Tibetan
་དུ་ནི་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་བསྐལ་བ་སྤངས་པ་ཁོ་ནས་བལྟར་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་པའི་ཕྱིར་དང༌། སེམས་པ་ཅན་ལོག་པས་འབྲས་བུ་ཙམ་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན། གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ནས་ངེས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དག་གིས་མ་ངེས་པ་མི་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཟློག་པ་ལ་གནོད་པའི་ཚད་མས་འགོག་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡང་འདི་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཚོགས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ པར་ངེས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚོགས་པ་སྐྱེས་བུ་ལ་རག་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་འོངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་རིགས་གང་ཞིག་ཚོགས་པ་སྐྱེས་བུ་ལ་རག་ལས་བར་རྟོག་པ་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་ན། ལྡོག་པ་ཡིན་གྱི་འབྲས་བུ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུའི་འབད་པ་མེད་པར་རྒྱུའི་ཚོགས་པར་འགྱུར་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་མཐོང་བ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་བ་ཅན་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་བརྒྱུད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་རེས་འགའ་བ་ཉིད་དུ་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་པ་ཅན་གྱི་བྱེད་པ་མེད་པར་ཡང་ཤིང་ཕུང་དུད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཅན་གྱི་མེ་བྱུང་བའི་ནི་མཐོང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །མ་མཐོང་བ་རྟོགས་པ་ལ་ནི་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་བཞིན་དུ་སུན་འབྱུང་བར་བྱའོ། །དུ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ནི་སུན་འབྱིན་པའི་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་མཚུངས་སོ། །མངོན་སུམ་ལ་བརྟེན་པའི་བྱེད་པ་སུན་འབྱིན་པ་འདི་ནི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཙམ་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་ལེན་བ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདེ་བྱེད་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་ལེན་བ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་བཤད་པས་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་སྤོང་བར་རུང་ཡང༌། དེ་ལྟར་འདོད་པ་བསྒྲུབ་པར་ནི་ནི་མི་ནུས་སོ། །གང་གི་རིགས་ཅན་གྱི་འབྲས་བུལ་བྱེད་པ་པོ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དེ་དང༌། དེ་ལ་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་མི་འདོད་པ་མེད་དོ། །གང་ལས་ངེས་པར་མང་པོ་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་སྐྱེས་བུ་བྱས་པའི་འབྲས་བུའི་རིགས་ཐམ
Chinese
因此，依赖于现量和不可见是不好的，因为自性已经舍弃了劫，仅仅是具有可以观察的境，并且由于有情颠倒，仅仅果的颠倒没有成立，所以，按照顺序，对于所立和能立，依靠确定和怀疑的那些人，不舍弃不确定性。以能害的量遮止相违，也仅仅以此就能消除。如此，如果也确定果的集合是所要成立的，那么，集合依赖于士夫，这从何而来呢？因为是如此见到的缘故。如果这样，那么随行和相违的能立，现量和比量的作用，就都来了。而且，这也已经显示是种类的差别的境。因此，哪一种种类认为集合依赖于士夫，那样的种类，就是相违，而不是仅仅果。如果没有士夫的努力，成为因的集合，那么一切时都会成为，这种说法也不合理，因为不现见圆满成熟的具有共同作用的，一切因的圆满成为，依赖于传承，仅仅是偶尔才是合理的缘故。即使没有有情的作用，也见到木柴堆积具有烟的相的集合的火产生。对于了知不现见，应当像声音等的果一样破斥。对于烟的比量，因为没有破斥的场合，所以不相同。破斥依赖于现量的作用，这就像具有智慧一样，对于亲近等现量了知等所要成立的，也是共同的缘故。以乐作等宣说亲近等现量了知的差别，虽然可以以已成立而遣除能立，但是，像那样想要成立是不可能的。因为以何种种类的果的作者比量，以及，对于它，它的亲近等现量了知本身就是。因此，对于此没有不想要的。从何处必定成为知道很多，士夫所作的果的种类全部。
English
Therefore, relying on direct perception and non-perception is not good, because self-nature has abandoned the kalpa, and is only a realm with observable objects, and because of the reversal of sentient beings, the reversal of mere fruit is not established, so, in order, for those who rely on certainty and doubt for what is to be established and what establishes, they do not abandon uncertainty. Preventing contradiction with a measure that harms it can also be eliminated by this alone. Thus, if it is also certain that the collection of fruits is what is to be established, then, where does the saying that the collection depends on the purusha come from? Because it is seen in this way. If so, then the means of proof that follows and contradicts, the function of direct perception and inference, all come. Moreover, it has already been shown that this is the realm of the difference of kinds. Therefore, whatever kind thinks that the collection depends on the purusha, that kind is contradictory, not just the fruit. If there is no effort of the purusha, it becomes a collection of causes, then it will become all the time, this statement is also unreasonable, because it is not seen that the complete maturation of all causes with common functions, relying on the tradition, is only occasionally reasonable. Even without the action of sentient beings, it is also seen that fire is produced from a collection of wood piles with the characteristic of smoke. For knowing the unseen, it should be refuted like the fruit of sound and so on. For the inference of smoke, because there is no occasion for refutation, it is not the same. Refuting the function of relying on direct perception, this is like having wisdom, for the direct knowledge of closeness and so on, which are to be established, is also common. Although explaining the difference between closeness and other direct knowledge by means of pleasure-making and so on can eliminate the means of proof by what has already been established, it is impossible to want to establish it in that way. Because the author of the fruit of what kind of kind is inferred, and, for it, its closeness and other direct knowledge are themselves. Therefore, there is nothing unwanted for this. From where it will definitely become knowing a lot, all the kinds of fruits made by the purusha.
