Tibetan
་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ནི་དམིགས་པ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་ཏེ་ཞེས་གང་གི་དོན་འཛིན་པའོ། །ཤེས་པ་གཅིག་ལ་འདྲེ་བ་ཅན་གང་གི་ཚད་མ་མེད་པ་མི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མེད་པ་ལ་སྟེ། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ལ་རྟགས་སུ་བརྗོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པའོ། །གལ་ཏེ་གནག་རྫི་ལ་སོགས་པ་སྤྱོད་པ་དང་བྲལ་བ་ཡང་འདིར་མ་རྨོངས་པ་ཡིན་ན། འོན་རྨོངས་པ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱེད་ཅེ་ན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་དམིགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དུ་ཁས་མི་ལེན་པའོ། །བདག་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ནི། བསྟན་བཅོས་འདི་མིན་ན་ཞེས་བྱ་བའོ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་ཉིད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པར་མ་ཟད་པའོ། །བསྟན་བཅོས་གཞན་ཁོ་ན་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་དམིགས་པ་ནི་ཐ་དད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་མི་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་དོགས་ན། ཐ་དད་པར་ཞེས་གསུངས་སོ། །མི་དམིགས་པ་ཁས་མི་ལེན་པ་ལ་ཡང་ཉེས་པ་གཞན་དག་བརྗོད་པ་ནི། གསལ་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གསལ་བ་ནི་ཆེན་པོ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའོ། །དམིགས་པ་ལ་ནི་གཙོ་བོའོ། །དེས་དམིགས་པ་གདོན་མི་ཟ་པར་ཚད་མར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གང་ལ་ནི། །དངོས་པོ་ཡོད་པར་རྟོགས་དོན་ཅན། །ཚད་མ་ལྔ་པོ་མ་སྐྱེས་པ། །དེར་ནི་དངོས་མེད་ཚད་མ་མེད། །ཅེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ལྔ་པོ་མེད་པ་ཡང་ཚད་མར་ཅིའི་ཕྱིར་ཁས་མི་ལེན་ཞེ་ན་མི་དམིགས་པ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །མི་དམིགས་པའི་ཚད་མ་འདི་ཁོ་ན་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་དངོས་སུ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་གྱི། ཚད་མ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་སྔར་ཉིད་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན་དེ་ཡང་ངོ༌། །དགག་བྱའི་རྒྱུའམ་རང་བཞིན་དེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་སྣང་བར་འདོད་བ་སྣང་མེད་ཉིད་དེ་མི་དམིགས་བ་ཉིད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ཙམ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཅེ་ན། ཡང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ༌། །གཞན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རུང་བའོ།
Chinese
随顺所缘等是所缘相违。又凡所说，皆是极愚昧，即执持其义者。于一识上具有染污，无有量者，即于彼不现见之无有上。以无有之名言作为宗法陈述，乃是极愚昧之义。自性不现见者，是为解说。若牧牛者等远离行持，亦不愚昧，那么愚昧者为何？ 即是“然而”。如何了知？即是“无有之名言”。“若非如此”，即是不承认具有不现见之理由。了知我与安乐等各异之因，若非此论典，则非也。论典与义无关，故非量。所谓“论典本身”，即不只是安乐等。若唯从其他论典而各异，则将无穷无尽。若谓互相观待而各异，乃是成立各异之意欲，而非不现见，则说“各异”。对于不承认不现见者，又说其他过失，即是“显现”，显现乃是大自在天等之果。于所缘境，乃是主要者。彼已将所缘境无疑地作为量。 若于事物之自性上： 事物以有而了知其义， 五量未生， 则于彼无事无量。 如是说故，为何不承认无有五量亦为量耶？则说“不现见”。此不现见之量，唯是无有可成立之事，乃是实无之果，而非量之证悟，因先前已遮止之故。彼为何耶？即彼也。遮破之因或自性，彼所遍之显现，即是显现无有，即是不现见本身。为何仅是不现见本身耶？又说，因等也是。所谓“其他”，即非因等。所谓“以其他方式”，即是不应理。
English
Following after objects of observation, etc., is contradictory to the object of observation. Furthermore, whatever is said is extremely ignorant, namely, holding onto its meaning. On a single consciousness, possessing defilements, without measure, is precisely on the non-existence of that which is not perceived. To state the term of non-existence as a sign is for the sake of extreme ignorance. 'Non-perception of inherent nature' is what is being explained. If even a cowherd, etc., who is separate from conduct, is not ignorant here, then what is ignorance? It is 'however'. How is it understood? It is 'the term of non-existence'. 'If it is not so' means not admitting the reason for non-perception. The cause for understanding self and happiness, etc., as different is not this treatise, because the treatise is not a valid means of cognition since it is unrelated to the meaning. 'The treatise itself' means not only happiness, etc. If it is different only from other treatises, then it would become endless. If it is suspected that observing mutual difference is the intention to establish difference, but not non-perception, then it is said 'different'. To those who do not accept non-perception, other faults are also stated, namely, 'clarity', clarity is the result of the great lord himself, etc. For the object of observation, it is the main one. He has undoubtedly made the object of observation a valid means of cognition. If on the nature of things: Things are understood to exist, The five valid cognitions are not born, Then there is no valid cognition of non-existence. Because it is said that way, why not accept that the absence of the five valid cognitions is also a valid cognition? Then it is said, 'non-perception'. This valid cognition of non-perception is only the result of actual non-existence for something that cannot be established, but it is not the realization of valid cognition, because it has already been refuted. What is that? It is that. The cause or nature to be refuted, the appearance that pervades it, is the very non-appearance, that is, non-perception itself. Why is it just non-perception itself? Again it is said, the cause, etc., are also. 'Other' means not the cause, etc. 'In another way' means it is not reasonable.
