Tibetan
བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང་ཕྱི་མ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱེད་ཕྱི་མ་འཆད་པ་ནི་འདི་རིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཚེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་མའི་གནས་སྐབས་ནའོ། །རིམ་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆ་ཐམས་ཅད་དེའི་ཚེ་ཉིད་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་ཡང་རིམ་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ཡང་གནས་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡུལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་སྙམ་ན་མ་འཕེལ་པའི་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་འཕེལ་བ་ཉིད་འཕེལ་བ་གཞན་ཡང་ཁས་བླངས་དགོས་སོ། །ཡང་འཕེལ་བ་གཞན་དུ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐུག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་རྩོལ་བས་སོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་སྔ་མ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ནི་རྩོལ་བའོ། །བློ་ཐ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་ངན་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ལ་བློ་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་དག་ནི་དྲན་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཐ་མ་གཅིག་པུ་དྲན་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཉིད་གསལ་འདེབས་པ་ནི་བློ་སྔ་མ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རིང་པོའི་ཆ་སྔ་མ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དག་གོ །འོན་ཏེ་ཐ་མ་ཉིད་ཀྱིས་རིང་པོ་འཛིན་ལ་དེ་ལ་ཡང་མྱོང་བ་ཡོད་པ་དེས་ན་རིང་པོ་བློ་དྲན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐ་མ་ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིང་པོའི་ཆ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་འཛིན་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་གཞན་ལའང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་དཔེར་ན་སྒྲའི་ཆ་འཛིན་པའི་བློ་རྣམས་མྱུར་བར་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ལས་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཀྱི་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེའི་ཆ་འཛིན་པའི་བློའི་བློ་ཡི་གེའི་བློ་མེད་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་མྱུར་བར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ན་ཡི་གེ་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་སོ། །རེ་ཞིག་གནས་པའི་ཕྱོགས་བརྗོད་པ་ནི་ཐུང་དུ་གཉིས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཅིག་པའི་བློ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ནི་ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློའོ། །ཕྱི་མོ་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་རིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ཤས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམས་ལའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུང་དུ་གཉིས་ལ་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་འཆད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཡོད་ཀྱང་ངོ༌། །འོན་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཐུང་དུ་གཉིས་བརྗོད་པ་ལ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་
Chinese
所谓“中间不改变”，是因为前一个消失，后一个产生。解释后半部分，就是“这是长的”。所谓“那时”，是指最后的阶段。所谓“没有次第”，是因为所有部分都在那时同时存在，所以执持也是没有次第的。如果认为“境也存在，那怎么说境不存在呢？”，为了避免这种想法，所以说了“没有增长”。如果说“是这样的”，那就必须承认没有增长本身也是另一种增长。另一种增长是不同的，因为没有差别。即使那样，也是没有穷尽的，所谓“它本身”，是指努力。所谓“它”，是因为自性与之前的没有不同。另一个是努力。所谓“最后的智慧”，是因为没有经历过，所以不会变成不愉快的记忆，而且之前的智慧也没有经历过，所以它们不是记忆，但只有最后一个会变成记忆。为了阐明这一点，所以说“之前的智慧是”，是指执持长的前面部分。如果认为只有最后一个执持长，并且它也有体验，所以长会变成记忆，那么就说了“最后一个也”。所谓“因此”，是因为执持长的前面和后面部分的智慧都没有体验过。所谓“那在其他方面也”，是指在这里也这样说，例如执持声音部分的智慧，由于快速进入的原因而结合，就像语言一样，执持文字部分的智慧的智慧，文字的智慧没有的自性快速进入，所以可以说文字本身就变成了分别。暂时安住的方面，说的是“短二”。所谓“唯一的智慧”，是指“这是文字的唯一自性”这样形态的智慧。所谓“对于后面的那些”，是指对于文字长等部分的自性，也就是对于短二所具有的形态的解释。即使那样，也有分别。但是，就像说短二有分别一样，长等也是如此。
English
The term "does not change in between" means that the former ceases and the latter arises. Explaining the latter half means "this is long." The term "at that time" refers to the final stage. The term "without sequence" means that all parts exist simultaneously at that time, so the grasping is also without sequence. If one thinks, "Does the object not also exist? How can it be said that the object does not exist?" To avoid this, it is said "without increase." If one says, "It is so," then one must acknowledge that the non-increase itself is another increase. Another increase is different because there is no difference. Even so, it is endless, and "it itself" refers to effort. "It" is because the nature is no different from the previous one. The other is effort. The term "the last wisdom" is because it has not been experienced, so it will not become an unpleasant memory, and the previous wisdoms have not been experienced either, so they are not memories, but only the last one will become a memory. To clarify this, it is said, "The previous wisdoms are," referring to those that grasp the former part of the long. If one thinks that only the last one grasps the long, and it also has experience, so the long will become a memory, then it is said, "The last one also." The term "therefore" is because all the wisdoms that grasp the former and latter parts of the long have not been experienced. The term "that is also in other aspects" means that it is also said here, for example, the wisdom that grasps the sound part, combines due to the cause of rapid entry, just like language, the wisdom of the wisdom that grasps the letter part, the nature that the wisdom of the letter does not have enters quickly, so it can be said that the letter itself becomes a distinction. The aspect of temporary dwelling is what is said as "short two." The term "the only wisdom" refers to the wisdom of the form such as "this is the only nature of the letter." The term "for the latter ones" refers to the nature of the parts such as the long letter, that is, the explanation of the form that the short two has. Even so, there are distinctions. However, just as saying that the short two has distinctions, so do the long ones, etc.
