Tibetan
་ནར་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དུ་མ་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་ཐལ་སྙམ་ན་དེ་མ་བཟུང་བར་ནི་ ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཙམ་རྣམས་སམ་ཡོན་ཏན་གསུམ་མ་བཟུང་བར་ནའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཙམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་གཞན་གཅིག་ཉིད་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ། །དེས་ན་དེ་གཟུང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། འབྲས་བུ་གཞན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་སོ། །འདིར་ཡང་བརྒྱ་ལ་གཙོ་བོ་དང་ཕལ་པའི་དངོས་པོ་དུ་མ་འཛིན་པར་སྒྲར་འོངས་པས་དེ་ལས་བརྗོད་པ་ནི། ལྷག་མ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ་སྔ་མ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཅིག་ཅར་ཡན་ལག་རྫོགས་འཛིན་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བརྗོད་ཟིན་པའོ། །བསགས་པ་དང་ནི་ཚོགས་པ་ཡིན། །དེ་སྤྱི་དེ་ལ་དབང་པོའི་བློ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞན་གྱི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་དེ་བཟློག་ནས། མཇུག་སྡུད་བརྗོད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པ་བསུ་བའོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཆོས་ཅན་མི་འཛིན་མོད་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན་ཆོས་ཅན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་མེ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྟགས་ཐམས་ཅད་རྟེན་མ་གྲུབ་པའི་ཉེས་པས་ཟིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཆོས་ཅན་འཛིན་པར་མི་ནུས་ན། འོ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འཛིན་ལ་རག་གོ་སྙམ་ན། ཆོས་ཅན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཆོས་ཅན་འཛིན་ནོ་ཅོག་གི་སྐྱོན་སྙམ་ན། ཆོས་ཅན་གཟུང་བ་ནི་ཞེས་སྨྲས་སོ། །འདི་ལ་རེ་ཞིག་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མདོ་བཤད་པའི་དོན་དུ་རེ་ཞིག་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མདོ་འཆད་པ་ནི། ཆོས་ཅན་དུ་མའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཀྱང་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་རང་བཞིན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རིག་པར་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོས་ཞེས་བྱ་བ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གཞི་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སྟེ། ཆོས་ཅན་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་ནི། མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་པའི་གཞི་ནི་འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མེད་དོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །དེ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གཞི་ གཞན་ལ་བརྟེན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུ
Chinese
是执持的缘故。如果认为，这样一来，怎么会陷入不执持多体呢？因为没有执持它。 如是说。或者是不执持仅仅那些，或者是不执持三种功德。如果说，从仅仅那些等等之中，不是产生声音等等其他一个果吗？如果认为，这样一来，它怎么会变成被执持的呢？名为其他果。名为“从它本身”，是从它自己的自性中。这里，对于一百，由于不执持主要和次要的众多事物而成为声音，因此从中说出的是，名为“剩余”。名为“如前”，是已经用“不是同时执持支分圆满”等说过的。积聚和集合是同义词。那个总的，对于那个，是根识。通过“那个总的，对于那个，是根识”等等，遮遣了成立为具有其他分别，最后总结说的是，名为“因此”。名为“如果”，是迎接疑问。如果说，虽然现量不执持有法，但有什么过失呢？名为“现量有法”。成立有法，火等等，随之而来的比量会产生作用。如果不是这样，就会想到，所有因都会被未成立所依的过失所涵盖。如果现量不能执持有法，那么，难道依赖比量执持吗？名为“有法也”。如果认为，那么，现量执持一切有法有什么过失呢？说了“执持有法是”。对此，暂时为了法称论师解释经部的意义，暂时由大学者陈那论师解释经部是，名为“众多有法”。然而，名为“自己”，是说瓶子等等，以自己的不共自性，瓶子等等，被认知者和能作者，以不共的自己知道而成为被认知的。色等等那些，在同一所依上，实际上是依赖于那个有法，因为没有现量证悟，也就是没有认知。连接说，其他的所依不会变成执持的行境。依赖于它，也就是依赖于其他所依的色等等，是执持的行
English
It is because of holding. If it is thought, how could it fall into not holding many entities? Because it is not held. Thus it is said. Or it is not holding just those, or it is not holding the three qualities. If it is said, from just those etc., isn't it that sound etc. another one fruit is produced? If it is thought, how could it become held in that way? It is called another fruit. Called "from itself," it is from its own nature. Here, for one hundred, because not holding the main and secondary many things, it becomes sound, therefore what is said from it is, called "remainder." Called "as before," it has already been said by "not holding the limbs completely at the same time" etc. Accumulation and collection are synonymous. That general, for that, is the sense consciousness. Through "that general, for that, is the sense consciousness" etc., refuting the establishment as having other discriminations, the final conclusion is said as, called "therefore." Called "if," it is welcoming the doubt. If it is said, although the direct perception does not hold the subject of dharma, what fault is there? Called "direct perception subject of dharma." Establishing the subject of dharma, fire etc., the subsequent inference will arise. If it is not like that, it will be thought that all reasons will be covered by the fault of unestablished basis. If direct perception cannot hold the subject of dharma, then, does it depend on inference to hold? Called "subject of dharma also." If it is thought, then, what fault is there in direct perception holding all subjects of dharma? It is said, "Holding the subject of dharma is." To this, temporarily for the sake of Dharmakirti explaining the meaning of the Sutra, temporarily by the great scholar Dignāga explaining the Sutra is, called "many subjects of dharma." However, called "oneself," it is saying that the pot etc., with its own uncommon nature, the pot etc., the knower and the doer, by knowing with the uncommon self, it becomes the known. Form etc. those, on the same basis, actually depend on that subject of dharma, because there is no direct perception realization, that is, there is no cognition. Connecting, the other basis will not become the object of holding. Depending on it, that is, form etc. depending on other bases, is the holding
