English
It is for the sake of grasping each moment individually. If it is merely recollection, thinking that recollection only grasps the same thing in the past and the future, then it is not so now. Then, will it become valid cognition in one's own continuum? If it is established through seeing or following after, then, for the first case, it is merely the word 'recollection,' how can one understand it in relation to meaning? Or, why wouldn't all conceptual thoughts become valid cognition? For the other case, it must only be following after seeing it, this shows that: previous conceptual thoughts and later conceptual thoughts are different. Previous conceptual thoughts do not mix their own object with other objects, and neither do later ones. If their objects are not mixed, that is, if they are considered different, then it is reasonable that recollection is not recognizing the same thing, this is the remainder. How can the manifestation that clings to the remainder of a non-existent thing not endure as the definition of manifestation, since it is a delusion? This is his thought. Or, for the proponents of permanence, the nature of the past and future does not appear to the consciousness of the past or future, because it is not reasonable for one and the same thing to have two mutually contradictory natures, this is the meaning of 'the entities of the past and future,' and so on. If this difference is caused by differences in action and time, then it is established that it is not born simultaneously. It is not feasible to analyze sameness and difference while possessing that difference, therefore, saying that the past and future themselves are the creations of conceptual thought is called recollection of the two. Recollection is merely a conceptual thought, therefore it is said. Therefore, he said that this itself is not valid cognition. Or, the recognition that wants to recollect, that is, 'this is this,' is directed towards the past and the future, therefore, since it has an object that is excluded by direct perception, this itself is not valid cognition, that is its meaning. Someone thinks that although the direct perceptions of the past and future do not separately recognize the past and future themselves, the previous direct perception holds the nature of the previous, and the later direct perception holds the nature of the later, then, how could such subsequent recognition be a delusion? If that is the case, the previous consciousness will not hold the later, and the later consciousness will not hold the previous, saying that
Tibetan
་ནི་རྟོགས་པ་སྔ་མ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་ནི་མྱོང་བ་གཉིས་ལས་སོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཉིས་སྟོབས་ལས་ནི་བྱུང་བར་འདོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འོན་ཀྱང་དེ་དག་གིས་མ་བཟུང་བའི་གཅིག་ཉིད་ངེས་པར་གོ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སློབ་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚོགས་ཀྱང་ཚད་མར་ཐལ་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱི་ང་རོ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེའི་གཞལ་བྱ་ལ་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་མི་སྲིད་པར་བརྗོད་ན། འདིར་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད། མིག་གཉིས་ཕྱེ་བ་ཙམ་ནི་གཉི་གར་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གནོད་པ་དང་མི་གནོད་པ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན། སློབ་མས་རྣམ་པར་བརྟག་པ་གང་གིས་བསལ་བར་ནུས། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མཐོ་རིས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མེའི་སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པའི་ངག་ཀྱང་གནོད་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་ཐལ་ལོ། །བསྐུལ་བའི་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་བ་ནི་སློབ་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་དག་ལས་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ནི་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་གཅིག་ལ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ་ངོ་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་གཉིས་ཀྱིས་རང་བཞིན་རེ་རེ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཏེ་སྔ་མ་ཉིད་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་དེ་ལ་འབྲེལ་བ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཙམ་བྱས་ཀྱི་ཕྱི་མའི་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཕྱི་མ་ཉིད་དེ་སྔར་ཡོད་དམ་མེད། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོངས་སུ་གཅད