Tibetan
མྱོང་བར་བྱེད་པའི་ཆ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེས་ན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཁྱད་པར་དེས་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་དྲན་པར་བྱེད་པ་འབྱུང་ངོ༌། །དྲན་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བདག་ཉིད་ལ་ནི་དྲན་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དྲན་པ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདག་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་དང་ལྡན་པ་སྐད་ཅིག་སོ་སོར་འཇིག་པ་ཅན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་སེམས་ལ་དྲན་པ་ཡོད་པས་ནི། དོན་གྱིས་བདག་ཡོད་པར་གོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྲོག་ལ་སོགས་པ་ཡང་མཉན་བྱ་བཞིན་དུ་ལྡོག་པ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མེད་པར་གྱུར་པ་ན། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངེས་པ་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེ་ཚོམ་དེ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངེས་པ་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མ་ མཐོང་བ་ཙམ་ནི་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་ལྡོག་པ་ལས་ཆོས་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་དང་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྲོག་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་ལྡོག་པ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདུས་པ་ཉིད་ཀྱང་མལ་ཆ་ལ་སོགས་པར་འདུས་པ་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཙམ་ཤེས་པར་འདོད་པ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་དུ་བས་མེ་གོ་བར་བྱེད་པ་ན། འབྲས་བུ་གོ་བར་མི་བྱེད་པའམ། ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བྱ་བ་དང་དྲན་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི། རྟེན་དང་དྲན་པ་པོ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། འགྱུར་བ་ནི་འགྱུར་བ་པོ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསུ་ནས། དྲན་པར་བྱེད་པ་པོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དྲན་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་དག་གིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། རང་དང་གཞན་དག་ནི་མྱོང་བ་དང་ལས་དག་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དྲན་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདག་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་ཉིད་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་དུ་དོགས་ན་གཞན་གྱིས་མངོན་པར་འདོད་པ་ཞེས
Chinese
如果认为这是随顺于体验的部分，那么（经文中）说“因此”，即体验的差别使从体验中产生记忆，使记忆产生作用。记忆是由体验的习气所产生的，这是它的意思。自身是没有记忆的，因为所有已经体验过的东西都会导致有记忆的推论。因此，我也只是在体验的习气的影响下才有记忆。具有体验的习气，刹那刹那坏灭，作为因和果的心识具有记忆，这实际上并不能证明我的存在。生命等等也像听闻一样，不确定是否会消失，因为当没有顺应的一方时，就会存在于不顺应的一方。因此，确定不是消失，因为即使没有它，对存在于不顺应的一方也无法消除疑惑。这种疑惑是因为在不顺应的一方没有的特点，而在顺应的一方存在。因此，确定是消失的。仅仅在不顺应的一方没有看到，并不是消失，然而，从需要证明的事物中消失，是与法相违背的，即存在和常恒。因此，生命等等与我的消失并不矛盾。聚集本身也普遍存在于像床具等聚集物中，它们是为了其他事物而存在的。想要仅仅知道这些也是没有穷尽的，当结果本身通过烟来理解火时，要么不理解结果，要么变成没有穷尽，这是不可能的。如果行为、记忆和享受不是在没有所依、记忆者和享受者的情况下就不会发生，因为发生依赖于发生者，那么为了消除这种疑惑，（经文中）说了“记忆者”。如果记忆和享受仅仅是由其他事物产生的，那么自己和他人在体验和行为上就没有差别，因此，记忆和享受也会变得没有差别，为了消除这种疑惑，就是“如果”。如果怀疑我的体验也只是依赖于记忆而成为他者，那么就是他人所希求的。
English
If it is thought that this is following the part of experiencing, then it is said, "Therefore," that is, the difference of experience causes memory to arise from experience, causing memory to function. Memory is produced by the habit of experience, that is its meaning. The self does not have memory, because everything that has been experienced would lead to the inference of having memory. Therefore, I also have memory only under the influence of the habit of experience. Having the habit of experience, perishing moment by moment, the mind that has become cause and effect has memory, which does not actually prove the existence of the self. Life and so on, like hearing, are also uncertain whether they will disappear, because when there is no conforming side, it will exist on the non-conforming side. Therefore, certainty is not disappearing, because even without it, doubt about existing on the non-conforming side cannot be eliminated. This doubt is because of the characteristic of not existing on the non-conforming side, but existing on the conforming side. Therefore, certainty is disappearing. Merely not seeing on the non-conforming side is not disappearing, however, disappearing from what needs to be proven is contradictory to the Dharma, that is, existence and permanence. Therefore, life and so on are not contradictory to the disappearance of the self. Assembly itself is also universally present in assemblies such as bedding, which exist for the sake of other things. Wanting to know only these is also not exhaustive, when the result itself understands fire through smoke, either the result is not understood, or it becomes inexhaustible, which is impossible. If action, memory, and enjoyment cannot occur without a basis, a rememberer, and an enjoyer, because occurrence depends on the occurrer, then to eliminate this doubt, it is said, "The rememberer." If memory and enjoyment are only produced by other things, then there is no difference between oneself and others in experience and action, therefore, memory and enjoyment will also become indistinguishable, to eliminate this doubt, it is "If." If it is suspected that my experience is also only dependent on memory and becomes other, then it is what others desire.
