English
It is fully realized by its own nature. Similarly, for sounds and so on that should be distinguished, when they arise simultaneously with the senses, it is also from seeing the aspect of what is grasped that other distinctions of what is grasping are distinguished. What is called "this is similar" refers to what should be recollected and what should be distinguished. Refuting the opponent's doubt that the Buddha has already become enlightened, it is said that happiness and so on are also like that. If, for what should be recollected and so on, other distinctions of what is grasping are distinguished from seeing the aspect of what is grasped, then, since at that time happiness and so on are also because of seeing the aspect of what is grasped, why would the aspect of the senses be different from the aspect and not be impermanent? Refuting and preventing this doubt is "it is not so." If one experiences only what is grasped, then one should distinguish the grasping for it. For example, just like for what should be recollected and so on. If happiness and so on are not experienced as only what is grasped, then how can one distinguish other grasping? This is a concluding statement. Refuting what the opponent says, "because there is no experience of only what is grasped," is "for one meaning." What is done by other grasping is done by other consciousnesses. Therefore, the intention here is also to distinguish grasping from seeing only what is grasped. What is called "completely mixed" means that consciousness, self, happiness, and so on appear as only memory. Therefore, if it is said that happiness and so on are not only what is grasped, then the answer to this is "then." What is called "is that the self" means that it is both the self and it, so it is the self and so on. If it is admitted that experience is the aspect of happiness, then other happiness that is not the experience of experience must exist. If consciousness is the aspect of a vase, it cannot be said that the vase has no difference, this is what others say, it is only "experience is." Furthermore, it is material. What is made from wood is a similar example. For example, distinguishing the aspect of a sphere in wood is not fabricating another tree with the aspect of a sphere as having the aspect of a sphere, similarly, knowing happiness and so on is not distinguishing the aspect of happiness fabricated by other happiness.
Tibetan
་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཏེ་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་སུན་འབྱིན་པའི་དོན་དུ་གཉེར་བར་འགོག་པ་ནི་འོན་ཏེ་བདག་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདག་དང་ཡིད་དེ་དབང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་འབྲེལ་པ་ནི་ལྡན་པ་སྟེ་དེ་ཙམ་ལས་སོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ ལྟ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་མྱོང་བའོ། །རྣམ་འཆད་མེད་པ་ནི་བར་མ་ཆད་པའོ། །འོན་ཏེ་རྣམ་པར་འཆད་པར་ནི་མི་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པར་ཆད་པ་ཁོ་ནར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དོགས་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ནི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་རིམ་ཅན་ཉིད་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་དོགས་ན་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་མ་ཆད་པ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འོན་ཀྱང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའམ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བར་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་མྱུར་བ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདེ་བ་མི་འཛིན་པ་ནི་གཟུགས་འཛིན་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་འཛིན་པ་བདེ་བ་མི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མི་འཛིན་པ་ཡང་བདེ་བ་འཛིན་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་གཟུགས་མི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐལ་བ་དོན་མི་འཐད་པར་འགྱུར་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་འགྱུར་རོ། །བཟློག་པ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་འཛིན་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐལ་བ་འདིའི་དོན་ཡང་འདི་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་ཡིན་པར་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕ་རོལ་པོ་ཉིད་དུ་མཇུག་སྡུད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་དེའི་དབེན་པས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པས་དེས་དབེན་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ནི་དེ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་དེ་དབེན་པར་འཛིན་པ་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་དེ་རྣམ་པར་མ་ཆོད་པར་ཡོད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པས་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དམིགས་པར་འགྱུར་མོད། ཅི་སྐྱོན་ཞེ་ན་གཞན་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དམིགས་པ་ན། གཞན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེས་དབེན་པར་རོ། །གཞན་གྱི་བརྗོད་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ན། བདེ་བ་ལ
