Tibetan
བྱ་བ་ནི་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །ཤེས་པར་བྱེད་པ་པོ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གོ །བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་བའི་མཐའོ། །རྟོགས་པ་སྐྱེ་པ་དང་ཅི་སྟེ་འབྲེལ་སྙམ་ན། ནམ་མཁའ་དང་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཡུལ་འབའ་ཞིག་ནི་སྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་སྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། ལྡོག་པ་མེད་པ་སྤྱོད་པའི་སྐབས་སུ་བསྟན་ཟིན་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་རྟག་ཁ་སྒྱུ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་གལ་ཏེ་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཞེས་སྨོས་སོ། ། ཅི་སྟེ་རྟག་པ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་མོད། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རིམ་པས་འབྲས་བུ་རིམ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ལ་ནི་ཉེས་བ་མེད་དོ་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དག་ཉིད་ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉེ་བ་དང་མི་ཉེ་བའི་གནས་སྐབས་སོ། །རང་ངམ་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་རྟོགས་པ་པོ་འམ་གཟུ་བོས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚིག་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་ཕྱུག་དུ་སྨྲ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཙམ་གྱིས་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟག་པ་ལ་ཕན་གདགས་སུ་མེད་ཀྱང༌། དེས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ཅི་སྟེ་མ་ལྟོས་སྙམ་ན། དེ་ལ་ཞེས་སྨོས་ཏེ་རྟག་པ་ལའོ། །དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པས། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་ཞེས་སྨྲས་སོ། །འོན་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་འཁོར་བ་ཉིད་ཡིན་པ་ལས་ཕྱིས་ཚད་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཕན་གདགས་པས་ནི་རང་བཞིན་འགྱུར་བ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་པོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་སྨྲོས་སོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་གདགས་པའམ་གནོད་པར་བྱས་པའི་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་གོམས་པ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ༌། །དེ་སྟོན་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོ་སྟོན་པའོ། །སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་ནི་བྱམས་པའོ། །དེ་ལ་ནི་འདི་འདྲ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་གདུངས་པས་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཚོལ་བམ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པས་ན་གཉེན་པོ་གོམས་པ་མེད་ཅིང་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནི་རབ་ཏུ་ཞིབ་རིག་པ་མེད་དོ། །དེས་གཞན་ལ་ཅི་ཞིག་ཉེ་པར་སྟོན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིས་འ
Chinese
行为是次第产生的理由。所谓“知者为何”是指时机的主宰。所谓“说”是指成立的宗义。如果认为证悟的产生与什么有关联，就说了“与虚空”。仅仅是境并非产生者，然而也是主宰。如果是常和遍，那也不是产生者，正如在无有相违的行境中所显示的那样。为了以其他方式也显示常有是虚幻的，所以说了“如果自性本身”。 如果认为常有不依赖于其他，但以共同作用的次第会使果变成次第产生，那没有过失。就说了“如果共同作用者本身”。所谓“彼与另一者的状态”是指共同作用者接近和不接近的状态。所谓“自或他”是指证悟者或公正者之义。所谓“仅仅是词”是指仅仅以追求主宰之名而结合的缘故。如果认为常有虽然不能利益，但为何不依赖于它共同作用呢？就说了“于彼”，即对于常有而言。所谓“彼”是指常有。所谓“如是”是指其他的。恐怕世尊的成就没有被证实，所以说了“以布施等”。如果问：如何呢？就说了“与贪著分离”。所谓“从那以后又”是指从先前是轮回本身，后来转变成是量之自性本身，并非如此之义。以利益来表示自性转变者，就说了“损害者”。所谓“彼”是指以利益或损害的证悟等词语来把握串习等。显示彼者是指显示贪欲等的对治。慈爱有情是慈爱。对于彼者而言，没有像这样的行为，意思是说，没有被贪欲等所折磨而体验过，这是在寻求其理由，由于没有那个，所以没有对治的串习，并且由于没有那个，所以没有极度细致的智慧。这是“他将向他人显示什么”的总结语。以此
English
Action is the reason for gradual arising. What is meant by "who is the knower" refers to the lord of the occasion. What is meant by "explanation" is the established tenet. If one wonders what the connection is with the arising of realization, it is said, "with space." The object alone is not the producer, but it is also the lord. If it is permanent and pervasive, then it is also not the producer, as has already been shown in the context of acting without contradiction. In order to show in another way that permanence is illusory, it is said, "if it is the very nature itself." If one thinks that although permanence does not depend on others, there is no fault in the fact that the sequence of co-action causes the result to become sequential, it is said, "if the co-actors themselves." The phrase "the state of that and the other" refers to the state of the co-actor being near and not near. What is meant by "self or other" is the meaning of "realizer or arbiter." The term "mere word" means that it is only connected by seeking the name of the lord. If one thinks that although permanence cannot benefit, why does it not depend on its co-action? It is said, "to that," that is, to permanence. What is meant by "that" is permanence. What is meant by "thus" is the other. Fearing that the accomplishment of the Blessed One might not be proven, it is said, "by giving and so on." If one asks, "How is it?" it is said, "separated from attachment." What is meant by "then again" is that from being previously samsara itself, it later transforms into being the very nature of validity, which is not the case. By benefiting, one who indicates the transformation of nature is shown, and it is said, "the harmer." What is meant by "that" is that the words of realization, etc., of benefiting or harming, grasp habituation, etc. Showing that is showing the antidote to desire, etc. Loving sentient beings is love. For that one, there is no such action, meaning that not having experienced being tormented by desire, etc., is seeking its reason, and because of that, there is no habituation of the antidote, and because of that, there is no extremely subtle wisdom. This is the concluding remark of "what will he show to others?" With this
Tibetan
ཁོར་བ་སྤྲོ་བར་བྱེད་པས་ན་འཁོར་བའི་སྨྲོས་པ་སྟེ་ཆགས་པ་དང་སྡང་པ་དང་བདེ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་རྟོགས་པ་དེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་བའོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོས་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འདི་འཁོར་བ་ཉིད་དོ། །འཁོར་བ་ཉིད་དོ། །འཁོར་བའི་རང་བཞིན་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་ན་ནི་འཁོར་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དགོངས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཅི་ལྟབ་བྱེད་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའི་དངོས་པོར་རྟོགས་པ་གཞན་འཁོར་པར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་འགྱུར་ཏེ། དམིགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། འདུ་བ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་གི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ལ་གཞན་ནི་རང་གི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཡང་ཚད་མར་མི་འགལ་ལོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ནི་འདི་མི་སྲིད་དོ་སྙམ་ན། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །མི་ཉམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་དབང་ཕྱུག་དང་འདོད་ཆགས་མི་འགལ་བ་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །ཚུལ་འདི་དེ་གཅིག་པུའི་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དད་པས་ཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱིའོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་ཕྱུག་མི་སྲིད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཆེད་དུ་གཉེན་པོ་སྟོན་ན་དེའི་ཚེ་གཉེན་པོ་གོ་མས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པར་བྱེད་པ་དོའི་ཕྱིར་གཉེན་པོ་གོམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གྲུབ་པོ། །དེས་ན་དེའི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་གློ་བུར་དེར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །འདི་ཉིད་འཆད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བྱེད་པ་པོའི་ཚིག་གོ །དེ་ལྟར་དབང་ཕྱུག་གི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བསྒྲུབས་ནས། གཞན་དུ་མེད་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱས་ནས་སེལ་བར་འདོད་
Chinese
因为使轮回增长，所以说是轮回，也就是贪著、嗔恨、快乐和痛苦等等。它的自性就是使证悟显现。因此，并非完全通晓一切。然而，如果以自身的体性使痛苦等显现，那么此时这便是轮回本身。轮回本身。因为轮回的自性仅止于此。正因为如此，如果去体验，那么就被称为轮回本身。其意在于：如果像将痛苦等作为所缘的对境来认知那样，将自在也视为轮回，那么自在也会转变，因为在所缘的自性上没有差别，并且聚集也相同。我的瑜伽士是将他人的痛苦等认知为所缘的对境，而将他人认知为自己智慧的自性，因此没有过失。另外，即使是贪著等的自性，也不会与量相违，这是通过“然而”来显示的。如果认为对于具有贪著等的人来说，这是不可能的，那么就说了“具有贪著等本身”。“不衰退”的意思是因为恒常存在。凡是自在和贪著不相违的，那才是量，这是它的意思。结论是容易理解的。这种方式仅仅是他的，而不是其他的，这是通过信仰来分享的。“然而这个”是指其他的。“因此”是因为自在是不可能的。“如果那样”等等是结论。意思是：如果为了自在等而显示对治，那么此时，因为对治不熟悉，所以会使远离贪著等成为可能，因为没有对治的习惯，所以肯定不会转变为贪著等，这是确定的。因此，他的自在等怎么会突然改变呢？解释这个就是“远离贪著等”，这是施作者的语言。这样，通过证明自在的自在等是不合理的，然后想要通过分别考察其他不存在的能力来消除它。
English
Because it makes samsara grow, it is said to be samsara, that is, attachment, hatred, happiness, and suffering, etc. Its own nature is to make realization manifest. Therefore, it is not to fully understand everything. However, if suffering and the like are manifested by one's own nature, then at that time this is samsara itself. Samsara itself. Because the nature of samsara is limited to this. Precisely because of this, if you experience it, then it is called samsara itself. The meaning is: if, like recognizing suffering and the like as objects of focus, freedom is also regarded as samsara, then freedom will also change, because there is no difference in the nature of the object of focus, and the gathering is also the same. My yogi recognizes the suffering of others as the object of focus, and recognizes others as the nature of his own wisdom, so there is no fault. In addition, even if it is the nature of attachment, etc., it will not contradict the measure, which is shown by "however". If it is thought that this is impossible for a person with attachment, etc., then it is said "having attachment, etc. itself". "Non-decline" means because it is constant. Whatever freedom and attachment do not contradict, that is the measure, that is its meaning. The conclusion is easy to understand. This method is only his, not others, which is shared through faith. "However, this" refers to others. "Therefore" is because freedom is impossible. "If so" etc. is the conclusion. The meaning is: if the antidote is shown for the sake of freedom, etc., then at this time, because the antidote is not familiar, it will make it possible to be free from attachment, etc., because there is no habit of antidote, so it will definitely not turn into attachment, etc., this is certain. Therefore, how can his freedom, etc. suddenly change? Explaining this is "being free from attachment, etc.", which is the language of the agent. In this way, by proving that the freedom of freedom, etc. is unreasonable, then I want to eliminate it by separately examining other non-existent abilities.