Tibetan
གས་པ་ལ་མི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། གང་ཞིག་ཅེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལའོ། །ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་སྟོན་ཏོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་སྒོ་ནས་བསྙད་པར་མི་འཐད་སྙམ་ན། དབང་པོའམ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པས་ན། མངོན་སུམ་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་བསྙད་སྙམ་ན། ཡུལ་གྱི་ཞེས་སྨྲས་སོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་ཉིད་ལས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འཁྲུལ་བ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདི་ལ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་དེས་ན་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་བརྗོད་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་གྱི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་དེ་ ནི་ཞེས་བྱ་བའོ་།ཡུལ་ནི་རྣམ་པར་འཇོག་པར་ནུས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཟླ་བ་གཅིག་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཡུལ་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །འགྲུབ་པའི་མཐའ་བརྗོད་པ་ནི་འོ་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཉམས་ཀྱང་ཅི་སྟེ་དབང་པོ་མ་ཡིན་སྙམ་ན། དབང་པོ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་དབང་པོ་སྐྱེད་པ་དང་ཡུལ་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་གྲུབ་པའི་མཐའ་མཚུངས་པས་བྱས་ན་གཞན་དག་གི་ཕྱོགས་སྔ་མ་འགོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པ་ཡིན་ན་དེ་ཁོ་ནར་མིག་ལ་སོགས་པས་ཐ་སྙད་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྟོག་པ་མངོན་དུ་ཞེས་སྨོས་སོ། །སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡང་དེའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྦྱར་བར་བྱ་བ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དེའི་ཆོས་ཏེ། ཁྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་གང་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང༌། མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་བའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་སྙམ་ན། ཉམས་པས་ཞེས་གསུངས་ཏེ་དབང་པོས་སོ། །འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་གྱིས་བསྐྱེད་ཀྱང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་
Chinese
如果认为是因为不依赖于破裂，所以说“什么”。“从他者”是指习惯等等。或者是指等等。意识等等也以现量的名义被说成是应该被分别解释的，从他者的角度来显示。如果认为为什么不应该从根识的角度来叙述，所以说“根识或者”。因为二月等等的知识也是从根识产生的，所以是成为现量的过失的意思。如果说所有执持对境自性的都不是现量，那么它又如何叙述呢？所以说“对境的”。如果说依赖于根识本身是从现量本身产生的错乱，即使这样，它也会进行叙述，所以说“没有错乱的理由”。这指的是因为这里有错乱，所以不是应该叙述的。陈述成立的宗义是“对境的”。迎接他者的怀疑是“那”。如果对境是能够安立的因，那么一个月亮不是这样，所以如何成为对境？陈述成立的宗义是“那么”。“那”是指产生认知为二月。如果损坏了，为什么不是根识呢？“根识是”。这样暂时如果根识产生和对境产生的一切，如果以现量成立的宗义相同来做，那么安立其他的前面的观点是“如果是那样，那么”。“作为因”是指如果作为现量知识的因相同，那么仅仅由眼等等来进行叙述，而不是由对境来进行，所以说“分别显现”。应该结合的也是它的法，应该结合的是使理解本身成为它的法，是应该区别的。显示使理解本身的是“凡是依赖于根识的”。如果依赖于根识本身，并且不会成为现量本身，就像二月等等的知识一样。那么如何成为使理解的呢？所以说“损坏了”，即根识。“错乱”是指即使由对境产生也不是现量的相。
English
If it is thought that it is because it does not depend on breakage, therefore it is said "what". "From another" refers to habit and so on. Or it refers to and so on. Consciousness and so on are also said in the name of direct perception as something that should be explained separately, showing from the perspective of another. If it is thought why it should not be narrated from the perspective of the sense faculty, therefore it is said "sense faculty or". Because the knowledge of two moons and so on is also produced from the sense faculty, therefore it is the meaning of becoming a fault of direct perception. If it is said that all those who hold the self-nature of the object are not direct perception, then how does it narrate? Therefore it is said "of the object". If it is said that relying on the sense faculty itself is a delusion arising from direct perception itself, even so, it will narrate, therefore it is said "reason for no delusion". This refers to because there is delusion here, therefore it is not something that should be narrated. Stating the established tenet is "of the object". Welcoming the doubt of another is "that". If the object is the cause that can establish, then one moon is not like that, so how does it become an object? Stating the established tenet is "then". "That" refers to producing the knowledge as two moons. If it is damaged, why is it not the sense faculty? "The sense faculty is". Thus, for the time being, if everything produced by the sense faculty and produced by the object, if it is done with the established tenet of direct perception being the same, then establishing the previous view of others is "if it is like that, then". "As a cause" refers to if it is the same as the cause of direct perception knowledge, then only the eye and so on will narrate, but not the object, therefore it is said "manifestation of distinction". What should be combined is also its dharma, what should be combined is making understanding itself its dharma, it is something that should be distinguished. Showing making understanding itself is "whatever relies on the sense faculty". If it relies on the sense faculty itself, and it will not become direct perception itself, just like the knowledge of two moons and so on. Then how does it become making understanding? Therefore it is said "damaged", that is, the sense faculty. "Delusion" refers to the characteristic of not being direct perception even if it is produced by the object.
