Tibetan
ན་ནོ། །ཉེ་བར་འགོད་པ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སམ། ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཚད་མའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཡིན་མོད། དེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དབང་ཕྱུག་ཅི་ལྟར་འགྲུབ་སྙམ་ནས་འབྲས་བུ་ལས་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་མི་འགྲུབ་ན་དེའི་ཚེ་མིག་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་གཞན་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་མི་འགྱུར་ན། འགྱུར་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་མི་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་གཏན་ཚེགས་དེ་དག་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །མདོང་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱང་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ནི་དཔག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བྱས་སོ། །ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་པ་ལྟའོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །བློ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་འཕངས་པ་སྟེ། རིགས་པ་ཅན་གནའ་མའི་ཡུགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྣམ་འགྲེལ་འཇུག་པ་སྟོན་པའོ། །འམ་གྱི་སྒྲས་ནི་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དཔྱད་པར་འོས་པ་དང༌། དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པར་ཡང་སྡུད་པའོ། །དེས་ན་བཤད་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ། །ལྷག་མའི་དཔྱད་ནི་མདུན་དུ་སེམས་པར་འགྱུར་རོ། །མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདིས་ནི་གཏན་ཚིགས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པའི་ནང་དུ་འདུས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དོན་མེད་པ་ཉིད་དེ། འཆད་པར་འགྱུར་བ་དང་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་པ་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཉེ་བར་སྡུད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དོན་མེད་པ་དང་མི་ནུས་པའི་ཉེས་པ་གཉིས་ཁོ་ན་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མཐའ་དག་པས་དེ་ཉིད་ཡིན་ཡང་གཞན་གྱི་ནང་དུ་བསྡུ་བ་བསམས་པ་ཅི་བྱ་སྟེ། དོན་མེད་པ་ཁོ་ན་དངོས་སུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་གནོད་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱོགས་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོད་ཀྱང་མི་བརྩི་བདེ་བཞིན་དུ་ཡང་བསྡུ་བ་ལ་ཡང་གུས་པར་མི་བྱའོ། །ནུས་པ་མེད་པ་ཡང་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གདོན་མི་ཟ་བར་བསུ་དགོས་སོ། །དེས་ན་དོན་མེད་པའི་ཉེས་པ་ནི་གཞན་ཁོ་ནའོ་སྙམ་དུ་དགོངས
Chinese
是也。详细阐述也应从法之门，或有法之门进行，因为一切都已置于量之掌控下。如果这些是果之自性，即使如此，又如何成就自在呢？因此才说从果。如果不是这样，如果从果不能成立因，那么眼睛等就不能从其他因推知，但实际上是可以推知的。因此，并非不能从果成立因。为了展示那些果的决定性，就是像这样等等。因为是概括性的，所以两个支分也只是略微表示而已。因此，将同品法作为可度量之物。不同品法的例子就像极微。如此，所有果的理由都应具备随行和遮返。具有智慧的因加持等等，这是抛弃所要成立的，是智者追随古代寡妇之后，展示进入《释量论》。或者，以“或”字来包含自在作者本身值得考察，以及形状的差别尚未成立的情况。因此，解释也应如是。剩余的考察将在 आगे 思考。因为是不成立的方面等等，这表明“理由不是同品法”的意思是说，成立包含在能成立之中。而且，本身就是无意义的，因为将要解释和成立。如同不定一样，不成立不能被包含。无论如何，都只会说无意义和无能为力的两种过失。因此，既然一切都是它本身，又何必考虑包含在其他之中呢？ 因为只有无意义是直接显现的。例如，就像对有害的方面，即使有理由的过失也不重视一样，对包含也不应恭敬。无能为力也有三种分类，因此必须毫无疑问地将不成立等三种包含在其中的两种分类之中。因此，认为无意义的过失只是其他的过失。
English
Yes. Detailed explanation should also be done through the door of dharma, or through the door of the qualified, because everything has been placed under the control of measure. If these are the nature of the result, even so, how is independence achieved? Therefore, it is said from the result. If it is not like that, if the cause cannot be established from the result, then the eyes and so on cannot be inferred from other causes, but in fact they can be inferred. Therefore, it is not that the cause cannot be established from the result. To show those decisive results, it is like this and so on. Because it is a summary, the two branches are only slightly indicated. Therefore, the dharma of the subject is made into something to be measured. An example of dissimilar dharma is like an atom. Thus, all reasons of the result should be desired to have concomitance and exclusion. The cause blessed by wisdom, etc., is abandoning what is to be established, it is the wise following the ancient widow, showing entry into the Commentary on Valid Cognition. Or, the word "or" includes the independent agent himself worthy of investigation, and the situation where the difference in shape has not yet been established. Therefore, the explanation should also be like that. The remaining investigation will be considered in the future. Because it is an unestablished aspect, etc., this shows that the meaning of "the reason is not the dharma of the subject" is that the established is included in the establisher. Moreover, it is meaningless in itself, because it will be explained and established. Like the uncertain, the unestablished cannot be included. In any case, only the two faults of meaninglessness and inability will be spoken of. Therefore, since everything is itself, why bother considering inclusion in others? Because only meaninglessness is directly manifest. For example, just as one does not value the fault of reason in the harmful aspect, one should not be respectful of inclusion either. Inability also has three classifications, so it is necessary to include the three, such as the unestablished, without doubt in the two classifications among them. Therefore, think that the fault of meaninglessness is only other faults.
