Tibetan
པའི་རྒྱུ་དོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་ཁྱབ་པ་འཛིན་པའོ། །འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེས་ལན་བརྗོད་པ་ནི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །རྒྱུ་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྔར་ཡོད་མིན་ཞེས་བྱ་བ་དེར་རོ། །འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དུས་སུ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པའོ། །མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ཏེ། དང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱི་སྐད་ཅིག་ཁོ་ནར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་པའོ། །འོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྔ་མ་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ངེས་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་དག་ཅེས་གསུངས་སོ། །ཕྱི་མ་རྣམས་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་རྣམས་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པར་འབྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་ནས། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་དང་པོ་ཡོད་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ལས་ངེས་པ་ཡིན་པ་ངེས་སོ་ཞེ་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་གཉི་ག་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕྱི་མ་རྣམས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།། འདིས་ནི་ཇི་སྐད་དུ་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་བཟུང་ཞིང་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཞེན་པས་ངེས་པར་ཡང་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་མ་ངེས་ན་ཡུལ་དེ་ལ་འཛིན་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཚད་མའི་བྱ་བ་ངེས་པར་མཐར་ཐུག་པས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྔ་མ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པ་བསུ་བ་སྟེ། ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཟིན་པའི་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནའོ། །དེ་ལས་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་སྔ་མ་ལས་སོ། །འགའ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་སྔ་མའམ་ཕྱི་མ་ཡང་སྟེ་མདུན་ན་གནས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་
Chinese
对于怀疑原因的，就叫做“彼性”，也就是把握周遍。对此回答说，这与分别念也相同，即生起分别念。为什么呢？因为说了“原因”。在那里说，原因和所有相都不是先前存在的。然而，这是一种怀疑。在进行比量的时候，并不存在具有该境的现量，因此，产生比量的那个不是量，而且认为比量也不能成办义事。回答说：不是的，因为只在最初现量的刹那才是确定的。然而，这是一种怀疑。如果不是这样，就是量了。那么，这是一种回答。如果说，因为先前那些能够获得，能够产生确定，所以不是量。回答说，说了“先前那些”。后来的那些不是量，因为与已成立和安乐相同。后来的那些怎么不是量呢？因为是决定的缘故。为了迎接这种怀疑，说了“犹豫不定”。如果说，即使有最初的知识，如果犹豫不定，那么怎么能从那之中确定呢？回答说，不是犹豫不定，因为二者互相矛盾。因此，后来的那些因为没有近取，所以不是量，这就是所要表达的意思。 这就像所说的那样，知道的第一个刹那本身就执持了义，并且以包含在内的执著也确定了，因为如果不确定，就不应执持那个境，这所说的是很清楚的。因为量的作用必定是最终的，完全圆满的，所以没有犹豫，因为在一切情况下都是如此，这是不合理的。然而，先前那些，这是为了迎接怀疑，如果说，因为是犹豫不定的作用者。回答说，如果是那样，就不是量了。因为没有从那之中进入，这是从先前的现量来说的。任何，无论是先前的现量还是后来的现量，都是因为是处于面前的行相的差别。按照你们的观点，比量也仅仅不是量。
English
That which doubts the cause is called "thatness," which is to grasp pervasion. To this, the answer is given that this is also the same for conceptual thought, that is, the arising of conceptual thought. Why? Because it is said "cause." There it is said that the cause and all aspects are not previously existent. However, this is a doubt. At the time of inference, there is no direct perception that possesses that object. Therefore, that which generates inference is not a valid cognition, and it is thought that inference also cannot accomplish the purpose. The answer is: no, because it is only in the first moment of direct perception that it is certain. However, this is a doubt. If it is not like that, then it is a valid cognition. Then, this is an answer. If it is said that because the previous ones are able to obtain, able to generate certainty, therefore it is not a valid cognition. The answer is, "the previous ones" are said. The later ones are not valid cognitions because they are the same as what has already been established and happiness. How are the later ones not valid cognitions? Because they are decisive. To welcome this doubt, it is said, "hesitating." If it is said that even if there is the first knowledge, if one hesitates, then how can one be certain from that? The answer is, one does not hesitate, because the two are mutually contradictory. Therefore, the later ones are not valid cognitions because they do not have proximity, that is what is meant to be expressed. This is just as it is said, the first moment of knowing itself grasps the object, and with the attachment contained within, it is also certain, because if it is not certain, it should not grasp that object, what is said is very clear. Because the function of valid cognition must be ultimate and completely perfect, therefore there is no hesitation, because it is unreasonable to be like that in all cases. However, the previous ones, this is to welcome doubt, if it is said, because it is the agent of hesitation. The answer is, if it is like that, then it is not a valid cognition. Because there is no entry from that, this is from the previous direct perception. Any, whether the previous direct perception or the later direct perception, is because it is the difference of the aspect that is in front. According to your view, inference is also merely not a valid cognition.
