Tibetan
འི་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་བཞིན་དྲན་པའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་གྱི་བསམ་པའི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། ཡང་ནས་ཡང་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ནི་ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པར་གཟུང་བའི་དོན་ཏོ། །འཛིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་འོག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱ་བའོ། །དེ་འདིའོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་གཞན་འཛིན་པའི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་གྱི། དྲན་པར་གོ་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། གཟུང་བ་དང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་དེ་འདི་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དྲན་པའང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལན་དུ་དྲན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་གཟུང་བ་ཙམ་འཛིན་པ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ན་འདི་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་བཟུང་བ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་གཉིས་ཀྱི་གཅིག་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དོགས་ན་གང་གིས་མངོན་སུམ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་སྔ་མས་ཀྱང་འདི་གཟུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བཟུང་ཟིན་པ་འཛིན་པས་ན། དྲན་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ནི་བདེན་ཏེ་དངོས་པོ་གཅིག་ཡིན་ལ། སྔར་བཟུང་ཟིན་པའང་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དེའི་ད་ལྟར་བ་ཉིད་ནི་སྔ་མ་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ དུ་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་ཚེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །དུས་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཡང་ཡོད་པ་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རྒྱུན་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །དེ་དང་གཅིག་རིམ་གྱིས་འབྲེལ་པ་ནི་ཚད་མས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བ་སྔ་མའམ་ཕྱི་མས་ནི། དངོས་པོ་དུས་རིང་པོར་མི་རྟོགས་ཏེ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཉིད་ནི་ངོ་ཤེས་པ་ཁོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསུ་ནས། དེ་ལ་མཐོང་ཟིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཐོང་བ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་གིས་ནི། རང་གི་དུས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར། དེས་གནོད་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ནི། བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་གྱི་གཅིག་ཉིད་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསུ་ན་དེ་ལ་མཐོང་ཟིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་གྱུར་པའི་གཅིག་ཉིད་བསལ་ནས་དེ་ཡོད་ཀྱང་དེ་འཛིན་པའི་ཚད་མ་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་འདྲི་བ་གང་སྟེ་དེའི་སྔ་མ་དང་ཞེས
Chinese
以现量由自性忆念的根等聚合所生，为了消除他人的疑惑，就是“再三”的意思。“是”这个词是确定的意思。“执持”这个词要在其后观察。认为“这是那个”的分别念，不是执持所取和执持其他的道理的意思。如果那样，就会变成现量，怎么会理解为忆念呢？回答说，已经说了“所取和面”。因此，认为“这是那个”的分别念也是忆念的意思。回答说，因为忆念不是量。“如果仅仅执持所取就是忆念，那么这并非如此，因为执持未被执持的先前和后来的自性二者的同一性”如果这样怀疑，那么是谁说了现量呢？因为是一，所以先前的见也执持这个，因此，因为执持已经执持的，所以忆念是量。这是真实的，事物是一，而且先前也已经执持了。然而，它的现在性并非先前所执持的，因为那时不存在。为了消除这种疑惑，就是“如果那时”的意思。“没有差别”是回答。时间，先前和后来也有，没有其他的，然而，如果是常等，那么，它和一依次关联是被量所损害的。如果先前的见或后来的见，不能长时间地认识事物，因为没有能力。认为仅仅通过认识就能认识同一性，为了消除这种疑惑，就是“对于那个，已经见”的意思。先前的见和后来的见，为了分别自己的时间的事物，因此，知道损害的自性，是依赖于串习的力量，而不是执持同一性。或者，这种区分是怎么样的呢？认为不是被量所见，为了消除这种疑惑，就是“对于那个，已经见”的意思。像这样，在排除先前和后来的同一性之后，即使它存在，也没有执持它的量，为了显示这个意义而提问，什么是它的先前和
English
To dispel the doubts of others that arise from the aggregates such as the faculty of memory of nature by direct perception, it means "again and again." The word "is" means certainty. The word "holding" should be observed after that. The conceptualization of thinking "this is that" is not the reason for holding the object and holding others. If that is the case, it will become direct perception, how can it be understood as memory? The answer is, "object and face" have already been said. Therefore, the conceptualization of thinking "this is that" is also the meaning of memory. The answer is, because memory is not a valid cognition. "If merely holding the object is memory, then this is not the case, because it holds the oneness of the two natures of the unheld previous and later." If you doubt this, then who said direct perception? Because it is one, the previous view also holds this, therefore, because it holds what has already been held, memory is a valid cognition. This is true, the thing is one, and it has already been held before. However, its presentness is not what was previously held, because it did not exist at that time. To dispel this doubt, it means "if at that time." "No difference" is the answer. Time, previous and later also exist, there is nothing else, however, if it is constant etc., then its successive connection with one is harmed by valid cognition. If the previous or later view cannot recognize things for a long time, because it has no ability. Thinking that oneness can only be recognized through recognition, to dispel this doubt, it means "for that, already seen." The previous and later views, in order to distinguish the things of their own time, therefore, knowing the nature of harming, relies on the power of habituation, not on holding oneness. Or, what is this distinction like? Thinking that it is not seen by valid cognition, to dispel this doubt, it means "for that, already seen." Like this, after excluding the oneness of the previous and later, even if it exists, there is no valid cognition that holds it, to show this meaning, what is the question of its previous and