Tibetan
ཇོག་པ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་རང་གི་ངོ་བོས་རིག་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཤེས་པའི་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ལ་མི་སྣང་ན་ལྟོས་པ་ཁོ་ནར་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པར་རིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །རྟེན་པར་རང་གི་རིག་པ་ཁས་ལན་ན་ནི། ཕྱིའི་དོན་ཉིད་རྟེན་མེད་པར་ཅི་སྟེ་ཁས་མི་ལེན་གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་མེད་ན་གང་ཞིག་རིག་ཅེས་དྲིས་པ་ན། གལ་ཏེ་རྟེན་པས་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལན་མ་ཡིན་དེའི་ཚེ་ཕ་རོལ་གྱིས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་མེད་པའི་རང་རིག་བ་ཁས་ལེན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མེད་པའི་ཕྱི་རོལ་རིག་པ་ཉིད་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ། །མ་རིག་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་དོན་གཅིག་མང་པོས་རིག་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་དུ་མར་ཐལ་སྙམ་ན། རྟོགས་པར་བྱེད་པས་གསུངས་སོ། །ཕྱི་རོལ་དུ་ལྟ་བ་རིག་པ་ཅན་དང་མདོ་སྡེ་པ་ལ་སོགས་པ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་དུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པར་མེད་པའོ། །དོན་ཐ་དད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་གཅིག་ལ་གཉིས་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཀྱིས་དོན་གཅིག་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ལ་སྣང་བའི་བདེ་བའི་རྣམ་པར་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་ པ་ཡང་ཞུགས་པར་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་དོན་གཅིག་ལ་གཉིས་ཀྱང་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་གཅིག་གི་བདེ་བའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཞན་ལས་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཇི་ལྟར་དོན་གཅིག་ལ་གཉིས་ཀྱིས་མྱོང་བར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ན་ཡང་དོན་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་ན། རང་དང་གཞན་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དག་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མི་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། འོན་ཀྱང་མྱོང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་གི་རྣམ་པ་གཅིག་ཁོ་ནར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་རེ་རེའི་མཐའ་ཐུག་པར་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་སྙམ་ན། ཐམས་ཅད་ཅེས་གསུངས་སོ། །རྣམ་པ་གཅིག་མཐོང་བ་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བའི་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཟླ་བ་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་རབ་རིབ་ཀྱིས་བསླད་པས་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་གཉིས་ཀའི་རྣམ་པ་ཅན་ལ་
Chinese
如果是与颠倒相反的情况，那就是通过近取而成为觉知。如果事物以其自身的体性成为觉知，那么在这种情况下，如果对知晓的意愿和不意愿的形态不显现，那么就仅仅依赖于意愿和不意愿而成为觉知，这是它的意思。所谓“彼性”，就是指其自身的体性。如果承认依赖于自身的觉知，那么为什么不承认外境本身是无所依赖的呢？如果外境不存在，那么觉知什么呢？如果被问到这个问题，如果回答说依赖于自身的体性而成为觉知，那么就不是回答，在这种情况下，对方也应该像承认不存在的自证一样，承认不存在的外境觉知，这是唯一能够说出的。所谓“彼性”，就是指自证。所谓宣说“非觉知”，就是指觉知。然而，如果一个事物不是被很多人觉知的，那么它怎么会变成多种形态呢？为了理解这一点，所以这样说了。向外观看者，如理智者和经部宗等，是这样认为的。所谓“自性非多”，就是指不存在于安乐和痛苦等之中。即使承认事物是各异的，也不会发生一个人同时体验到两个事物的情况。那么，两个人怎么会体验到同一个事物呢？如果说“如果还有其他形态”，所谓“于彼性”，就是说，如果在一个人的显现中，安乐的形态中也混入了痛苦等的形态，那么在这种情况下，一个人也会体验到两个事物。在某种情况下，一个人的安乐形态不显现于另一个人，在这种情况下，即使承认事物是各异的，两个人又怎么能体验到同一个事物呢？自己和他人所显现的两种形态，一个人不会不体验到，而是肯定会体验到的。也不会发生变化，因为只是觉知到一种形态。又怎么会不体验到各自的终极呢？所以说“一切”。见到一种形态，就是见到两个月亮的意愿，例如，就像只有一个月亮被眼翳所迷惑，而认知为两个月亮的形态一样，对于具有两种事物形态的……
English
