Tibetan
ན་ནམ། ཡོད་པའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྷག་པར་སྨྲས་པས་ཅི་བྱ། རང་གི་ངོ་བོ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ནུས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། ནུས་པ་ནི་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ནུས་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ནུས་པ་མ་ངེས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་འབྲས་བུ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྔ་མ་ལ་ནུས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་མཐའ་དག་པའི་ཕྱིར་ན་སྔ་མ་ཐམས་ཅད་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལ་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཀྱང་འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བར་ངེས་པ་ཙམ་མི་འཇུག་པར་ཟད་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མཐོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མའི་ནུས་པ་འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བས་ནི། འབྲས་བུ་མཐོང་བ་སྔ་མའི་ཚོགས་མཐའ་དག་རྒྱུད་ཉིད་ལས་ཉམས་པར་བྱེད་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཕྱིར་ལ་དེའི་དབང་གིས་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་ནུས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་གོམས་པའི་གནས་སྐབས་འཐོབ་པའི་མངོན་སུམ་གསལ་བས་ནི་འབྲས་བུ་མ་མཐོང་ཡང་ནུས་པ་མིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་མཐའ་དག་ནི་གསོག་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མཐའ་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཕྱིས་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན། ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་ངེས་པའི་གོ་སྐབས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་ཡང་མེད་ལ་ཡོད་པར་ཐ་སྙད་ཀྱང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཟུ་ལུམས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ་ཡང་འགའ་ཞིག་ཏུ་འཇུག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མའི་ནུས་པ་མཐོང་ན་ནི། སྔ་མ་ཐམས་ཅད་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས་ཕྱི་མའི་ནུས་པ་བསྒྲུབ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །འདིས་ནི་གོམས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་བརྟེན་པ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བཟུང་ན་གོམས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་འདི་ཡང་ངོ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་ལ་ནུས་པ་མཚུངས་པར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ན་འདི་རིགས་པས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།
Chinese
那么，存在也不是存在，再多说又有什么用呢？如果说获得了自己的自性，那么事物的自性难道不是能力吗？如果说自性是蓝色等等，能力是相反的，那么发梳等等也会变成自性了。如果说不与能力混淆的蓝色等等是自性，那么如果能力不确定，自性也不确定，就像声音等等一样，会变成不是果。因此，先前的能力的体性之存在如何成立呢？然而，因为是全部，所以先前的一切在后后都具有能力。然而，在没有见到果之前，仅仅是确定是不成立的。没有确定性本身也不是没有事物，它也像所见一样成立。由于没有见到最后的果的能力，见到果之前的全部集合也不能使相续本身退失，然而，之后凭借它，在之后也认识到是能力。或者，如果说凭借获得串习状态的现量明晰，即使没有见到果也不是能力，那么这全部都是积累。像这样，所谓全部，如果是之后确定的果，那么相对于后后，就没有确定的机会。没有确定性，也称之为存在，这是一种偏袒。因此，这损害了产生怀疑本身，因为想要仅仅说是不确定。确定性也不能在某些情况下成立，因为相对于后后。如果见到最后的能力，那么先前的一切都会变成没有能力，如何成立后来的能力呢？这否定了依赖串习状态，如果在某些时候现量抓住，反复抓住，就称为串习，那么那也是不存在的。先前是存在的。 因此，这种怀疑也像认识等等一样，仅仅是认识，这是合理的。如果在两者中能力相同地成立，那么这会变成没有用理智错误认识。
English
Then, what is the use of saying more since existence is also non-existence? If it is said that one has attained one's own nature, then is not the nature of things itself capacity? If it is said that nature is blue, etc., and capacity is the opposite, then hair combs, etc., would also become nature. If it is said that blue, etc., which are not confused with capacity, are nature, then if capacity is uncertain, nature is also uncertain, and like sound, etc., it would become not the result. Therefore, how can the existence of the characteristic of capacity in the former be established? However, because it is all-encompassing, all the former have capacity in each subsequent one. However, it is only that mere certainty does not arise without seeing the result. The lack of certainty itself is also not the absence of things, and it arises just as it is seen. Because the final capacity does not see the result, the entire collection of previous ones that see the result also cannot cause the continuum itself to degenerate, but afterwards, by its power, it is also realized as capacity in the subsequent one. Or, if it is said that by the clear manifestation of obtaining the state of habituation, even if the result is not seen, it is not capacity, then all of this is accumulation. Like this, the so-called all-encompassing, if it is the result determined later, then relative to each subsequent one, there is no opportunity for certainty. To say that there is no certainty but it is also called existence is biased. Therefore, this harms the generation of doubt itself, because it is intended to say only that it is uncertain. Certainty also cannot arise in some cases, because it is relative to each subsequent one. If the final capacity is seen, then all the former will become without capacity, how will the subsequent capacity be established? This also refutes reliance on the state of habituation, if at some time it is grasped manifestly, and grasped repeatedly, it is called habituation, then that is also non-existent. The former exists. Therefore, this doubt is also just a cognition like recognition, etc., this is reasonable. If capacity is established equally in both, then this will become without erroneous cognition by reason.
