Tibetan
ཡོད་དོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ལ་ཆུ་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་སྲིད་དོ། །ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པའི་རྣམ་པ་སྟེ་རྗེས་སུ་སོང་བའི་སྤྱི་གང་ཡིན་པ་འཛིན་པ་དེར་ནུས་པ་དེའི་ལམ་དུ་གནས་པའི་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་གཞན་རྗེས་སུ་སོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་ཀྱིས་གོམས་པ་བག་ཆགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འདུ་བྱེད་སྔར་གྱི་གསལ་བ་མཐོང་བས་གཞག་པའི་འདུ་བྱེད་གང་ཡིན་པའི་ས་བོན་སད་པས་ནུས་པ་གསལ་བར་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེར་ཞུགས་པའོ། །རིགས་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ན་རྗེས་སུ་མང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་དེའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མདོ་རེ་ཞིག་འཆད་པ་ནི། ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཆགས་ལ་སོགས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་དང་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་རིག་པའོ། །འདིས་ནི་ཡིད་ཀྱི་ མངོན་སུམ་དང་རང་རིག་པ་ཡང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །མདོ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པའི་གཞུང་ནི་དོན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །མངོན་སུམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། སྨྲས་པ་མིག་ལ་སོགས་པས་སྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེད་པ་ཡིད་ཡིན་ནའོ། །འདིས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཡིད་ཀྱིས་སོ། །ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ནི་དྲན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །བརྒྱ་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་རྟོགས་པ་ལས་ངོ་ཤེས་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་སྨྲ་བར་འགྱུར་བས་དེ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་ངོ་ཤེས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པས་མ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡིད་ཀྱིས་འཛིན་ནའོ། །གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ལོང་བས་སོ། །དོན་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་ཐལ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་ཐལ་བའོ། །རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མས་ཡོངས་སུ་བཅད་པའོ། །སྔར་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཕྱི་མས་བྱ་དགོས་པ་དེས་ན། དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་འདི་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་པས་བརྗོད་པ་ནི། ཡོངས་སུ་མ་བཅད་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྨྲས་སོ།
Chinese
如何知晓“有”呢？比如，如果不了解瓶子等事物，就不可能了解那里有水。无论是相异还是不相异的形态，即随之而去的共相，执持它的见解并非安住于该能力之道的见解。所谓“不可能有其他形态”，是因为不可能有其他的共相随之而去。通过自身串习的习气，以及与随之相应的作意，先前显现的所见而安立的作意，当其种子苏醒时，能力显现，从而进入那样的领悟。无论是种姓等的领悟，凡是进入无有之道的，都是由随之增多的特征所决定的领悟的力量所致。为了阐述意识的现量，方象论师曾略微解释经文：意识与事物及贪著等。所谓的对境和贪著等的自性，就是知识。这既是意识的 现量，也是自证。与此经相关的论述是“对境”等。现量的理由是“体验的形态”。如果认为眼等识本身就是意识，那么，所说是眼等所生的就是根识本身。如果说从眼识等产生的是意识，那么，这指的是意识。已经承诺之后所说的是“不是要忆念的”。百论的立宗者认为，从领悟中认识是作为理由来陈述的，因此对此的陈述是“认识是”。所谓“未见”，是指如果眼等识未见之物，意识却能执持。所谓“他人”，指的是盲人。如果推论说会执持一切事物，那么就会推论出成为一切智智。所谓“自性本身”，指的是被先前意识完全决定的。先前完全决定的事物，如果需要被后来的意识再次作用，那么它能做什么呢？对此，立宗者说：“对于未完全决定的”。有人说，显现为他者的自性本身。
English
How is it known that "it exists"? For example, if one does not understand things like a vase, it is impossible to understand that there is water in it. Whether it is a different or non-different form, that is, the universal that follows, the seeing that holds it is not the seeing that abides in the path of that ability. The statement "because other forms are impossible" means that it is impossible for other universals to follow. Through the habits of one's own familiarity, and the actions that correspond to them, the actions established by seeing the previous clarity, when the seed of whatever it is awakens, the ability becomes clear, and thus one enters into that kind of understanding. Whatever understanding there is of lineage, etc., whatever enters the path of non-existence, that is due to the power of the understanding characterized by increasing afterwards. In order to explain the direct perception of mind, Dignāga briefly explained a sutra: Mind, along with objects and attachment, etc. The nature of objects and attachment, etc., is knowledge. This is both the direct perception of mind and self-awareness. The related text of this sutra is "objects," etc. The reason for direct perception is "the form of experience." If one thinks that the consciousnesses of the eye, etc., are themselves the mind, then what is said is that what is produced by the eye, etc., is the sense consciousness itself. If it is said that what is produced from eye consciousness, etc., is the mind, then this refers to the mind. What is said after having promised is "not to be remembered." The proponent of the Śataśāstra argues that recognizing from understanding is stated as a reason, so the statement about this is "recognition is." The statement "unseen" means that if the eye, etc., do not see something, the mind can hold it. "Another" refers to a blind person. If it is inferred that it will hold all things, then it will be inferred that it will become omniscient. "The very nature" refers to what is completely determined by the previous consciousness. If what was previously completely determined needs to be acted upon again by the later consciousness, then what can it do? To this, the proponent says, "For what is not completely determined." Someone said, "It is the very nature of appearing as other."