Chinese
之意。若以“他者”之分别念驳斥第二种观点，则以“然则我与”来遮止。我与意，即任何根，二者之关联即是相应，仅此而已。对此的陈述是“若是那样”。所谓“彼受”，即是感受乐受。所谓“无间断”，即是未曾间断。然则于间断，即是不显现之自性。因为唯有间断才显现，若有此疑问，则说“执持乐等”。执持色等，即是从根所生。若疑问执持乐等是次第性的，而非同时缘取，则说“于此”。所谓“无间断而了知”，此即是了知未曾间断，然而若问乐等或色等之间没有了知吗？对此的陈述是“快速者即是”。不执持乐受，并非不同于执持色受，执持色受即是不执持乐受。同样，不执持色受也并非不同于执持乐受，执持乐受之时即是不执持色受之意。所谓“转变”，即是转变的过失，不合理，色等在此转变。所谓“于相反”，即是说，不执持色等，相续不断绝，此过失的意义也是如此，即若相续不断绝地执持乐等，那便是如此。总结对方的观点，即“因此”。所谓“彼以彼空”，即是说，因为想要陈述，所以了知以彼空性为无。因此，彼即是彼无。以彼空性而执持，并非是不变的。因此，执持色等，是因为无间断地存在。若因缘取色等，则乐等也应被缘取，有何过失呢？则说“他者”。若缘取其他乐等，则其他色等便空无。其他之陈述，执持色等时，乐
English
meaning thereby. If the second conceptualization of "other" is refuted for the purpose of refuting, then "but I and" is used to prevent it. I and mind, that is, whichever sense faculty, the connection between the two is association, only that much. The statement for this is "if it is so". What is called "that experience" is the experience of pleasure. What is called "uninterrupted" is uninterrupted. However, in interruption, it is the very nature of non-appearance. Because only interruption appears, if there is this doubt, then it is said "holding pleasure etc.". Holding form etc. is born from the senses. If it is doubted whether holding pleasure etc. is sequential and not simultaneously perceived, then it is said "in this". What is called "knowing without interruption" is only knowing without interruption. However, if it is asked whether there is no knowing between pleasure etc. or form etc.? The statement for this is "the fast one is". Not holding pleasure is not different from holding form, holding form is not holding pleasure. Similarly, not holding form is also not different from holding pleasure, holding pleasure is not holding form, meaning thereby. What is called "change" is the fault of change, unreasonable, form etc. change here. What is called "in the opposite" is that not holding form etc., the continuity does not cease, the meaning of this fault is also like this, that is, if holding pleasure etc. continuously does not cease, then it is so. Concluding the other party's view, that is "therefore". What is called "that is empty by that" is that because wanting to state, therefore knowing that emptiness by that is non-existence. Therefore, that is that non-existence. Holding by that emptiness is not unchanging. Therefore, holding form etc. is because it exists without interruption. If perceiving form etc., then pleasure etc. should also be perceived, what is the fault? Then it is said "other". If perceiving other pleasure etc., then other form etc. is empty. Other statement, when holding form etc., pleasure
Tibetan
་སོགས་པ་དེས་དབེན་པར་འཛིན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེས་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་རོ། །མ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕན་ཚུན་དང་རྗེས་སུ་མ་ཞུགས་པ་ཉིད་འཛིན་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདེ་བ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་དག་རིམ་ཅན་ཉིད་མི་འགྲུབ་པོ། །གལ་ཏེ་དུས་མཉམ་པར་ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་མ་ཞུགས་པའི་འཛིན་པ་གཉིས་རིག་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དཔེར་ན་ཡན་ལག་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །བར་དང་བཅས་པ་སྟེ་བར་ཆད་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའོ། །བར་དང་བཅས་པའི་སྐྲ་དང་དུ་མ་དེ་དག་འཛིན་པའི་དུས་ན། བར་ན་གནས་པའི་བར་ཆོད་མ་བཟུང་ཡང་སྐྲའི་རང་བཞིན་གཟུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལ་སྟེ་བར་དང་བཅས་པའི་སྐྲ་འཛིན་པའི་དུས་སུ་སྐྲའི་རང་བཞིན་པར་མེད་པར་འཛིན་པས་དེའི་བར་ཞེས་བྱ་བ་སྐྲ་དེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བར་ཆད་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་གནོད་པ་བཞིན་དུ་བར་མི་འཛིན་པས་སྐྲ་འཛིན་པ་ལ་གནོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