Tibetan
་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་སོ། །ལན་དུ་རྒྱུ་དང་ཞེས་གསུངས་སོ། །གང་གིས་དྲན་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་དག་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་བ་རང་དང་གཞན་དག་གིས་མྱོང་བ་དང་ལས་དག་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ངེས་པས་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཞན་པ་ཉིད་ནི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་དྲན་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡང་དེ་ལྟར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ལྟར་རང་དང་གཞན་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དམ་གཞན་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དྲན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གཞན་ གྱིས་བདག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། ཉེས་པ་འདིར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྗེས་སུ་འཇུག་གོ །ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལེན་ནོ། །སྐྱེས་བུ་སོ་སོའི་བདག་རྣམས་ནི་བདག་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་གཞན་དུ་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་གཞན་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། ཅི་ལྟར་བདག་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བོ་དག་གི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ལས་དྲན་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་ནི་མྱོང་བ་པོ་ངེས་པར་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་ཉིད་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་འགལ་བ་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། ཡིད་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཉི་མ་སྔ་མ་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་ལ། ཕྱི་དེ་ཉིད་ན། བདག་གིས་འདི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་མཐོང་བ་པོ་དང་དྲན་པ་པོ་གཅིག་ཏུ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི། དེ་མཐོང་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་གཅིག་མེད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི། དེ་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལན་འདེབས་པ་ནི། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་དྲན་པ་དག་གཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་འདི་ནི། བདག་ཡོད་པ་ལའང་མཚུངས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་མཐོང་བ་དང་དྲན་པ་དག་གཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པ་འདི་ལ་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་གཅིག་ཉིད་འདི་ལའོ། །བདག་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་མ་མཐོང་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱ་རྣམས་ལ་འདི་ཡང་ཚད་མ་ལྟོས་པ་
Chinese
被区别开来了。回答说，因为因。凭借什么记忆和享受等变得没有差别呢？自己和他人的体验和业等不是没有差别，因为因和果是确定的，所以有差别，这是它的意思。其他本身不是损害从习气产生的记忆，因为自己的也同样会变成那样，这样说的是，对于说有我的也是这样。怎么样自己和他人以及体验本身或者其他本身没有差别的原因。不像记忆那样，在自身中也会变得没有差别。他人因为我和我是不同的这样说，这个过失不会发生，这样随顺。不同本身，这是接受。各个士夫的我等在自身中不是有差别的，这是它的意思。因此对于说有我，在其他地方说无我的人们也说不是从其他产生记忆，这样说的是，怎么样对于我。因为体验者的自性是有差别的，所以确定有记忆。对于说识的人来说，体验者一定是合理的，因为因是确定的。对于说有我的人来说不是这样，因为承许是常恒的缘故。因为常恒本身不是因，所以与分别相违，无分别所遍及，这样说的是，从意。如果对于先前的太阳所缘的那些，之后的那里，我会见到这个，这样将见者和忆念者联系起来。为了迎接那个没有见到不会不变成没有见到吗的想法的疑惑，如果我不是一个。联系起来做的是，回答说那个见不是先前行持的。体验和记忆等不是有一个联系，这个过失，对于有我来说也是相同的。那是因为什么呢？因为见和忆念等，对于这个有一个联系没有量。或者对于这个唯一也是。仅仅有我，即使没有见到，但是像那样了悟不是这样，对于所量的事物，这个也依赖于量
English
It has been distinguished. The answer is, because of the cause. By what do memory and enjoyment become without distinction? The experience and actions of oneself and others are not without distinction, because cause and effect are definite, so there is a difference, that is its meaning. The other itself does not harm the memory arising from habit, because one's own would also become like that, saying that, for those who say there is a self, it is also like that. How is it that there is no difference between oneself and others and experience itself or the other itself? Unlike memory, it will also become without distinction in itself. Others say that because I and I are different, this fault will not occur, thus following along. The difference itself, this is acceptance. The selves of each purusha are not different in themselves, that is its meaning. Therefore, for those who say there is a self, and in other places say there is no self, it is also said that memory does not arise from others, saying that, how is it for me? Because the nature of the experiencers is different, memory is definitely determined. For those who speak of consciousness, the experiencer must be reasonable, because the cause is definite. For those who say there is a self, it is not so, because it is accepted as permanent. Because permanence itself is not the cause, it contradicts the distinction, and is pervaded by non-distinction, saying that, from the mind. If for those who focus on the previous sun, in that later place, I will see this, thus connecting the seer and the rememberer. In order to welcome the doubt of the thought that not seeing will not become not seeing, if I am not one. What is done to connect is, the answer is that the seeing is not preceded by the previous conduct. Experience and memory etc. do not have a connection, this fault is the same for those who have a self. Why is that? Because seeing and remembering etc., there is no measure for this connection. Or for this one itself. Just having a self, even if not seen, but realizing it like that is not so, for measurable things, this also depends on measure.