Tibetan
དོ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ཟླ་བ་གཅིག་པའོ། །ལན་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་གཅིག་པའོ། །དེའི་ཚེ་དབང་པོ་མ་ཉམས་པའི་མངོན་སུམ་ཟླ་བ་གཅིག་པོ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དབང་པོ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དབང་པོ་ཉིད་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནས་མ་ཡིན་པའི་མྱུ་གུར་ཡང་ངོ༌། །འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པའོ། །ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་ནི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །ཡུལ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིང་དང་མཚན་མའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་སོ། །མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་མཐུ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་དེའི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་ན་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པའོ། །རིགས་ པ་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་མཐུ་ལས་སྐྱེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་ནི་དོན་གྱི་མཐུ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་ཇི་ལྟར་གཞུང་གཟུགས་སྙམ་ན་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་མཐུ་ལས་ན། ཡང་དག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་རོ་ཇི་ལྟར་ན་དབང་པོ་ལ་དོན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། བཤད་པ་དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལ་དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན། དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་གཟུགས་འཛིན་པར་སོ་སོར་ངེས་པར་བྱེད་པའི་མིག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་ཀྱེ་བ་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི་སྒྲའི་རྣམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྒྲའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དུ་འོན་ཏེ་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་སྒྲའི་རྣམ་པ་ཅན་དུའང་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་ཉིད་སྒྲའི་བདག་ཉིད་ཅན་བསུ་ནས་གང་གིས་དེ་སྣང་བ་ན་དེ་དག་ཀྱང་སྣང་བར་འགྱུར་བ་དོན་ལ་སྒྲའི་ཡོད་པའམ་དེའི་བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། །དེ་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །ལོག་པའི་ཕྱིས་
Chinese
དོ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་的意思是，产生二月之识，即一月。回答是དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་的意思是，一个月。那时，根未损的现量，唯一的一个月如何变化？如果说根也同样变化，那么就说了根本身。དེར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་的意思是，在非青稞的苗芽中也是。འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་的意思是，疑惑。想到二月之识没有执持境的自性。ཡུལ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་的意思是，因为执持名和相的自性的境的自性，这是法称论师说的。མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་的意思是，即使从义力所生，也不随其相。如果说那就是二月之识。རིགས་ པ་འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་的意思是，以从义力所生的相。那不是从义力所生的缘故。如果问论师的论典如何是论典的形象，因此这样说了。འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་的意思是，从义力中，因为是真实产生的缘故。ཞེས་བྱ་བ་ནི་的意思是，在此，如果问如何对根说义的名称，回答说，因为对义显现执著。因为什么对根执著为义？因为是有义的境的缘故。这是说那样说的意思。根的识，以能个别确定执持色的眼的势力，生起时，将只随蓝色等自性，而不是声音的相。即使那样，也是因为离开了声音的相。རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དུ་的意思是，或者以他力，随逐色的体性的识，也会成为具有声音的相，因为色本身迎接具有声音的自性，当什么显现它时，那些也显现，但实际上声音的存在或它的自性不是。这样应解释。ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་的意思是，是使理解的自性。颠倒的后
English
Do. "de ni zhes bya ba ni" means that it produces the knowledge of two moons, which is one moon. The answer is "de ni zhes bya ba'o." "de ni zhes bya ba ni" means one moon. At that time, how does the manifest one moon, whose senses are not impaired, change? If it is said that the senses also change in the same way, then it is said that the senses themselves. "der yang zhes bya ba ni" means also in the sprout that is not barley. "'on te zhes bya ba ni" means doubt. It is thought that the knowledge of two moons does not have the nature of holding an object. "yul 'dzin pa'i phyir ro zhes bya ba ni" means because it holds the self-nature of the object of the nature of name and sign, this is what the teacher Dharmakirti said. "ma nges pa'i phyir te zhes bya ba ni" means that even if it arises from the power of meaning, it does not follow its appearance. If it is said that that is the knowledge of two moons. "rigs pa 'dis zhes bya ba ni" means by the characteristic of arising from the power of meaning. That is not arising from the power of meaning. If one asks how the teacher's treatise is the image of a treatise, therefore it is said like this. "'dir zhes bya ba ni" means from the power of meaning, because it is truly produced. "zhes bya ba ni" means here, if one asks how to say the name of meaning to the senses, the answer is because one is manifestly attached to meaning. Because of what is one attached to the senses as meaning? Because it has the object of meaning. This is the meaning of saying it like that. The consciousness of the senses, when it arises by the power of the eye that individually determines to hold form, will only follow the nature of blue etc., but not the appearance of sound. Even so, it is because it is separated from the appearance of sound. "rnam par rtog pa med pa yin no zhes bya ba'i don du" means, or by the power of another, the consciousness that follows the essence of form will also become one with the appearance of sound, because the form itself welcomes the nature of sound, and when something manifests it, those also manifest, but in reality the existence of sound or its nature is not. It should be explained like that. "khyab par byed pa'i zhes bya ba ni" means it is the nature of making understand. The later of the reversed