Tibetan
བརྗོད་པ་ལ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའོ། །གལ་ཏེ་མ་མཐོང་པའི་ཕྱིར་བློ་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་མི་དམིགས་པ་ཚད་མར་ཁས་བླངས་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་ཡི་གེ་ཆ་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ་མ་མཐོང་བའི་ཚད་མ་ནི་རྣམ་པར་མ་ཆད་པ་དེ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་མ་མཐོང་བའི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་ངེས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པའི་དུས་སུ་རིགས་པ་ཅན་ལ་སོགས་པས་འདོད་པའི་རྣམ་པར་ཆད་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ མ་ཡིན་པའི་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་པ་འདོད་པའི་ཅིག་ཅར་བ་མེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ་ཅི་ཁྱེད་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ལའོ། །གནས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི་གོ་སྐབས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་ལ་སྦྱོར་བ་ན་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟར་དུས་གཅིག་བུ་བུམ་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྒྲ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་གཟུང་བ་ཡིན་ལ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ནི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ནི། གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གིས་གནོད་ཅེས་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་དྲིས་པ་ན། ཕ་རོལ་པོ་ལན་འདེབས་པ་ནི་བར་དུ་ཆོད་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་སུ་ན་འབྱིན་པ་སྟེ་རིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པའོ། །སྔོན་མྱོང་བར་གྱུར་པ་དང་ལྟར་མྱོང་བཞིན་པ་གཅིག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ད་ལྟར་དྲན་པས་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དྲན་པའི་ཡུལ་གྱིས་ཞེས་གསུངས་སོ། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། སྔོན་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་ནི་རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རུང་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་ངོ་ཤེས་པས་ནི་དེ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ཡིན་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོ
Chinese
如果说在陈述时也是如此，那么这里就说了“此”。所谓的“此”就是指显现为断灭之相的这个。如果因为没有见到而不立即生起智慧而去成立，那么那时就应该承认不现见为量。那时也只有文字部分显现为断灭，因为不现见的量在没有断灭的那里也是存在的。因此，因为不是不现见的量，所以不能确定没有断灭。在陈述长等时，有理者等所认为的没有生起断灭之智，成立不存在的 不是不现见，那个就是佛陀所认为的没有同时性的成立者吗？还是对你来说是对佛陀而言？“不住”的意思就是说，这本身的意思就是没有机会。在将意义联系起来时，就是指眼等。如同同一时间，一个眼识不能以一个瓶子为境一样。在“所取和能取”中，能取声音的意识是所取，而以它为境的是能取。这样一来，暂时就说在分别念中没有显现光明。现在是从承认的角度来陈述，就是“即使显现光明”。如果已成立的宗派者问“什么妨害呢？”，对方回答说“被间隔了”。这里所说的“也”是指谁发出声音，即陈述长等。先前经历过的和正在经历的，凡是相同的，就是如此执持的自性。或者认为现在被忆念作为行境的，也同样被现量执持吗？因此说了“以忆念的境”。认识是现量的自性，因此是安住于容许之境的自性吗？先前见过的自性不是安住于容许之境，因此，以执持安住于容许之境的认识，因为不执持它，怎么能执持先前和后来的自性呢？要显示这一点，就是“如果那样的话”等等。
English
If it is said that it is also so in the statement, then here it is said "this." The so-called "this" refers to this which appears as the aspect of cessation. If, because of not seeing, one does not immediately generate wisdom and tries to establish it, then at that time one should accept non-perception as a valid cognition. At that time, only the part of the letters appears to be cut off, because the measure of non-seeing also exists in that which is not cut off. Therefore, since it is not a measure of non-seeing, it is not possible to determine that there is no cutting off. When stating "long" etc., whatever is the absence of the arising of the wisdom of cutting off, which is desired by those who have reason etc., to establish non-existence, Is that non-perception itself the establisher of non-simultaneity desired by the Buddha? Or is it for you, for the Buddha? "Not abiding" means that the meaning of this itself is that there is no opportunity. When connecting the meaning, it refers to the eye etc. Just as at one time, two eye consciousnesses with one vase as their object do not arise. In "the grasped and the grasper," the consciousness that grasps sound is the grasped, and that which has it as its object is the grasper. In that way, for the time being, it is said that there is no clear appearance in discrimination. Now, stating from the point of view of acceptance, it is "even if it appears clearly." If the established proponent asks, "What harms it?" the opponent answers, "It is interrupted." The "also" here refers to who is making the sound, that is, stating "long" etc. Whatever is the same as what was previously experienced and what is being experienced, that is the nature of holding it in that way. Or do you think that what is now made an object of experience by memory is also held by direct perception? Therefore, it is said, "By the object of memory." Recognition is the nature of direct perception, therefore, is it the nature of abiding in a permissible object? The nature of what was previously seen is not abiding in a permissible object, therefore, since recognition that holds the nature of abiding in a permissible object does not hold it, how can it hold the nature of the previous and the later? To show this, it is "if that is the case" etc.