Tibetan
ལ་དུ་གྱུར་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བ་དང་རེག་པ་དག་གོ །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདག་གིས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ལ་རེག་གོ་ཞེས་རྟོགས་པ་སྐྱེ་ཞེ་ན་གཟུགས་དང་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །མིག་ནི་གཟུགས་ཙམ་ཉིད་རིག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་ཙམ་རྟོགས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རེག་པའི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི། རེག་པ་ཙམ་ཉིད་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཐོང་ངོ༌། །རེ་ཞིག་འདི་ལས་གཅིག་གིས་ཀྱང་བལྟ་བར་བྱ་བ་དང་རེག་པར་བྱ་བའི་ཐུན་མོང་པའི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་འབད་པ་ནི་མེད་དོ། །འོ་ན་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གཅོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་དག་ཕན་ཚུན་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཟུགས་དང་རེག་པ་དེ་དག་གོ །མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང་རེག་པ་བདག་སྟེ་གཅིག་ཉིད་དུའོ། །བདག་གིས་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ལ་རེག་གོ་ཞེས་རྟོགས་པར་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེག་པ་ནི་གཟུགས་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔར་མཐོང་བ་ནི་གཟུགས་ལ་རེག་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། མངོན་པར་ཞེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཐོང་བའི་དཀར་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རེག་པས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལག་པར་གཟུང་བར་ཡང་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དོན་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་སྙམ་ན། མུན་ཁུང་ན་གནས་པ་གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་དེ་ལ་རེག་པ་དེའི་ཚེ་ཤེས་པས་གང་གིས་རེག་པ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་དེས་གཟུགས་རྟོགས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཐ་དད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཐ་དད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། ཕན་ཚུན་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང་རེག་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པའིའོ། །མངོན་སུམ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང་རེག་པ་འཛིན་པ་དག་གོ །འཇུག་པ་མེད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕན་ཚུན་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་རེག་པའི་རྣམ་པས་སྟོང་ལ་རེག་པ་འཛིན་པ་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པས་སྟོང་པ་ན། མངོན་སུམ་གྱིས་ཐ་དད་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་འགྱུར་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཐ་དད་པ་ཡོངས་སུ་བཅད་པས་ནའོ། །འོ་ན་ ཀྱང་ཡིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཚད་མར་འགྱུར་བར་ཇི་ལྟར་འོས་སྙན་ན་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །དབང་པོ་ལས་བྱུང་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སངས་རྒྱས་པ་མངོན་པར་འ
Chinese
应作如是连结：无有成为异体。所谓“一性”者，乃指见与触。若尔，云何生起“我所见者即我所触”之觉悟耶？故云“色”。为显示此义，故云“如是”。所谓“眼唯能了知色”，即了知色仅为体性之义，而“其余”者，谓由触觉生起者，唯能了知触觉。如是了知。然于此二者中，无有共同之事物可供观见与触及，亦无须为此而努力。若尔，其他识将有所阻断耶？故云“彼等互相”。谓色与触二者。所谓“是见”者，谓色与触即我，是一体性。为使了知“我所见者即我所触”，故需觉知。所谓“触不入于色”者，谓先前所见之色，不入于触觉之中，因无有显现之故。为从反面阐述此义，故云“若”。若所见之白色，被触觉染污，或执取于手中，岂非亦非所缘耶？云何谓无有显现之同一义耶？若于暗室之中，触及某物，彼时以识觉知所触之境，然彼识并不了知色。是耶？彼时，显现之自体即已了知差别，故非可由比量成立差别。所谓“互相执持”者，谓执持色与触者。所谓“显现”者，谓执持色与触者。所谓“无有入者”者，谓互相，即执持色者空无触觉之相，执持触觉者亦空无色之相。显现将完全断除差别，而由显现完全断除差别故。若尔，云何堪能使由意所了知者成为量耶？故云“由根所生”。谓唯由根所生者方为量，如是佛教徒显现。
English
It should be connected as follows: there is no becoming a different entity. The so-called "one nature" refers to seeing and touching. If so, how does the realization arise that "what I see is what I touch"? Therefore, it is said "form." To show this meaning, it is said "thus." The so-called "the eye only knows form" means knowing that form is only its nature, and "the rest" refers to what arises from touch, which only knows touch. Thus it is known. However, among these two, there is no common thing to be seen and touched, nor is there any need to strive for this. If so, will other consciousnesses be blocked? Therefore, it is said "they are mutual." This refers to form and touch. The so-called "is seeing" means that form and touch are me, they are one nature. To make it known that "what I see is what I touch," one needs to be aware. The so-called "touch does not enter form" means that the form seen earlier does not enter into touch, because there is no manifestation. To explain this from the opposite side, it is said "if." If the white color seen is stained by touch, or if it is held in the hand, is it not also not an object of focus? How can it be said that there is no manifest identity of meaning? If in a dark room, one touches something, at that time, the consciousness that knows the touched object, does that consciousness not know form? Is it so? At that time, the self of manifestation has already known the difference, so it cannot be established by inference. The so-called "mutually holding" refers to those who hold form and touch. The so-called "manifestation" refers to those who hold form and touch. The so-called "no entry" means mutually, that is, those who hold form are empty of the aspect of touch, and those who hold touch are also empty of the aspect of form. Manifestation will completely cut off the difference, and because manifestation completely cuts off the difference. If so, how can what is known by the mind be considered valid? Therefore, it is said "born from the sense faculty." It means that only what is born from the sense faculty is valid, thus Buddhists manifest.