If it is the opposite of being inverted, then it is knowing by means of approximation. If a thing is knowing by its own nature, then in that case, if the aspects of wanting and not wanting to know do not appear, then it is only dependent on wanting and not wanting to become knowing, that is its meaning. The so-called "thatness" refers to its own nature. If one acknowledges reliance on one's own knowing, then why not acknowledge that external objects themselves are without reliance? If there is no external object, then what is known? If asked this, if the answer is that it is knowing by relying on its own nature, then it is not an answer. In that case, the other party should also acknowledge the knowing of the non-existent external object, just as they acknowledge the non-existent self-knowing. That is the only thing that can be said. The so-called "thatness" refers to self-knowing itself. The statement of "non-knowing" refers to knowing. However, if one thing is not known by many, then how could it become many forms? In order to understand this, it is said. Those who look outward, such as the intelligent and the Sutra School, think so. The so-called "nature is not many" means that it does not exist in happiness and suffering, etc. Even if it is acknowledged that things are different, it will not happen that one person experiences two things at the same time. Then, how can two people experience the same thing? If it is said "if there are other forms," the so-called "in thatness" means that if in the appearance of one person, the form of happiness is also mixed with the form of suffering, etc., then in that case, one person will also experience two things. In some cases, one person's form of happiness does not appear to another person, in which case, even if it is acknowledged that things are different, how can two people experience the same thing? The two forms that appear to oneself and others, one person will not fail to experience, but will definitely experience. It will also not change, because it is only knowing one form. How can one not experience each ultimate end? Therefore, it is said "all." Seeing one form is the desire to see two moons, for example, just as only one moon is deceived by cataracts and is perceived as the form of two moons, for those with the form of two things...
Tibetan
མཐོང་བའི་དབང་གིས་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རབ་རིབ་ཀྱི་འདོད་པ་ནི་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། ཟླ་བ་གཉིས་མཐོང་བའི་འདོད་པ་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་མཐོང་བ་ཡིན། དོན་གྱི་དབང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་དོན་ལ་རག་ལས་པ་ལས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཟླ་བ་གཉིས་བཞིན་ནོ། །དེ་འདྲ་བ་ཁས་ལེན་གྱི་འདི་ལྟར་ཅི་སྟེ་ཁས་མི་ལེན་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། མ་མཐོང་བ་གཉིས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །བཏུད་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་དོན་རྣམ་པ་དུ་མར་འགྱུར་བ་རྟོགས་པས་སྒྲིབ་པར་ཇི་ལྟར་ནུས་པར་བརྗོད་དགོས་སོ། །དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གོམས་པའི་དབང་ཉིད་དོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་སོ། །དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་བས་སོ། །སྡུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་འདིའི་མཐའ་ཐུག་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་གཞུང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་བའི་རྣམ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བ་མ་ཡིན་མོད་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རེ་ཞིག་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པར་རིག་པ་ཡིན་ལ། དེའི་དོན་རིག་པ་ནི་འབྲས་བུར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། མངོན་སུམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་རིག་པའིའོ། ། བློ་ལ་གནས་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པའོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པའིའོ། །ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་སངས་རྒྱས་པའི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་གྱིའོ། །དོན་རིག་པས་བག་ཆགས་ཁྱད་པར་ཅན་སྟོན་པ་ནི་བག་ཆགས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་གྱི་ནུས་པ་ནི་རྣམ་པའོ། །ཡུལ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་སངས་རྒྱས་པའི་དོགས་པ་བསུ་ནས་ལན་འདེབས་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དུས་གང་གི་ཚེ་ཡུལ་གཞན་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དེར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། དོན་དང་བྲལ་བའི་དུས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་བསམས་པའོ། །འདི་ལ་བརྩད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྣང་བའི་ཐབས་ཅི་ཡོད་གདོན་མི་ཟ་བར་འགའ་ཞིག་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་སྣང་བ་ལས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་སྙམ་ན། དོན་མེད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནམ་ཡང་མ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་སྣང༌། ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་སྣང་ན་ནི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ཉིད་སྣ
Chinese
以见之力而唯一地了知。因此，眼花缭乱的欲求是见，见二月之欲求是唯一地见。所谓“以义之力”，并非依赖于义而了知，如二月。如是承认，若不承认，则显示“以未见之二”之义。安住于所引导之境之义，若知变异为多种，当说如何能遮蔽。所谓“彼性”，即是串习之力。所谓“论师”，即是陈那。所谓“彼”，即是义之相显现。所谓“乐等”，至“感受为乐等”之间，此显示此之究竟是论师之论典。所谓“与其随顺”，即是与执持之相随顺。若非显现，然亦以为唯是现量之识，所谓“何以故”。暂且以比量了知隐蔽，若谓其义之识成为果，则说“现量之果”。所谓“其”，即是识之。 所谓“住于心之义”，即是相。所谓“其”，即是相之。为遣除他者成佛之疑虑，所谓“以其相似故耶”。所谓“如是”，即是他者之。以义之识显示特殊习气，所谓“习气是”。义之能力是相。所谓“于他处见”，为遣除他者成佛之疑虑而作答，所谓“若”。于何时他处有事物，则显现于彼，若离义之时则否，所谓“他者所思”。对此辩驳，所谓“若”。若有显现之方便，必定于某处存在，若思从显现如何了知，所谓“若无义”。如是，若从未见者如何显现？若仅以存在而显现，则一切存在皆应显现，故必定是于异处异时所见者显现。
English
It is understood as one through the power of seeing. Therefore, the desire of dizziness is seeing, and the desire to see two moons is seeing as one. The so-called "by the power of meaning" is not understood by relying on meaning, like the two moons. If such is admitted, and if it is not admitted, then it shows the meaning of "by the two unseen." The meaning of abiding in the object being led, if it is known to change into many forms, how can it be said to obscure? The so-called "that nature" is the power of habituation itself. The so-called "teacher" is Dignāga. The so-called "that" is the appearance of the aspect of meaning. The so-called "pleasure, etc.," up to "feeling as pleasure, etc.," this shows that the ultimate of this is the teacher's treatise. The so-called "in accordance with that" is in accordance with the aspect of grasping. If it is not an appearance, but still it is thought to be only direct perception, the so-called "for what reason?" For the time being, inference knows the hidden, and if it is said that the knowledge of its meaning becomes the result, then it is said "the result of direct perception." The so-called "its" is of knowledge. The so-called "meaning abiding in the mind" is the aspect. The so-called "its" is of the aspect. To dispel the doubt that the other becomes a Buddha, the so-called "is it because it is similar to that?" The so-called "like that" is of the other. The knowledge of meaning shows a special habit, the so-called "habit is." The power of meaning is the aspect. The so-called "seeing in another place" is to dispel the doubt that the other becomes a Buddha and to answer, the so-called "if." At whatever time there is a thing in another place, it appears there, but not at a time separate from meaning, the so-called "thought by another." The refutation of this is the so-called "if." If there is a means of appearance, it must exist somewhere without a doubt, and if you think how to understand from appearance, the so-called "if there is no meaning." If so, then how does that which has never been seen appear? If it appears merely by existing, then all that exists should appear, so it must be that what is seen in another place and time appears.