Tibetan
་པའོ། །གཞན་ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་འགྲུབ་ན་གང་གི་སྒྲུབ་པ་ལ་གྲུབ་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ག་ལས་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ལས་དེ་ཡང་ཡིད་ཡིན་གྱི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ནི་སེམས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ཆོས་མངོན་པ་ལས། ལས་ལས་འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་སྐྱེས་བར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་ཁོ་ནར་བྱེད་པར་བསྟན་ཏོ། །དེ་བས་ན་བློ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་ལས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ལས་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ནི་མི་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ཡིན་པར་བརྗོད་ན་དེའི་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཁོ་ན་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲུབ་པ་ན་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་གཞན་གྱི་ལུགས་ཀྱིས་ཁུངས་འབྱིན་པ་ནི། དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བའོ། །དབང་ཕྱུག་གིས་བསྐུལ་པ་ནི་པ་བཅུག་བའོ། །ངེས་མངོན་པར་གསལ་བ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སེམས་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་ཀྱི་མིང་ཅན་ཆོས་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་ལྟར་ན་ཆོས་ཡོན་ཏན་གཞན་ཡིན་པས་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། སངས་རྒྱས་པ་ལ་གྲུབ་པ་སེམས་པའི་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་ནས་ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གྲུབ་ཀྱང་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་པ་དབང་ཕྱུག་གི་སེམས་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །སེམས་པ་གཞན་དེ་ནི་དབང་ཕྱུག་གི་སེམས་པའོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དོན་མེད་པས་སྨྲས་པ་ནི་དབང་ཕྱུག་པ་ལྟོས་པ་ལ་གཞན་གྱིས་བསམ་པ་མེད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པས་བསྟན་ནས། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དོན་མེད་པ་ཉིད་གཞུང་འཛུགས་པར་བྱེད་དོ། །དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་རྒྱུར་འདོད་ཅིང་དེ་དག་ཀྱང་སེམས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་པའི་སྒྲའི་དོན་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། ངེས་པར་རྟོགས་པར་གཞན་གྱི་བྱ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སེམས་པ་ཙམ་ངེས་པར་རྟོགས་པའི་དོན་ཡིན་ན། འཁོར་བ་ཡང་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཅན་དུ་ཐལ་ལོ། །འདི་ནི་དེའི་ཞེས་བྱ་བའི་སེམས་པ་ཙམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་གྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་ཕྱུག་གི་འདི
Chinese
འོ། །如果其他方面成立，那么在谁的论证中会变成已成立的过失呢？答：一切都是业的自性。从哪里得出呢？从“如此”等等得出。那个业也是意，而不是身等，因此，那是心。因此，在《法句经》中说，因为说业产生各种各样的世界，所以显示了仅仅是众生所为。因此，以具有智慧的因缘加持来论证，仅仅是在已成立的基础上进行论证。如果说“业”等等的意义是这样，那么，并非不希望从业中产生。如果通过它来说一切轮回都是因，那么有什么相违之处呢？如果说一切都是自在天所加持的因，那么在已成立的基础上进行论证又是什么样的呢？这就是要说的。为了用其他宗派的观点来引证，就是“如是说”。“那”是指行。“自在天”所驱使的是“投入”。确定显现的是加持，是心的自性，是业的名称，是从法性中产生的。按照其他宗派的观点，法是其他的功德，即使是那样，对于佛教徒来说，也是在承认已成立的心的自性之后，想要论证差别。如果即使那样成立，也认为仅仅是在已成立的基础上进行论证，那就是自在天的心。那是不存在的，那是已成立的边际。其他的心，那就是自在天的心。因为进行论证是没有意义的，所以说，自在天依赖于其他，没有其他的想法，通过“等等”来显示，通过“对于它”等等来建立没有意义的宗义。意思是说，如果为了将因投入到果中，而认为法和非法是因，并且那些也是心的自性，而且确定的声音的意义也是那个，那么，确定的时候，其他的作用是什么呢？如果仅仅是心是确定的意义，那么，轮回也将变成具有确定的意义了。这仅仅是“那”的心的究竟，而不是自在天的如是。自在天的这
English
O. If other aspects are established, then in whose argument will it become a fault of being already established? Answer: Everything is the nature of karma. From where does that come? It comes from "like this" and so on. That karma is also mind, not body, etc. Therefore, that is mind itself. Therefore, in the Dhammapada, it is said that because it is said that karma produces various worlds, it shows that it is only the action of sentient beings. Therefore, to argue by blessing with a cause endowed with wisdom is only to argue on the basis of what is already established. If the meaning of "karma" and so on is like this, then it is not that one does not wish to arise from karma. If one says that all samsara is the cause through it, then what contradiction is there? If one says that everything is only the cause blessed by Ishvara, then what kind of argument is it on the basis of what is already established? That is what is to be said. In order to cite the views of other schools, it is "as it is said." "That" refers to going. What is driven by Ishvara is "putting in." What is definitely manifested is blessing, which is the nature of mind, the name of karma, and arises from the nature of Dharma. According to other schools, Dharma is another virtue, and even if that is the case, for Buddhists, it is after acknowledging the established nature of mind that they want to argue for the difference. If even that is established, and one thinks that it is only arguing on the basis of what is already established, then that is the mind of Ishvara. That is non-existent, that is the limit of what is already established. The other mind, that is the mind of Ishvara. Because it is meaningless to argue, it is said that Ishvara depends on others, and there is no other thought, which is shown by "etc.," and through "for it," etc., the meaningless doctrine is established. The meaning is that if, in order to put the cause into the effect, one considers Dharma and non-Dharma as causes, and those are also the nature of mind, and the meaning of the definite sound is also that, then, at the time of certainty, what is the function of the other? If only mind is the meaning of certainty, then samsara will also become something with a definite meaning. This is only the ultimate of the mind of "that," not like Ishvara. This of Ishvara