྱིའི་བདག་ཉིད་ཅེས་གསུངས་སོ། །སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་ནི་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ཅན་འཇུག་པ་འགོག་པ་ལ་གླགས་ཡོད་པར་མཐོང་ནས་གཞན་དག་སྨྲ་བ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འབྲས་བུ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་ལ། དེ་ལས་སྔར་རྒྱུ་ཉིད་པར་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དཔོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་རིག་པར་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་ལས་སོ། །ལན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ཡང་འཇུག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །གང་ལ་ཞེ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ལའོ། །ཁྱབ་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་གྱི་ཁྱབ་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྔོན་རོལ་མངོན་སུམ་ཞེས་གསུངས་སོ། །མངོན་སུམ་འདི་ནི་བདག་གི་འབྲས་བུར་མངོན་པར་འདོད་པ་དང༌། ལྷན་ཅིག་གསལ་བ་མདུན་ན་གནས་པའི་དོན་འཛིན་པར་བྱེད་ ལ། རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་པོ་སྔ་མ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་སྔ་མ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ཡང་སྔར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་བྱ་ཉིད་ཤས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི། གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་འབྲས་བུས་ཡོད་པ་མིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཉེས་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ།། འོན་ཏེ་དོན་གཞན་གྱིས་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཡང༌། འབྲས་བུ་གཞན་སྐྱེས་མེད་པར་ནི། །འབྲས་བུའང་ཡོད་པན་ཡིད་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕལ་ཆེར་དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་ནི་མེད་དེ་དེས་ན་ཕྱོགས་འདི་ནི་དངོས་སུ་མ་བསྟན་པར་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཐབས་ཅིག་གིས་བསལ་བར་འདོད་ནས་འབྲས་བུ་སོགས་གཞལ་བྱ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཕལ་ཆེར་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དངོས་སེམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །འབྲས་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ཆོས་ཅན་གང་ལ་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་གཞལ
Chinese
所说是为了要断除，即说的是前后之体性。先前和后来的自性，对于因和果本身来说，不是现量进入的。看到阻止现量进入有可乘之机，其他人所说的是“那么”。果由现量所证悟，从那果之前是因，是由比量所推测的。因此，先前和后来的体性不是不可知的。所谓“从那”是指从比量所证悟。回答是“那个比量也”。将“那个比量也，没有进入”连接起来。对于什么而言呢？对于所要成立的，没有被现量完全证悟的事物而言。意思是说，因为遍及性没有成立。如果说，其他的比量会执持遍及性吗？回答说，说的是“先前现量”。这个现量，执持想要显现为我的果，以及一同显现、在面前存在的事物之意义。对于想要显现为因的事物，先前的现量是量。当先前和后来的体性，现量不是量的时候，其他的比量也不存在，因为它是依赖于执持遍及性的缘故。如果理解为“对于这个，先前也没有其他的比量”，那么就会变成无穷无尽。如此一来，知识和所知的事物，是因和果的体性，这个宗派就被排除了。对于所知的事物是知识的果的宗派来说，如果不是知识的果所存在，那么那个时候就是这个过失本身。然而，如果是其他事物所存在，那么那个时候也是，“没有其他的果产生，对于果的存在也不会改变想法”，这才是正理。大多数人不是那样说的，因此，这个宗派即使没有直接指出，也想要用某种方法排除那个分别念，所以才说“果等是所量”。大多数人由于世间的名声，实际上认为外境的因和果是真实的。意思是说，那不是成立。所谓“果等”是法的自性。对于外境的法，果本身等等的所量
English
What is said is to cut off, that is, it speaks of the nature of before and after. The nature of the former and the latter, for the cause and effect themselves, is not directly entered into. Seeing that there is an opportunity to prevent direct entry, what others say is "then." The effect is realized by direct perception, and before that effect is the cause, which is inferred by inference. Therefore, the nature of the former and the latter is not unknowable. The so-called "from that" refers to what is realized by inference. The answer is "that inference also." Connect "that inference also, does not enter." For what? For the object to be established that is not fully realized by direct perception. It means that because pervasiveness is not established. If it is said that other inferences will hold pervasiveness? The answer is, it speaks of "previous direct perception." This direct perception holds the meaning of wanting to appear as my effect, and of things that appear together and are present in front. For things that want to appear as cause, the previous direct perception is valid. When the nature of the former and the latter, direct perception is not valid, then other inferences do not exist, because it depends on holding pervasiveness. If it is understood as "for this, there was no other inference before," then it will become endless. In this way, knowledge and knowable things, being the nature of cause and effect, this sect is excluded. For the sect where knowable things are the effect of knowledge, if it does not exist as the effect of knowledge, then that is the fault itself. However, if it exists by other things, then at that time also, "without other effects arising, one's mind will not change regarding the existence of the effect," this is the correct reasoning. Most people do not say that, therefore, even if this sect is not directly pointed out, they want to eliminate that conceptualization by some means, so they say "effects and so on are measurable." Most people, due to worldly fame, actually think that the causes and effects of external objects are real. It means that it is not established. The so-called "effects and so on" are the nature of dharma. For the external dharma, the measurable of the effect itself and so on