Tibetan
་ལ་བདེ་བའི་ནུས་པ་ཁས་བླངས་ན་ཡང་ངོ༌། །གཉིས་ཀྱི་ནི་གཟུགས་དང་བདེ་བའོ། །བདེ་བ་འབའ་ཞིག་འཛིན་མོད་ཅི་སྐྱོན་སྙམ་ན། དེ་ཞེས་བྱ་བ་བདེ་བ་དེ་མྱོང་བར་ནི་མི་རིགས་སོ། །གང་གི་ཚེ་ཞེ་ན་བདེ་བ་དེའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དོན་ཤེས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པས་གསུང་བར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྔོན་རོལ་དུ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེའོ། །བདེ་བ་ནི་སྔར་ཇི་ལྟར་མེད་སྙམ་ན། དེ་ནི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདེ་བ་དེ་ནིའོ། །དུས་མཚུངས་པར་འབྱུང་བའི་བདེ་བ་ནི་ཤེས་པའི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཤེས་པ་དག་རིག་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་རིག་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཉིད་གསལ་བའི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ནི། རིག་པའི་རང་བཞིན་མིན་པ་ནི། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་བདེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་དུས་མཚུངས་པ་ཡིན་ཡང་བདེ་བ་རིག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསུ་ནས་བརྗོད་པ་ནི། བདེ་བ་ལ་ནི་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཟུགས་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ལ་ཡང་དབང་པོའི་བྱེད་པ་ཡོད་དེ། དེས་ན་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདེ་བའི་ཡུལ་ན་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདེ་བ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་སོ་སོར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་མི་འཐད་སྙམ་ན། རིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་པ་ཉིད་ལྷུར་བྱེད་པ་ལྷག་པར་བརྗོད་པ་ཚིག་སྟེ། དེ་ལ་རིག་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་འདོད་པ་མིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་ལྟར་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ན་ཆུང་ཞེས་སལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ན་ཆུང་ཞེས་བ་ནི་ན་ཆུང་སྒེག་མོ་རྟོགས་པའི་དུས་ནའོ། །མཐོང་དང་ཞེས་བརྗོད་པ་གང་ ཡིན་པ་དེའི་བཤད་པ་ནི། དེ་ལྟར་མི་དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྷན་ཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་བདེ་བའོ། །ཟླ་བ་གཉིས་པ་ཡང་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ཡང་མེད་པར་བྱར་མི་ནུས་སོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ནི་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་འཇུག་གོ །ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད་སྙམ་ན་མིག་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ།
Chinese
虽然承认有安乐的能力。二者是色和安乐。如果认为仅仅执着于安乐有什么过失呢？名为“彼”的安乐是不可能体验的。什么时候呢？当知晓作为安乐之因的意义时，由色等来说明。为什么安乐等也不会产生呢？因为说的是在识之前。如色等，是不相顺之法的例子。如果认为安乐以前是如何没有的呢？说的是“彼”，即安乐。同时产生的安乐，是分别说者所承认的，作为与识一同产生的因。安乐等和识不是能作的实物。现在为了阐明能作的实物而说的是：不是识的自性。如果识是从自己的因显现趋向安乐，那么，即使这个识是同时的，也因为安乐以识的自性显现趋向，而执着于安乐，为了迎接这样的疑问而说的是：趋向于安乐。如同色一样，安乐也有根的作用，那么，根的识也会在安乐的境中改变吗？对于此说的是：安乐在产生识时是各自有能力的。如果不是识，那怎么不合理呢？说的是：也是所识。这是极不合理，是强调的词句，因为在那里没有识。说有些是不希望的，是说清楚什么是那样的，说清楚的是少女，说清楚的是少女，说的是少女认识到爱欲的时候。说见到等，是对什么的解释呢？说的是：也不是那样不明显。名为“俱有”的是与色俱有的安乐。第二个月亮也会成为能力。因此，那也是不能使其消失的。随行和返回也是不希望的，是随之而来的。为什么不希望呢？说的是从眼睛。
English
Although it is admitted that there is the power of happiness. The two are form and happiness. If one thinks, what is the fault of merely clinging to happiness? It is impossible to experience that happiness called "that." When is it? When the meaning that is the cause of happiness is known, it is explained by form and so on. Why don't happiness and so on arise either? Because it is said to be before consciousness. Like form and so on, it is an example of dissimilar dharmas. If one thinks, how was happiness previously non-existent? It is said, "that," that is, happiness. Happiness that arises simultaneously is admitted by the Particularists as the cause of arising together with consciousness. Happiness and so on and consciousness are not the reality of action. Now, in order to clarify the reality of action, it is said: It is not the nature of consciousness. If consciousness manifests and inclines towards happiness from its own cause, then, even though this consciousness is simultaneous, it clings to happiness because happiness manifests and inclines with the nature of consciousness. To meet such a doubt, it is said: It inclines towards happiness. Just as form has the function of the senses, does the consciousness of the senses also change in the realm of happiness? To this it is said: Happiness has the ability to separately produce consciousness. If it is not consciousness, then how is it unreasonable? It is said: It is also what is known. This is extremely unreasonable, it is an emphasizing phrase, because there is no consciousness there. Saying that some are not desired is to clarify what is like that, what is clarified is a young girl, what is clarified is a young girl, what is said is when a young girl realizes desire. Saying seeing and so on, what is the explanation of what? It is said: It is not so imperceptible either. What is called "co-existent" is happiness co-existent with form. The second moon will also become a power. Therefore, that also cannot be made to disappear. Following and returning is also not desired, it follows. Why is it not desired? It is said to be from the eye.