Tibetan
།དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ལས་གཞན་པའི་འབྲས་བུས་ནི། སྔ་མ་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །འོ་ན་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡོད་པ་ནི་འབྲས་བུ་གཞན་ལ་ངེས་པར་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ལྟར་གསལ་བ་འབའ་ཞིག་གི་རང་བཞིན་ཅན་ཤེས་པའི་གསལ་བ་ནི་ཡོད་པ་ལ་འཁྲུལ་བ་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཙམ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པས་དེ་ཇི་ལྟར་སྐྲར་སྣང་བ་ཡོད་པ་ལས་འཁྲུལ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེས་ན་གལ་ཏེ་སྣང་བ་དེ་ཡོད་པ་ལ་འཁྲུལ་ན། དེའི་ཚེ་ཤེས་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་སྐྲར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་གཞན་དང་ཐུན་མོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང༌། འདི་སྐྲར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་ལས་སོ། །དེས་ན་ལྷག་པར་ཞེན་པས་བྱས་ནས། སྐྲ་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་དང༌། ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་གྱུར་པ་དེའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་བརྟགས་ནས་ནི་གསལ་བ་ཁོ་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་ནུས་པ་མ་ངེས་པས་ཀྱང་ཡོད་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཡོད་པ་ཡང་ནུས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤེས་པའི་གསལ་བ་ཉིད་དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕྱི་རོལ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔ་མའི་ཡོད་པ་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐམས་ཅད་དུ་བསལ་བའི་དོན་དང༌། ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པར་མཐོང་བ་ཡང་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་ལ་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་དོན་དང་ཤེས་པ་ལ་བཟུང་བ་ཉིད་མེད་དོ་སྙམ་ན་འདི་ལའང་ཞེས་གསུངས་སོ། །མ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པའི་སྐྱེ་བའི་དུས་ནའོ། །ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་དེ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱུ་ལྡན་པར་ཇི་ལྟར་རིག་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་ལ་ སོགས་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་ཀྱི་དོན་ཡོད་པར་གོ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་གཉིས་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་སྙམ་དུ་གཉི་ག་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དག་ལ་ཡང་ཡོད་པས་ཇི་ལྟར་དེ་མི་རྟོགས
Chinese
因此，凭借知识之外的果，不能成立先前的存在，就安住于此。那么，知识的自性会改变吗？它的存在不一定依赖于其他的果。如同外境的毛发等显现一样，仅仅是明亮自性的知识的明亮，不可能对存在产生错觉。如果仅仅是具有那种形象的知识产生，那么这并非外境的毛发等显现本身，它如何能显现为毛发，又如何能从存在中产生错觉呢？因此，如果对那个显现的存在产生错觉，那么，就会导致对知识的存在本身产生错觉。如果这样说，那么，虽然说显现为毛发的知识与其他是共同的，但是，这并非显现为毛发，这句话是如何能够理解的呢？这是不可能的。因此，通过特别的执着，变成了毛发显现的名称和存在的名称，因此没有过失。考察知识的自性，仅仅是明亮存在，因此，即使能力不确定，也不会对存在产生错觉。如果它的存在也仅仅是能力，即使是那样，知识的明亮本身也不会对此产生错觉，因此，不像外境那样依赖于见到果。因此，先前的存在并非一定要成为知识的果，没有这样的过失。如果这样说，那么，对此的回答是，知识的果，这个说法，完全否定了意义，并且同时成为因和果的事物，因此，如果在梦中等见到的也必然存在，那么，也仅仅是对某些事物是认可的。然而，如果认为错觉的知识没有显现的意义和知识所执持的本身，那么，也说了“对此也”。在不迷惑的知识产生的时候。被称为具有知识的果，如何能理解为具有因呢？如果梦等本身没有意义，因此不理解关联，那么，如何不会理解为种类的意义存在呢？说了“两个所知”。这样认为，两个显现被称为是理解关联的证明，而这在知识和所知中也存在，那么如何不理解呢？
English
Therefore, by means of a result other than knowledge, the prior existence cannot be established, and it abides in this. So, will the nature of knowledge change? Its existence does not necessarily depend on other results. Just as the appearance of external hairs and so on, the clarity of knowledge, which is merely of a clear nature, cannot possibly be mistaken about existence. If only knowledge with that appearance arises, then this is not the appearance of external hairs and so on themselves, so how can it appear as hair, and how can it be mistaken from existence? Therefore, if one is mistaken about the existence of that appearance, then it would follow that one is mistaken about the existence of knowledge itself. If you say so, then, although the knowledge that appears as hair is common with others, how can it be understood that this is not an appearance of hair? This is impossible. Therefore, through special attachment, it becomes the name of hair appearance and the name of existence, so there is no fault. Examining the nature of knowledge, only clarity exists, therefore, even if the ability is uncertain, there will be no delusion about existence. If its existence is also only ability, even so, the clarity of knowledge itself will not be mistaken about this, therefore, it does not depend on seeing the result as in the external environment. Therefore, the prior existence does not necessarily have to be the result of knowledge, there is no such fault. If you say so, then the answer to this is, the result of knowledge, this statement completely negates the meaning, and at the same time becomes the cause and effect of things, therefore, if what is seen in dreams and so on must also exist, then it is only accepted for some things. However, if it is thought that delusional knowledge does not have the meaning of appearance and the self-grasping of knowledge, then it is also said "also to this". At the time of the arising of non-delusional knowledge. It is called having the result of knowledge, how can it be understood as having a cause? If dreams and so on themselves have no meaning, therefore the connection is not understood, then how can it not be understood that the meaning of the kind exists? It is said "two knowable things". Thinking like this, the two appearances are called the proof of understanding the connection, and this also exists in knowledge and knowable things, so how can it not be understood?