Tibetan
ན་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོད་ཅེས་དོགས་པ་སེལ་བ་ན། དངོས་པོའི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་ལ། ཚུལ་འདི་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཆ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སེམས་པ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་བ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདིར་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཉེས་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལ་སྐྱོན་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། ཅི་སྟེ་མ་བརྗོད་ཅེ་ན། ལྷག་མ་ ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཐ་དད་དངོས་ལ་རབ་གྲུབ་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། ཉེས་པ་ལྷག་མ་ནི་སྔར་བརྗོད་ཟིན་པ་ཁོ་ན་བས་ཡང་མི་བརྗོད་དོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །དེ་བས་ན་དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན། དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ཙམ་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ལུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་དབྱིབས་ཀྱི་སྒྲ་ཙམ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྒྲ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཅན་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྒྲའོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་གྲུབ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །སྤྱིར་བརྗོད་པའི་དོན་ཁྱད་པར་དུ་སྟོན་པ་ནི་འུག་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་འུག་པ་པས་ཏེ་བྱེ་བྲག་པའོ། །འུག་པའི་ཆ་བྱད་འཛིན་པའི་བདེ་བྱེད་ཀྱི་སློབ་མར་གྲགས་བས་ན་གཟེགས་ཟན་ནོ། །མི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཅུང་ཟད་གནས་པས་སོ། །རྡུལ་ཕྲན་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུགས་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེ་བྲག་པས་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དོན་དམ་པར་སྒྲ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དཔེ་ནི་བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བལྟའོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འདི་ཡང་གཞན་གྱི་ལུགས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མ་ཁྱབ་པ་ཉེས་པ་མེད་དེ། ལྷན་ཅིག་བྱུང་བར་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞི་མ་གྲུབ་པའི་ཉེས་པར་ཡང་དོགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་འདིར་ལུས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སངས་རྒྱས་བ་དང་བྱེ་བྲག་པ་ཕན་ཚུན་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་རེག་པ་དང་ལྡན་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་མ་ཡིན་པའི་རྫས་ཀྱི་ཚད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རིགས་པ་ཅན་ལ་སྒྲ་འདི་རེག་བྱ་དང་ལྡན་པ་ལ་མ་གྲུབ་ཅེ་ན
Chinese
为了消除关于形状等如何进行分别的疑惑，对于未成立为事物自性的，以“此方式”来解释《释量论》的部分，就是指对于形状等而言。其中的“彼”是指与有心者等所要证明的事物没有成立关联。正因为如此，这里仅仅是通过分别念而产生过失。难道这没有其他的过失吗？如果问为什么没有说，回答说：“剩余的”。通过“在不同的事物上完全成立”等，意思是认为剩余的过失之前已经说过了，所以不再重复。因此，由于形状等的能立与所立没有成立关联，所以形状等仅仅是作为声音的能立而存在，这是通过“仅仅是形状的声音”来表示的。其中的“即使声音没有成立”是指有身者等的声音。如果能立的事物成立，那么所立就会成立。为了特别地显示普遍所说的意义，从枭 उत्पन्न（藏文：འུག་པ་ལས་བྱུང་བ་）中产生的就是枭世论者，也就是胜论派。因为他以持有枭的形象而闻名，是带来安乐的弟子的缘故，所以被称为食残者（藏文：གཟེགས་ཟན་ནོ།）。“无常”是指只能存在短暂的时间。其中的“微尘等”是指色、香、味、触，而不是声音，因为胜论派承认声音是自性，并且承认是极微。或者，在胜义谛中，声音也是极微，所以没有过失。例子可以参考瓶子。这个能立也是按照其他宗派的观点来说的，因此没有不遍的过失，因为仅仅通过同时出现就承认了周遍。也不应该怀疑没有基础的过失，因为对于极微来说，没有颠倒的认识。在这个能立的陈述中，“因为是有身者”的声音，对于佛教徒和胜论派来说，在彼此共同认可的对境中，与触觉相连，并且没有遍及一切的物质的量的特征上，是没有成立的。为什么对于正理派来说，这个声音在与触觉相连上没有成立呢？
English
In order to dispel doubts about how to discriminate shapes, etc., the explanation of the part of the Commentary on Valid Cognition (Pramāṇavārttika) that does not establish the nature of things, by "this way," refers to shapes, etc. The "that" in it refers to the fact that there is no established connection with the object to be proven, such as sentient beings. Precisely because of this, here, only faults arise through conceptualization. Isn't there any other fault in this? If you ask why it wasn't mentioned, the answer is: "The remainder." Through "completely established on different things," etc., it is meant that the remaining faults have already been mentioned before, so they will not be repeated. Therefore, since the means of proof for shapes, etc., does not establish a connection with the object to be proven, shapes, etc., remain only as the sound of the means of proof, which is indicated by "only the sound of shape." The "even if the sound is not established" refers to the sound of embodied beings, etc. If the object of the means of proof is established, then the object to be proven will be established. In order to specifically show the meaning of what is generally said, what arises from the owl (Sanskrit: Ulūka) is the Ulūka school, that is, the Vaiśeṣika school. Because he is known for holding the image of an owl and is a disciple who brings happiness, he is called the Gleaner (Gzek Zan). "Impermanent" means that it can only exist for a short time. The "atoms, etc." refer to form, smell, taste, and touch, but not sound, because the Vaiśeṣika school admits that sound is a quality and admits that it is an atom. Alternatively, in the ultimate truth, sound is also an atom, so there is no fault. The example can be seen as a vase. This means of proof is also stated according to the views of other schools, so there is no fault of non-pervasion, because pervasion is admitted only through simultaneous occurrence. One should also not doubt the fault of no basis, because there is no inverted cognition for atoms. In the statement of this means of proof, the sound of "because it is an embodied being" is not established in the characteristic of the measure of a substance that is connected with the object of touch and does not pervade everything, in the objects mutually accepted by Buddhists and Vaiśeṣikas. Why is this sound not established in connection with touch for logicians?