Tibetan
།དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ལ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་པའོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནི་རྟགས་ཅན་གྱི་ཤེས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་རོ། །དེས་ན་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་མ་ཡིན་ན། འདིས་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཁ་དོག་གི་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་དངོས་ པོའི་ཆོས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་གང་ཡིན་པ་དེ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་གྲུབ་པར་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དང༌། མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་ལས་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ད་ནི་གང་ལ་ཁ་དོག་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བརྗོད་ལ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་དང་སྦྱར་བའི་ཁ་དོག་གི་སྤྱི་སྣང་བ་དེ་དང་ཡིན་སྙམ་དུ་དོགས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁ་དོག་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ལྷག་པར་ཞེན་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཡང་དངོས་པོའི་འཇུག་པ་ལ་དེའི་རང་བཞིན་ལ་མ་རེག་པའི་ཕྱིར་ན་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་ན་ཁ་དོག་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་འདི་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་ཁ་དོག་ཉིད་སྤྱི་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྟོག་པ་ཡིན་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་དེ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་ན་ཡང་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་ལྡན་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་འདི་ནི་མི་རྟག་པའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། གཞན་དུ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ངེས་པར་སྐྱེས་པར་ནུས་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བའི་ཁ་དོག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ན། དེ་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱེད་སྔ་མ་འཆད་པ་ནི་རང་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཁ་དོག་ཉིད་དེ། རྣམ་པ་དེ་དག་ཏུ་ཁ་དོ
Chinese
因此，之所以说“因为”，是因为确定了不存在普遍作用等。由不现见等所产生。之所以说“因此”，是因为不欺骗。这是由具有有法之识所致。之所以说“如是”，是因为颜色等是无常的。因此，如果无常等不是事物的法，那么，因为这会将无常本身与颜色的总相联系起来，所以有人说无常本身就变成了不是事物的法，这是抛弃了本来面目。如果事物是无有自性的，因为自己的体性已经成立。这样说，难道不是以比量和现量之后产生的知识显示了具有自体性的对境吗？现在对于将颜色与总相联系起来的原因，这样说，难道不是怀疑将无常本身的共相与颜色共相联系起来的显现吗？如果说“这个颜色”等等，就是以比量等等。分别念由于特别执着，即使具有自体性的对境，由于在事物的行境中没有触及到它的自性，所以仅仅是具有总相的对境。因此，如果比量执持无分别等，那么，认为这是因为将颜色与总相联系起来的原因，这才是正确的。如果比量也认为颜色本身是总相上的无常，那么有法就应该被其他量所认识，因为它不是现量的对境，而且如果用比量来认识，也是没有止境的。具有分别的现量，在当下，对于颜色等，产生“这是无常”的想法，这也是其他的量，因为它是与自己的体性相联系的，这样想。说了“其他”。为什么呢？因为能够确定产生的现量所执持的颜色本身等等，被“这是蓝色”等等分别念所执持，所以，这不被认为是其他的量。解释前半部分是“自己”等等。不是说自己的体性，而是总相的体性，颜色本身，在这些形态中，颜色
English
Therefore, the reason for saying "because" is that it is determined that there is no pervasive function, etc. It is produced by non-perception, etc. The reason for saying "therefore" is that it is not deceptive. This is due to the knowledge of the possessor of the sign. The reason for saying "thus" is that color, etc., is impermanent. Therefore, if impermanence, etc., is not the dharma of things, then, because this will connect impermanence itself with the general characteristic of color, someone says that impermanence itself becomes not the dharma of things, this is abandoning the original face. If things are without self-nature, because one's own nature has been established. Saying this, isn't it showing that the knowledge produced after inference and direct perception has an object of its own nature? Now, for the reason of connecting color with the general characteristic, saying this, isn't it suspecting that the appearance of connecting the general characteristic of impermanence itself with the general characteristic of color? If saying "this color" etc., it is by inference etc. Conceptual thought, due to special attachment, even if it has an object of its own nature, because it does not touch its own nature in the realm of things, it is only an object with a general characteristic. Therefore, if inference holds non-discrimination etc., then, thinking that this is the reason for connecting color with the general characteristic, this is correct. If inference also thinks that color itself is impermanent on the general characteristic, then the possessor of the dharma should be recognized by other valid cognitions, because it is not the object of direct perception, and if it is recognized by inference, there is no end to it. The direct perception with discrimination, in the present moment, for color etc., the thought of "this is impermanent" arises, this is also another valid cognition, because it is connected with its own nature, thinking like this. Said "other". Why? Because the color itself etc. held by the direct perception that can be determined to arise, is held by the conceptual thought of "this is blue" etc., therefore, this is not considered another valid cognition. Explaining the first half is "self" etc. It is not saying one's own nature, but the nature of the general characteristic, color itself, in these forms, color.