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་སྔ་མ་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྱུར་རོ། །མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནི་ན་རྣམ་པར་གཅད་པར་གྲུབ་པོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མ་ཉིད་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་རང་བཞིན་གཉི་ག་ཡང་རྟགས་ཉེ་བར་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་མངོན་སུམ་གཉི་གས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་རང་བཞིན་ཅན་ངོ་ཤེས་པ་ཉེ་བར་དགོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་དྲན་པའི་སྒྲས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར། མ་ཤེས་ཆ་ལ་རང་བཞིན་དང༌། །དབང་པོས་མཐོང་བ་དྲན་པའི་ཕྱིར། །རྟགས་ཀྱི་མ་སྐྱེས་རྣམ་རྟོག་རྣམས། །རྣམ་པ་ཀུན་དུ་ཚད་མེད་ཉིད། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ཀྱི་ཤེས་པའི་དེ་མ་ཐག་པའི་རེག་པའི་ཤེས་པ་རང་རྒྱུད་ཡིན་ཡང་མི་བླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། ངོ
Chinese
是为先前之领悟。从彼生起二种体验。唯独认为二种体验乃由力量而生。然若问：彼等所未把握之唯一性，如何能确定理解，彼即是量耶？答：若是，则学人之分别念聚亦应成量，因其乃由师长之语调等所生故。设若又谓：彼分别念不可能现量趣入所量，此处以何遮遣之？双目张开，于二者皆相同也。然若有损与无损之差别，则将有生起之义。学人以何分别念能遣除之？若非如是，则作为天界之证成者，火之焚烧等语亦应成具有损害之义。若谓：劝请之鬼不食而出现，乃学人之分别念非为对境。答：此等乃由分别而生，不能说为量与非量。如一声所生为量，如是现量乃一切之主，如认识一般。然现量二者各执取一自性之故。若是，则执取先前之现量，仅断除彼之关联，而非后者之自性，如是亦应于他处说之。若是，则后者之自性，彼先前存在耶，抑或不存在耶？若存在，则必将完全断除。若非如是，则先前之亦不转变。若不存在，则断除即成立。如是亦应于后者说之。然若二自性皆为近处存在之记号，且二现量皆已现量，如是，仅以忆念而安立认识自性者有何用耶？以忆念之语而显示之故。是故， 于未识分有自性， 以根所见为忆念故， 记号未生诸分别， 于一切相非量也。 设若形色之识，其紧随之触之识虽为自续，然因不欺诳故为量，如是，
English
That is called the previous realization. From that, there are two experiences. It is only believed that the two experiences arise from power. However, if asked: How can the oneness that they have not grasped be definitely understood, and is that itself a valid cognition? Answer: If so, then the assembly of the student's conceptual thoughts should also be a valid cognition, because it arises from the teacher's tone, etc. If it is also said that it is impossible for that conceptual thought to directly enter the object to be measured, then what refutes it here? Opening both eyes is the same in both cases. However, if there is a difference between harm and non-harm, then there will be a meaning of arising. What conceptual thought can the student eliminate? If it is not like that, then the words of fire burning, etc., which are the proof of the heavenly realm, should also become harmful. If it is said that the urging ghost does not eat and appears, then the student's conceptual thought is not an object. Answer: These arise from distinctions, and it is not possible to say whether they are valid or invalid cognitions. Just as the sound that arises from one is a valid cognition, so is direct perception the master of all, like recognition. However, it is because the two direct perceptions each grasp one's own nature. If so, then the direct perception that grasps the previous one only cuts off the connection to it, but not the nature of the latter, and so it should also be said elsewhere. If so, then does the nature of the latter exist before or not? If it exists, then it will inevitably be completely cut off. If it is not like that, then the previous one will not change either. If it does not exist, then the cutting off is established. So it should also be said of the latter. However, if both natures are signs that are close to each other, and both direct perceptions have directly perceived, then what is the use of establishing the recognition of the nature only by memory? Because it is shown by the word of memory. Therefore, In the unrecognised part there is nature, Because what is seen by the senses is memory, The conceptual thoughts unborn from signs, In every way are non-valid. If the consciousness of form, the consciousness of touch that immediately follows it, is self-continuum but is valid because it is not deceptive, then,
Tibetan