་གཟུགས་ཀྱི་བར་ཆོད་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་འཛིན་པ་ནི། འཛིན་པའི་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་དང་བཅས་པའི་སྐྲ་དུ་མ་འཛིན་པའི་དུས་ནའོ། །པར་ཆད་དེ་སྐྲའི་བར་མི་འཛིན་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། དེས་ན་དེ་འཛིན་པའི་གནོད་བྱེད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ནི་གནོད་བྱེད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། མེད་པ་གནོད་པར་བྱ་བ་མིན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་འདི་རིགས་པས་མི་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་པས་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་འདོད་མིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གནོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་སྙམ་ན། འཇིག་རྟེན་འདོད་པར་ཟད་ཅེས་བྱ་བའོ། །བར་ཆད་དེ་སྐྲ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་པའི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ཉིད་སྐྲ་མི་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཅིའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པས་ན། འདི་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །བར་ཆད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བར་ཆད་འཛིན་པ་མ་སྐྱེས་པ་ན་གནོད་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །འོན་ཏེ་བདེ་བ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་དུས་ན་ཡང་བར་དང་བར་དུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའམ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་འམ། མ་སྐྱེས་ པ་ཁོ་ན་སྟེ་དེས་ན་གནོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ། གནོད་
Chinese
等等，这本身就是执著于远离。所谓的“自性”就是安乐的自性。所谓的“彼”就是执著于色等等。所谓的“不入”就是不包含。这里所说的不是这个。虽然执著于互相和不随顺，但即使如此，执著于安乐和色等等也无法成就次第性。如果同时以互相自性不随顺的两种执著为识，那么那时就会变成同一时间。这里例如肢体等等。所谓的“有间”就是与间隔一同存在。在执著于有间隔的众多头发时，即使不执著于中间存在的间隔，也仍然是执著于头发的自性。因此，在执著于彼，即有间隔的头发时，由于无间断地执著于头发的自性，所以所谓的“其间”就是对执著于头发之间的间隔造成损害，就像不执著于间隔不会损害执著于头发一样。同样，不执著于安乐等等和色之间的间隔，也不是执著的损害。所谓的“彼”就是在执著于有间隔的众多头发时。不执著于间隔，即头发之间的间隔，本身就是不存在的，因此它怎么会成为执著的损害呢？所说的“那也不会成为损害”就是“无者不成害”。这样一来，暂时这在理上是不合理的。所说的“也不是佛教徒所承认的”就是“不承认”。如果想知道如何造成损害，那就是世间所承认的。如果有人问，执著于间隔，即存在于头发中的显现等等，本身为什么不是不执著于头发的自性呢？回答是：“这是”。所谓的“间隔”就是显现等等。联系是：在没有产生执著于间隔时，也不是损害。然而，在执著于安乐和色等等时，或者在中间执著于安乐等等或色等等，或者仅仅是不生，因此不是损害，损害
English
etc., which itself is clinging to detachment. What is called "self-nature" is the self-nature of happiness. What is called "that" is clinging to form, etc. What is called "not entering" is not including. What is said here is not this. Although clinging to each other and not conforming, even so, clinging to happiness and form, etc., cannot achieve sequentiality. If two clingings that do not conform to each other's nature are consciousness at the same time, then at that time it will become the same time. Here, for example, limbs, etc. What is called "with interval" is to exist together with the interval. When clinging to many hairs with intervals, even if one does not cling to the interval existing in the middle, one is still clinging to the self-nature of the hair. Therefore, when clinging to that, that is, the hair with intervals, because one clings to the self-nature of the hair without interruption, the so-called "its interval" is like harming the clinging to the interval between the hairs, just as not clinging to the interval does not harm clinging to the hair. Similarly, not clinging to the interval between happiness, etc., and form is not a harm to clinging. What is called "that" is when clinging to many hairs with intervals. Not clinging to the interval, that is, the interval between the hairs, is itself non-existent, so how can it become a harm to clinging? What is said, "That will not become a harm either," is "The non-existent does not become a harm." In this way, for the time being, this is unreasonable in principle. What is said, "It is also not admitted by Buddhists," is "not admitted." If you want to know how to cause harm, that is what the world admits. If someone asks, why is clinging to the interval, that is, the appearance, etc., existing in the hairs themselves, not the self-nature of not clinging to the hair? The answer is: "This is." What is called "interval" is appearance, etc. The connection is: when clinging to the interval has not arisen, it is also not a harm. However, when clinging to happiness and form, etc., or when clinging to happiness, etc., or form, etc., in the middle, or only not arising, therefore it is not a harm, harm.