Tibetan
། རྫས་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཅི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། བདེ་བར་གཤེགས་པས་རྣམས་ལ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །རེག་བའི་ནི་རང་གི་ཡུལ་དང་གཞན་སྐྱེ་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་ལྡན་པའོ། །སངས་རྒྱས་པ་དེས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་རེག་པ་ དང་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་པ་དང་བྱེ་བྲག་པ་གཉིས་ཀ་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མི་འཁྲུལ་པའམ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་འགྲུབ་པའོ། །འདི་གཉིས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྲ་དང་དངོས་པོ་དག་ལའོ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་ཞེས་སོགས་པའི་སྒྲས་མ་གྲུབ་པ་དང༌། འགལ་བ་ཡིན་ན་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །མི་འཁྲུལ་བར་འདོད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ལའོ། །དོན་དེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དཔྱད་པ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྲའི་དཔྱད་པ་ཡང་འདི་ཉིད་དུ་བྱའོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་འཁྲུལ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །ཕྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཚིག་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་དེར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྟག་པ་ལ་ཡང་ཚད་མེད་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་གྲུབ་པོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །གཞན་གྱི་ལྟ་བས་དབང་ཕྱུག་འབའ་ཞིག་ཁམས་གསུམ་གྱི་རྒྱུར་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་དང་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ཉིད་བརྩལ་བས་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཅི་ལྟར་དེ་རང་བཞིན་གང་གིས་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་དེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་ཕ་རོལ་གྱིས་གང་གི་ཚེ་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ། གང་གིས་དེ་ཅི་ལྟར་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་རྒྱུར་འདོད་ལ། རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་གང་གི་རྒྱུར་མི་འདོད་ཅེས་སྦྱར་རོ། །གཉི་ག་ཡང་རང་བཞིན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རང་དབང་དུ་རྒྱུ་ཉིད་དམ་ཅིག་ཤོས་སུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །ཡང་ན་ཇི་ལྟར་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ན། དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ཡིན་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འདོད་ལ་
Chinese
说的是并非成为一切物质。这里对于佛教徒如何成立呢？说的是如来们。触是自己境和他生的障碍，是具有它的。佛教徒由此现量所欲的义，触与具有的体性，是因为从佛教徒和分别论者二者成立的缘故。所谓“如是之性”，若是不错乱或成立之性，则所立之义就成就了。所谓“于此二者”，是指声和事物等。若事物自性本身是错乱等，以“等”字应理解为不成立和相违。所谓“虽欲不乱”，是指所立。彼义以事物自性为能立，依于彼之观察，是无错乱之境性，是极需的。若问声音的观察也应于此作吗？说的是“事物错乱”。所谓“后”，是指于比量之境，不欲词为量，就在那里。如是，于常法也应联系为成立无量性。为了显示以他宗的观点，自在仅仅成立为三界之因是不对的，说的是“以常性与虚空等”。为了以此精勤而遣除，如是说。如何彼以何自性，自在之事物是因，如是之性，当彼以外人承诺虚空等事物不是因之时，以何彼如何自在之事物欲为因，不是因，即于现量欲为不是因的虚空等为何之因，应如是连接。二者也是因为自性相同之故，自在成为因性，或成为另一者，是如此考虑的。或者于如何生出的情况下，自在之事物如何是因，因为是如是之性，自在之事物于何时不是因之时，自在之事物就应许为因性，
English
It is said that it is not that which has become all substances. How is it established here for the Buddhist? It is said that it is for the Tathagatas. Touch is the obstacle to one's own object and the birth of others, and it possesses it. The Buddhist, therefore, desires the meaning of manifestation, and the characteristic of possessing touch is because it is established from both the Buddhist and the Particularist. The so-called "suchness" is that if it is not mistaken or the nature of being established, then the meaning to be established is accomplished. The so-called "these two" refers to sound and things, etc. If the very nature of things is mistaken, etc., then the word "etc." should be understood as unestablished and contradictory. The so-called "although wanting to be not confused" refers to what is to be established. That meaning, with the nature of things as the means of proof, relying on the examination of that, is the very object of being unconfused, which is extremely necessary. If one asks whether the examination of sound should also be done here, it is said, "Things are confused." The so-called "later" refers to the object of inference, where one does not want the word to be a measure. Likewise, one should connect it to the establishment of immeasurability in permanence. In order to show that, according to the view of others, it is not correct that Isvara alone is established as the cause of the three realms, it is said, "With permanence and space, etc." In order to eliminate this by diligence, it is said thus. How, by what nature, is the thing called Isvara the cause? Suchness is that nature itself. When the opponent acknowledges that the thing called space, etc., is not the cause, then how does he want the thing called Isvara to be the cause? It is not the cause, that is, what is the cause of space, etc., which is manifestly desired not to be the cause? It should be connected in this way. Both are also because of the same nature, so it is considered whether it becomes the nature of being the cause independently or becomes the other. Or, in the case of how it arises, how is the thing called Isvara the cause? Because it is suchness, when the thing called Isvara is not the cause, the thing called Isvara should be accepted as the nature of being the cause.