་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེ་བའི་ཚོགས་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱང༌། ཐུན་མོང་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བརྩད་པར་མི་བྱ་སྟེ། མི་སླུ་བ་ལ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འགའ་ཞིག་ཏུ་གཅིག་པ་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་དུ་སྔ་མའི་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་གཉིས་འབྱུང་བ་ཕྱིས་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ན་དེ་དང་འབྲེལ་བའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་དམིགས་པ་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཤིང་ཐ་དད་པ་སྐྱེས་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་གྲིབ་མ་ཡང་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་གྲིབ་མ་རིགས་མཐུན་པ་དེ་ལྟར་ནི་ཤིང་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་དོན་བྱ་བ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་ཡིན་གྱི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཏམས་པ་ཕྱིར་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། གཞན་གྱིས་དྲན་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས། །ཐལ་པ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། །དེས་འགའ་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ནི་དྲན་པ་འབྱུང༌། །ཞེས་བྱ་བ་དེར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་ནི་དོན་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་བྱས་པའི་མི་སླུ་བ་བསྙོན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་རྣམས་ནི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དངོས་སུ་གསལ་བ་ཡིན་ཡང་གལ་ཏེ་ལོག་པ་ཉིད་དུ་དོགས་ན་ནི། སྲིད་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཁོ་ ནར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་ནི་ངོ་ཤེས་པའི་གཏམ་ཡང་ག་ལ་ཡོད། ངོ་མ་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཙམ་གྱིས་དངོས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་དེའི་ཡུལ་བཀག་ཀྱང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉམས་པ་མེད་དོ། །དངོས་པོ་སྣང་བ་ལ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་རྟགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཆེ་དེས་གྲུབ་པ་སྤངས་ན་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་སྟེ། མངོན་སུམ་སུན་མ་ཕྱུང་བ་ནི། དེས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་གྱིས་མཚོན་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སུན་དབྱུང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེའི་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ནི་རྗེས་སུ
Chinese
也成为一种认识。至于说“出生的集合体变成了其他的集合体，这仅仅是共同的”，也不应该争论，因为对于不欺骗者来说，没有自性，因为在某些情况下，没有认识到同一性。在所有情况下，先前和后来的自性显现为二，后来就会成为连接的分别念，因为像那样认识。因为没有用现量把握同一性，所以也没有从与此相关的因产生的比量。因为没有观察到任何要用同一性来证明的事物。正如不同的树木生长一样，后来出现的阴影也仅仅是不同的。正如阴影种类相同一样，树木也是如此。因此，在所有情况下，要证明的事物是通过与此相似的事物来证明的，而不是通过它本身来证明的。至于吞咽后又吐出来等等，他人回忆和享受等等，灰烬不是损害，因为那不会让人回忆起什么。在那里已经说过，从体验中产生回忆。对于味道等认识，不应该否认由事物差别所造成的不欺骗性。此外，色、声、香、味、触等事物，如其自身一样，在根识中直接显现，但如果怀疑是颠倒的，那么存在就只会变成无自性。那时，哪里还有认识的说法呢？不认识就是分别念，分别念也只是对事物过度执着，并不是直接体验，即使它遮蔽了它的对境，事物的自性也不会消失。因为在事物显现时，会将事物本身安立为事物。如果分别念也是由因产生的，那么如果舍弃了由它成立的事物，就只会变成舍弃一切，因为现量无法驳斥。因为它无法驳斥由三相所标志的因所产生的比量。因此，它的作者仅仅是现量的最终结论。因此，
English
It also becomes a kind of knowledge. As for saying "The collection of births has become another collection, this is only common," it should not be argued, because for the non-deceiver, there is no self-nature, because in some cases, the identity is not recognized. In all cases, the previous and later self-natures appear as two, and later it will become the connecting conceptualization, because it is recognized like that. Because the identity is not grasped by direct perception, there is also no inference arising from the cause related to it. Because nothing to be proven by identity is observed. Just as different trees grow, the shadows that appear later are also only different. Just as the shadows are of the same kind, so are the trees. Therefore, in all cases, the thing to be proven is proven by something similar to it, not by itself. As for swallowing and spitting out, etc., others' memories and enjoyment, etc., ashes are not harmful, because that will not make one recall anything. It has already been said there that memory arises from experience. For the knowledge of taste, etc., it should not be denied the non-deception caused by the difference of things. Furthermore, forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects, as they are in themselves, appear directly in the root consciousness, but if it is suspected to be inverted, then existence will only become without self-nature. At that time, where is there even talk of recognition? Not recognizing is conceptualization, and conceptualization is only excessive attachment to things, it is not direct experience, even if it obscures its object, the self-nature of things will not disappear. Because when things appear, the thing itself will be established as a thing. If conceptualization is also produced by a cause, then if what is established by it is abandoned, it will only become abandoning everything, because direct perception cannot be refuted. Because it cannot refute the inference arising from the cause marked by the three characteristics. Therefore, its author is only the ultimate conclusion of direct perception. Therefore,