Tibetan
བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ལས་སྔར་གྱི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ཡང་ཚད་མ་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་རེ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་འཇུག་པ་ཁས་ལེན་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་འཇུག་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་གང་གིས་དེ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཁྱད་དུ་འཕགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་ནས་མཇུག་སྡུད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །བཤད་པ་སྔ་མ་གཉིས་ལ་ནི་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་གི་རང་བཞིན་དང་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལས་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུའོ། །གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལས་གཞན་ལ་རྟོགས་པ་ཉིད་ག་ལ་ཡང་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །གཞན་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེས་དོགས་ན། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་པའི་བཟུང་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉི་ག་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ ན་ཚད་མའི་དབྱེ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་ཉེ་བར་བཀོད་པའི་གཞལ་བྱའི་དབྱེ་བ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལན་ནི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གསལ་བ་མངོན་སུམ་ལ་མི་གསལ་བ་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། སྒྲོ་འདོགས་ལ་ནི་གསལ་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཡང་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ནི་མི་གསལ་བ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གསལ་བ་ལ་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་བཞིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་ཡང་ན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཚད་མའི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྷག་མའོ། །དེ་ལྟར་མདུན་ན་གནས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གང་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་རྟོགས་པ་དེར་ནི་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི
Chinese
是这个意思。因此，因为从进入来说，先前的进入本身是不确定的，所以因为怀疑，进入对境也是仅仅从量而来，这样说就是“暂时”的意思。如果这样承认进入，那么以怀疑而进入，也和随后的推论相同。因此，凭借什么那个才是量，而随后的推论就不是量呢？现量和随后的推论有什么差别呢？像这样，通过其他方式也见到证悟，通过广泛解释，最后总结就是“因此”的意思。对于前面两个解释来说，已经显示了分别念是错乱的推论的自性和进入的自性，而这里则认为是现量。所谓“其他的自性”，是指从所要获得的之外的其他的自性。所谓“其他”，与从所要获得的之外的证悟本身有什么关系呢？如果怀疑其他是什么样的，所谓“事物的体性”，是指根识所要执取的第一个刹那，所谓“自己的体性”，要与自性的执取结合起来。因此，对于将要产生的事物来说，现量和随后的推论没有任何差别。如果境是同一个，那么就是“那么”的意思。如果两者所要获得的境是同一个，那么为了成就量的分类，如何成就接近安立的所量分类呢？是这个意思。回答是“清晰”。清晰的现量，不清晰的以那个自性的随后的推论而产生证悟，对于增益来说，清晰的随后的推论，也是通过后来产生的现量而证悟，从而进行增益。所要分别观察的是不清晰的，其他是清晰的，是这个意思。对于清晰的，向外增益也仅仅是随后的推论，说随后的推论像其他一样，就是或者以其他方式，就是要说量的对境的分类的剩余部分。像这样，在面前存在的相状的任何地方，将要产生证悟，在那里，那个自性的随后的推论就是量。现在
English
That is the meaning. Therefore, because from the point of view of entering, the previous entering itself is uncertain, so because of doubt, entering the object is also solely from valid cognition, saying this is the meaning of "for the time being." If entering is thus acknowledged, then entering with doubt is also the same as subsequent inference. Therefore, by what is that alone a valid cognition, and subsequent inference is not? What difference is there between direct perception and subsequent inference? Like this, realization is also seen through other means, and the conclusion after extensive explanation is the meaning of "therefore." For the previous two explanations, it has been shown that conceptualization is the nature of mistaken inference and the nature of entering, while here it is considered direct perception. The so-called "other nature" refers to the other nature apart from what is to be obtained. The so-called "other," what relationship does it have with realization itself apart from what is to be obtained? If one doubts what kind of other it is, the so-called "nature of things" refers to the first moment to be apprehended by the sense consciousness, and the so-called "own nature" is to be combined with the apprehension of self-nature. Therefore, for things that are about to arise, there is no difference between direct perception and subsequent inference. If the object is the same, then it is the meaning of "then." If the object to be obtained by both is the same, then in order to accomplish the classification of valid cognition, how is the classification of the object to be measured, which is closely established, accomplished? That is the meaning. The answer is "clear." Clear direct perception, unclear realization arises through subsequent inference of that nature, and for superimposition, clear subsequent inference is also realized through later arising direct perception, thereby superimposing. What is to be distinguished and observed is unclear, and the other is clear, that is the meaning. For the clear, external superimposition is also only subsequent inference, saying that subsequent inference is like the other, that is, or in another way, it is the remainder of what is to be said about the classification of the object of valid cognition. Like this, wherever the aspect of being present in front will arise, there, the subsequent inference of that nature is valid cognition. Now