Tibetan
ས་ཅད་ལ། བྱེད་པ་པོ་གཅིག་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མང་པོ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་རྒྱང་རིང་དུ་སྤང་བ་ཉིད་ལས་བརྗོད་པ་དོན་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེའི་རྩིས་ཁོང་དུམ་བཅུག་པར་བློ་དང་ལྡན་པ་ཙམ་གྱིས་དབང་དུ་བྱས་ནས་མངོན་སུམ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ བའི་ཁྱབ་པ་ལ་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་དོ། །རེ་ཞི་ག་ཐ་དད་པ་དག་གི་དངོས་པོ་པའི་འབྲེལ་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་སྟོན་པ་ཐེག་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་ལས་གཞན་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་དོ། །དེ་ལ་བརྟེན་པ་ན་ཡང་ཁྱད་པར་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ངེས་བའི་ཕྱིར། དེ་ཙམ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སུན་ཕྱུང་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་རིགས་སོ་ཞེས་བལྟའོ། །དེ་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་རིགས་པ་བརྗོད་ནས་དེའི་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་འཐད་པར་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི་དབྱིབས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དངོས་པོ་ཉིད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའོ། །འོ་ན་ཁྱད་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོགས་པ་སེལ་བ་ནི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རི་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གཞན་ལས་ནི་བྱེད་པ་བོ་རྫ་མཁན་རྗེས་སུ་དཔོག་པའམ། རིལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་སོགས་བ་རིགས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པའམ། མ་མཐོང་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འདི་ཐམས་ཅད་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པས་བཤད་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་བ་ཁྱབ་བྱེད་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ནི་དབྱིབས་ཞེས་སྒྲ་མཚུངས་པས་ཐ་དད་ལ་མེད་པའི་རི་ལ་སོགས་པ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རི་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་རིགས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ལ། ཁྱབ་པ་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྐྱ་བོ་སྐྱ་བོ་ཞེས་སྦྲ་མཚུངས་པས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྐྱ་པོའི་རྫས་ལས་སྐྱ་བོའི་ཁྱད་པར་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་བ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་མེ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ཉིད་འཆད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བྱེད་པ་པོའི་ཁྱད་པར་ནི་རྫ་མཁན་ལ་སོགས
Chinese
对于一切事物来说，也并非必定只有一个作者，因为也看到了众多事物的作者。关于遍知者，远离本身就已足够，再谈论就毫无意义了。因此，凭借仅仅具有智慧就能掌握的道理，阐述驳斥仅仅依赖于现量的遍及性。各种不同的希望的事物之间的事物关系，不外乎因果，而这也正是唯一能证明尚未成立的途径。因此，遵循量学，除了现量和不可得之外，没有其他能证明因和果成立的论证。即使依赖于此，也因为特性本身决定了因和果的事物。仅仅如此遵循现量就进行了驳斥。因此，像这样去论证形状等是合理的，应该这样看待。像这样，在论述了作为论证的道理之后，通过阐述推断其结果也是合理的，来解释这一点，即所谓的形状，是形状的特性。所谓事物本身，就是做有意义的事情。那么，消除关于特殊变化的解释有什么意义的疑问，就是所谓的“不是其他”，也就是说，从山等其他事物来推断作者陶匠，或者从谷物等事物的接近获取等来推断道理，或者推断未见之物，都不是这样。像这样，所有这些，通过造论者的解释，瓦罐等不同事物的遍及性，对于具有充分确立的智慧的人来说，形状这个词因为声音相同，所以从没有差异的山等事物来推断是不合理的。正因为如此，推断山等的接近获取等道理也被舍弃了，因为没有理解遍及性，所以推断所见之物也被舍弃了，例如，灰色灰色，因为声音相同，所以从没有差异的灰色物质来推断灰色的特性，就像不能推断充分确立的火一样。解释这一点就是所谓的“如果”。作者的特性就是陶匠等。
English
For all things, it is not necessarily the case that there is only one agent, because the actions of many are also seen. As for the omniscient one, to abandon it is enough; to speak of it further is meaningless. Therefore, by relying on reason that can be grasped by merely having intelligence, the pervasiveness that relies solely on direct perception is refuted. The relationship between the entities of various different desired things is none other than cause and effect, and that is the only way to show that it has not been established. Therefore, following epistemology, other than direct perception and non-apprehension, there is no proof for the establishment of cause and effect. Even when relying on that, it is because the particularity itself determines the entities of cause and effect. It is only by following direct perception that it is refuted. Therefore, it is reasonable to argue for shapes and so on in this way, and it should be viewed in this way. In this way, after stating the reason as proof, by stating that inferring its result is also reasonable, that itself is explained, which is called shape, the characteristic of shape. What is called the entity itself is doing meaningful things. Now, to dispel the doubt about what is the meaning of the explanation of the particular change, it is said, "It is not other," that is, inferring the potter from other things such as mountains, or inferring reason from approaching grains and so on, or inferring the unseen, it is not like that. In this way, all of this, through the explanation of the treatise writer, the pervasiveness of different entities such as pots, for the intelligent one who has fully established it, the word shape, because the sound is the same, it is not reasonable to infer from mountains and so on that have no difference. For that very reason, inferring the reason for approaching mountains and so on is also abandoned, and because the pervasiveness is not understood, inferring what is seen is also abandoned, for example, gray gray, because the sound is the same, inferring the characteristic of gray from the gray substance that has no difference, just as it is not reasonable to infer the fully established fire. Explaining this is what is called "if." The characteristic of the agent is the potter and so on.