Tibetan
་པ་ཅན་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དུས་ན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དུས་ན་ཡང་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་ན་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དོན་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དཔེ་གང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་སུན་འབྱིན་པ་ནི་གང་ཡོད་ཉིད་ན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རྒྱུའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་ སུ་བྱེད་པའོ། །དེ་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེར་མའི་རྣོ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། འདི་ལ་བསམ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ།། དེའི་ཚེ་ཞེས་ཁོང་ནས་ཕྱུང་ལ་ཁྱད་པར་དེ་དག་ནི་ཞེས་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྒྱུ་ཤུག་གི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །རྒྱུ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། འོན་ཏེ་མགར་བས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ན་ནི་མགར་བས་བྱེད་པས་ནའོ། །དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་དུའོ། །ལས་ཀྱི་རང་གི་སེམས་པས་བསྐྱེད་པར་བསམས་ནས་ལན་འདེབས་པ་ནི་བློ་སྔོན་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཤུག་གི་ཚེར་མ་ལ་སོགས་པ་མགར་བས་བྱས་པའི་རྣོ་བ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ན་དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཡང་བློ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། དབང་ཕྱུག་ཀྱང་སེམས་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་རྒྱ་ཤུག་གི་ཚེར་མ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེ་དེ་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགར་བས་བྱས་པའི་རྣོ་བ་ལས་སོ། །འོ་ན་ཏེ་ཐ་དད་པའི་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྕགས་དང་རྒྱ་ཤུག་གི་རྣོ་བ་གཉིས་ལ། ཁྱད་པར་རྟོག་པ་དེས་ན་བློ་དང་ལྡན་པ་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཞེ་ན། ལན་དུ་ཁྱད་པར་ཡོད་མོད་ཅེས་བྱ་བའོ། །ལྕགས་དང་རྒྱ་ཤུག་གི་ཚེར་མའི་རྣོ་བ་ལ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་མ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །འབྲས་བུ་གང་ཞིག་རྒྱ་ཤུག་གི་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་བ་དེ་ཉིད་ནི་མགར་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྒྱུ་ངེས་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་རྩིས་བསྒྱུར་བའི་གསེར་བྱས་པ་ཡིན་ཡ
Chinese
具有彼之因者，于彼之因之时，具有他之因性也。于他之因之时，亦有彼之因也。若决定，则唯成无因者。于义结合者，谓如是也。以何譬喻之力，痛苦成为无因者，彼即遮破者，谓何有性也。彼者，谓随顺自因，及随顺违逆者。彼等者，谓荆棘之锐利等也。若如是，然则以何痛苦成为具因者，感觉等如何成为具因耶？思择此者，谓如是也。其时，从心中取出，而与彼等差别结合也。若云如何成为无因耶？则说因松树也。为遣除因不决定故疑为无因者，谓然铁匠亦也。故者，谓铁匠所作者也。如是者，谓无因性也。思惟以业之自心所生而答复者，谓智慧先作者也。若因松树之荆棘等，与铁匠所作之锐利无差别，则如是彼亦成为具慧之因也。若如是，则亦成为自在天作者也。自在天亦与心性无有差别也。以何之故如是耶？以彼理由故，松树之荆棘等非为无因也。彼譬喻者，谓从铁匠所作之锐利也。若然，为遣除差别之疑者，谓差别也。于铁与松树之锐利二者，以差别之认识，则具慧者即因耶？答曰，有差别也。铁与松树之荆棘之锐利所具有之差别，乃是具因性也，非为因不决定也。彼即言说者，谓某也。何果从松树之种子所生者，彼即非从铁匠等所生，故非为因不决定性也，是为彼义。若为计算转变之黄金所作者耶？
English
That which has its cause, at the time of its cause, has the nature of another cause. At the time of another cause, it also has its cause. If it is definite, then it will only become causeless. To combine with the meaning is to say, 'Thus it is.' By the power of what example does suffering become causeless? That which refutes that is to say, 'When there is existence.' 'That' refers to following one's own cause and following what is contrary. 'Those' refer to the sharpness of thorns, etc. If that is the case, then how does suffering become with cause, and how do feelings, etc., become with cause? To contemplate this is to say, 'Thus it is.' At that time, take it out from the heart and combine it with those differences. If you ask, 'How does it become causeless?' then the cause, pine tree, is mentioned. To dispel the doubt that it is causeless because the cause is uncertain, it is said, 'However, even a blacksmith.' 'Therefore' means 'because it is made by a blacksmith.' 'Thus' means 'causelessness itself.' To answer by thinking that it is produced by one's own mind of karma is called 'wisdom preceding.' If the thorns of the pine tree, etc., are no different from the sharpness made by a blacksmith, then likewise, that also becomes a cause with wisdom. If that is the case, then it also becomes the maker of Ishvara. Ishvara is also no different from the nature of mind. For what reason is it like that? For that reason, the thorns of the pine tree, etc., are not causeless. That example is from the sharpness made by a blacksmith. If so, to dispel the doubt of difference is called 'difference.' In the sharpness of iron and pine tree, with the recognition of difference, is the one with wisdom the cause? The answer is, 'There is a difference.' The difference that exists in the sharpness of the thorns of iron and pine tree is with cause, not without a definite cause. That which is spoken is called 'someone.' Whatever fruit arises from the seed of the pine tree, that is not from the blacksmith, etc. Therefore, it is not indefinite in cause, that is the meaning. If it is made of gold that has been calculated and transformed?