Tibetan
་དེ་དང་དེ་སྐྱེས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཏེ། འབྲས་བུའི་ཚོགས་རྣམས་སེམས་པ་ཅན་གཅིག་ལ་ངེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་དབང་ཕྱུག་གི་གཏམ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་མིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་གཅིག་ལ་བྱེད་པ་པོ་སེམས་པ་ཅན་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་ལ། འགྲས་བུ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཙམ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་སེམས་པ་ཅན། རྗེས་སུ་དཔོག་ན་དེའི་ཚེ་སེར་པོ་ཡང་དཀར་པོ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཀར་པོ་གཞན་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ཐལ་བ་འདི་སྤང་པའི་དོན་དུ་གཞན་གྱིས། མངོན་སུམ་གནོད་པས་མིན་ཞེ་ན་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་ནི་སེར་པོ་དཀར་པོ་ཉིད་དུ་དཔོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྟེ། མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་དེ་དབང་ཕྱུག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདིར་མེད་ཅེས་ཚད་མ་གང་ལ་རྟོགས་ཏེ། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་བ་ལ་གནོད་པ་མཐོང་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གཞན་ལ་ཡང་གནོད་པ་དོགས་པ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྩྭ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་མེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལས་མ་མཐོང་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་གཉིས་ཀྱིས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་གྲུབ་པ་ཁས་བླངས་པས་ན། རང་བཞིན་གྱིས་བསྐལ་བས་ལྟར་བཏུང་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ཁས་བླངས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁས་ལེན་ན་ཡང་ལྡོག་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་མེད་ན་མི་འབྱུང་པར་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཁྱབ་པ་འཛིན་པའི་དུས་ན་སྐྱེས་ཕུར་བ་ལྟར་རུང་བ་ལས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མ་མཐོང་བ་སེམས་པ་མེད་པ་ལ་ལྡོག་པ་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་རྩྭ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་གནོད་པ་ལ་སོགས་པར་གནས་སོ། །འདིར་ཡང་མཐོང་བའི་སེམས་པ་ཅན་ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་མཐོང་བའི་སེམས་པ་ཅན་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྙེད་ན་ནི་འཇུག་ལ་གོང་ ན་ནི་ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་རིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གཉི་ག་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའོ། །འདི་ཙམ་གྱིས་གསལ་བར་ཡིན་ཡང་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ་ནི་རིགས་པ་ཅན་དེའི་དབང་ཕྱུག་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་གནོད་པ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་དེའི་གནོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནའོ། །བདག་གིས་གནོད་པ་མ་མཐོང་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་གནོད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལན་དུ་རིགས་པ་ཅན་ཁྱོད་ཀྱིས་གནོད་པ་མི་དམིགས་པའི་མ
Chinese
以“这个和那个产生了”这样的措辞来说，如果成果的集合并非确定属于一个有情，那么关于自在天（藏文：དབང་ཕྱུག་，梵文天城体：ईश्वर，梵文罗马拟音：Īśvara，汉语字面意思：自在）的说法也就没有意义了。如果不是这样，也就是说，如果仅仅因为看到一个有情是作者，就认为一切都是如此，仅仅因为看到果实等，就认为有情是作者，如果进行推断，那么那时黄色也变成白色了，因为事物本身就是如此，就像其他的白色一样。为了避免这个过失，其他人说：“如果不是现量妨害呢？”对于事物本身而言，黄色不会被推断为白色，因为有现量的妨害。这是这句话的含义。这里所说的“这”指的是已成立的宗派，现量妨害在推断自在天（藏文：དབང་ཕྱུག་，梵文天城体：ईश्वर，梵文罗马拟音：Īśvara，汉语字面意思：自在）时并不存在，因为在任何量上都无法理解。如果看到具有特征的事物受到损害，那么对于其他具有相同特征的事物，损害的疑虑也不会消除，而且因为看到草等没有作者。如果有人说，或许存在未被看到的那种作者，那么，既然已经承认通过现量和不可得二者可以成立“无则不生”，那么自然地像饮用劫末之水一样，承认另一种说法是不合理的，即使承认了，也无法成立反驳，因为会陷入“无则不生”的不存在。如果有人说，在把握周遍关系的时候，就像长出的桩子一样，仅仅通过成立反驳，就可以在未见到的无情物上成立反驳，那么，如果是这样，那么对于草等来说，损害等就仍然存在。在这里，因为见到有情物的反驳已经成立，所以对于未见到的有情物也存在反驳。如果找到，那么就是进入，如果高于此，那么就是反驳，这样说是不合理的。因此，对于二者来说，都没有现量的妨害，所以妨害无法通过量成立。即使仅仅是这些也已经很清楚了，但其他人说，对于有理智的人来说，因为在推断自在天（藏文：དབང་ཕྱུག་，梵文天城体：ईश्वर，梵文罗马拟音：Īśvara，汉语字面意思：自在）时没有发现妨害，所以那不是妨害本身。我的意思是，仅仅因为我没有看到妨害，就认为没有妨害。作为回答，有理智的人，你没有发现妨害的
English
It is said with the term "this and that are born," that if the collection of results is not certain to belong to one sentient being, then the talk of Īśvara (藏文：དབང་ཕྱུག་，梵文天城体：ईश्वर，梵文罗马拟音：Īśvara，汉语字面意思：自在) is also meaningless. If it is not so, that is, if merely seeing one sentient being as the agent, everything is seen as such, merely seeing the fruits, etc., the sentient being is the agent, if inferred, then at that time yellow is also white, because the object itself is such, like other white things. To avoid this fallacy, others say, "If it is not harmed by direct perception?" For the object itself, yellow will not be inferred as white, because there is harm from direct perception. This is the meaning of the phrase. "That here" refers to the established tenet, that the harm from direct perception does not exist in this inference of Īśvara (藏文：དབང་ཕྱུག་，梵文天城体：ईश्वर，梵文罗马拟音：Īśvara，汉语字面意思：自在), because it is not understood by any valid cognition. If harm is seen in something possessing characteristics, then the doubt of harm will not be eliminated for other things possessing the same characteristics, and because grass, etc., are seen to be without an agent. If someone says, perhaps there is an agent that is not seen, then, since it has been admitted that "without it, it does not arise" can be established by both direct perception and non-apprehension, it is unreasonable to admit another statement like drinking the water of the end of the kalpa by nature, and even if admitted, the refutation cannot be established, because it would be fallacious to be non-existent where it does not arise. If someone says that at the time of grasping the pervasion, just like a sprouted stake, the refutation can be established on unseen inanimate objects merely by establishing the refutation, then, if that is the case, then for grass, etc., harm, etc., would still exist. Here, because the refutation of seeing sentient beings has been established, there is also a refutation for unseen sentient beings. If found, it is entering, if higher than this, it is refutation, it is unreasonable to say so. Therefore, for both, there is no harm from direct perception, so harm cannot be established by valid cognition. Even if it is clear with just these, others say that for a rational person, because there is no harm found in the inference of Īśvara (藏文：དབང་ཕྱུག་，梵文天城体：ईश्वर，梵文罗马拟音：Īśvara，汉语字面意思：自在), it is not harm itself. My meaning is that just because I have not seen harm, it is considered that there is no harm. In response, a rational person, your non-finding of harm