Tibetan
་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཤེས་པ་དོན་གྱི་ཐ་དད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གྲུབ་ལ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པས་བྱས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ངོ་བོར་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་མངོན་པར་རློམ་པ་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བ་དང་རིག་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ན། དེ་ལ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་སྔོན་པོ་དང་གཞན་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ག་ལས་ཡིན་སྙམ་ན། དེས་ན་ཞེས་གསུངས་སོ། །རང་རིག་པ་ལ་ཕྱིས་རྗེས་སུ་དཔོག་པས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པའོ། །ཡང་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ཏེ་བྱས་པའོ། །ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དམ་རྟགས་ངེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེས་ནའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དོར་བ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནས། ཅི་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དེ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་ནི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་དང་ཙནྡན་ལ་སོགས་པའོ། །མ་མཐོང་བ་ནི་འཇིག་ རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པའོ། །རྨོངས་པ་ནི་ཡོད་པར་ལྟ་བའོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལས་ཤེས་པ་དང་དོན་དག་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་འགྱུར་མོད། སྤང་བྱ་དང་དོར་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་ནི་དེ་ལས་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་བསུ་ནས་བཤད་པ་ནི། བླང་དང་དོར་བྱ་ཞེས་བྱའོ། །བླང་བྱ་དང་དོར་བྱའི་ཁྱད་པར་ཡང་མངོན་སུམ་ལས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་རྟོགས་སྙམ་དུ་དོགས་ལ་བསུ་ནས། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འབྲས་བུ་ལ་བརྟེན་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གང་ལ་རྟོགས་ཏེ་མི་རྟོགས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་བདེ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བླང་བྱ་ཡང་མི་རྟོགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་མིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སྤང་བྱའོ། །མངོན་སུམ་ཙམ་གྱིས་གལ་འགྱུར་ཏེ
Chinese
如是说。如果识并非由显现成立的事物之差别所造成，也不是由蓝色等所造成，也不是与前后之体性相异。若非如此，则不会生起，这是应从由自身体验所生的分别念中领会的。若不承认由彼所了知，则将变成无差别和唯识，如此一来，能取和所取以及蓝色等差别便不可能存在。那么，差别从何而来呢？因此说，因为对自证识后来进行推测，所以是与推测的分别念相关的识。或者，因为是推测之因，所以是推测，即是所作。在所有称为所作的名称中，具有进入和退出的特征的名称，或者以确定之相为先导的推测的名称是所作。因为差别是如此这般，所以。推测之名如前。因为如此这般，未舍弃所见，所以。从“哪些”到“如是”之间是清楚的。所见是花鬘和旃檀等。未见是来世等。愚昧是视之为存在。如果识和事物的差别不是由现量所变，而是由应舍弃和应抛弃的本身所变，为了迎接这种疑惑而说的是：应取和应舍。应取和应舍的差别也不是由现量所成立，这是其含义。如果应取和应舍不是现量所能了知的自性之外的他物，那为何现量不能了知呢？为了迎接这种疑惑而说了“此乃”。是痛苦的成就者，是依赖于果的自性。以仅仅执持自身体性的现量，对何者了知，唯独不了知。正因为如此，所以说不了解除此之外的安乐的成就者，应取，这是不对的，即应舍。如果仅仅是现量就会改变
English
Thus it is said. If consciousness is not caused by the difference of things established by direct perception, nor is it caused by blue, etc., nor is it different in nature from what precedes and follows. If it is not like this, then it will not arise, and this is to be understood from the conceptualization arising from one's own experience. If one does not accept the presumption that it is to be understood by that, then it will become undifferentiated and merely consciousness, and in that case, the distinction between the grasped and the grasper, and blue, etc., will not be possible. Then, from where does the distinction come? Therefore, it is said that because one later infers about self-awareness, it is consciousness associated with the conceptualization of inference. Or, because it is the cause of inference, it is inference, that is, what is made. Among all the names called what is made, the name of inference that has the characteristic of entering and exiting, or the name of inference that has a definite sign as its leader, is what is made. Because the difference is like this, therefore. The name of inference is as before. Because it is like this, not abandoning what is seen, therefore. From "which ones" to "as it is" is clear. What is seen is a garland of flowers and sandalwood, etc. What is not seen is the next world, etc. Ignorance is seeing it as existent. If the difference between consciousness and things is not changed by direct perception, but by what should be abandoned and what should be discarded, in order to welcome this doubt, what is said is: what should be taken and what should be discarded. The difference between what should be taken and what should be discarded is also not established by direct perception, that is its meaning. If what should be taken and what should be discarded are not other than the nature to be understood by direct perception, then why cannot direct perception understand it? To welcome this doubt, "this is" is said. It is the accomplisher of suffering, the nature that depends on the result. By the direct perception that only holds its own nature, what is understood, only what is not understood. For that very reason, it is said that one does not understand the accomplisher of happiness other than that, what should be taken, that is not right, that is, what should be discarded. If it changes only by direct perception
Tibetan
། མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །ཅི་ལྟར་འབྲས་བུའི་མཐར་ཐུག་པའི་རང་བཞིན་ལ་མངོན་སུམ་མི་འཇུག་པ་དེ་ལྟར་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མཛད་པ་ནི་བླང་བྱ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །བླང་བྱ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་བདེ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རམ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དོར་བར་བྱ་བ་ཉིད་བཀག་པ་ལས་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །དོར་བྱ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང༌། བླང་བྱ་ཉིད་དུ་རྣམ་བར་གཞག་པ་ལས་ཟློག་པས་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རམ། བདེ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བཀག་པ་ལས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་དོར་བྱ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །བཟློག་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བླང་བྱ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལས་བཟློག་པ་ལས་སོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་བདེ་བ་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ནི་དངོས་པོ་ལ་བདེ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། དོན་བྱེད་དོན་དུ་ཞེས་བྱའོ། །དོན་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་དོགས་པའོ། །བྱ་བ་སྟེ་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ནི་ནའོ། །བླང་བྱ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ ན་དེ་ནི་ཉེ་བའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་མཐོང་ངོ་མངོན་སུམ་དེ་ལས་འཇུག་པར་བྱེད་འདོད་པ་རྣམས་སོ། །མ་མཐོང་བ་དེས་ན་བླང་བྱའི་དངོས་པོ་ཉིད་རིག་མ་ཡིན་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་མཐོང་སྙམ་ན། མངོན་སུམ་འབྱུང་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིས་ནི་བླང་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དོར་བྱ་ཉིད་ནི་བཀག་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་འགོག་པ་ནི། སྤང་བྱ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྤང་བྱ་ཉིད་བཀག་པ་ག་ལ་ཡོད་དེ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། སྤང་བྱ་དབང་པོ་ལས་འདས་ཕྱིར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དོར་བྱ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་བླང་བྱ་འདི་ལ་སྤང་བྱའི་དངོས་པོ་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་འདི་ནི་མངོན་སུམ་ལས་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོར་བྱ་བཟློག་པ་ལས་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། །བཤད་ཟིན་མ་ཐག་པའི་ཚུལ་དུ་རང་གི་དུས་ན་ཡོད་པ་ཙམ་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་ན། རིམ་གྱིས་འབྱུང་བའི་མངོན་སུམ་གཉི་གས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང༌། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་མ་ཡིན
Chinese
唯有不變。如何不使果的究竟自性顯現，為了廣泛地顯示那樣，所作的辨別就是所謂的「應取之自性」。安立為應取之自性，是因為是安樂的成辦者嗎？或者，痛苦的成辦者應捨棄之自性，是由遮止而來，這樣辨別有兩種。安立為應捨之自性也是，是由安立為應取之自性之反面而來，因為是痛苦的成辦者嗎？或者，安樂的成辦者是由遮止而來，這樣說的就是所謂的「應捨之自性」，安立是這樣連接的。「由反面而來」的意思是由安立為應取之自性之反面而來。對此，暫且安樂並非是現量，因為事物中安樂的成辦者並非由現量所能了知，這樣說的就是所謂的「義作義」。對於燃燒等事物是疑惑。作用，也就是作者本身，是「那」。應取如果是那樣，那麼那是不見以執持親近自性的現量，那些想要從現量進入的人們。因為沒有見到，所以應取的實體本身是不知的，這樣連接。如果想知道如何沒有以現量見到，就說了「現量將會產生」。這就闡明了因為是應取之自性之宗。遮止應捨之自性是由遮止而來的一方，就是所謂的「應捨」。應捨之自性遮止在哪裡呢？就是非有。應捨是超越感官的，因為痛苦的成辦者不是現量。因為那樣應捨不是現量，所以了知到這個應取沒有應捨的實體，這不是從現量而來的，意思是說不是隨順感官的作用。同樣地，也應當了知安立應捨由反面而來也是沒有的。從剛才所說的道理來看，從僅僅執持在自己時間存在之相來看，無論是次第產生的兩種現量，都不能執持所要證成的，以及成辦的實體。
English
Only the immutable. How to not make the ultimate nature of the fruit manifest, in order to extensively show that, the discrimination made is what is called "the very nature of what should be taken." Establishing it as the very nature of what should be taken, is it because it is the accomplisher of happiness? Or, the very nature of what should be abandoned, the accomplisher of suffering, comes from cessation, thus there are two kinds of discrimination. Establishing it as the very nature of what should be abandoned is also, it comes from the opposite of establishing it as the very nature of what should be taken, because it is the accomplisher of suffering? Or, the accomplisher of happiness comes from cessation, what is said like this is what is called "the very nature of what should be abandoned," the establishment is connected like this. "Comes from the opposite" means it comes from the opposite of establishing it as the very nature of what should be taken. Regarding this, for the time being, happiness is not directly perceived, because the accomplisher of happiness in things cannot be known by direct perception, what is said like this is what is called "meaning making meaning." There is doubt about things like burning. Action, that is, the agent itself, is "that." If what should be taken is like that, then that is not seen by the direct perception that holds the nature of closeness, those who want to enter from that direct perception. Because it is not seen, therefore the very entity of what should be taken is unknown, this is how it is connected. If you want to know how it is not seen by direct perception, it is said, "direct perception will arise." This clarifies the reason why it is the very nature of what should be taken. The side of ceasing the very nature of what should be abandoned comes from cessation, which is what is called "what should be abandoned." Where is the very nature of what should be abandoned ceased? It is non-existence. What should be abandoned is beyond the senses, because the accomplisher of suffering is not directly perceived. Because what should be abandoned is not directly perceived in that way, therefore knowing that this what should be taken does not have the entity of what should be abandoned, this does not come from direct perception, it means it does not follow the function of the senses. Similarly, it should also be understood that the establishment of what should be abandoned coming from the opposite is also non-existent. From the reason just stated, from the aspect of merely holding what exists in its own time, neither of the two direct perceptions that arise in sequence can hold what is to be proven and the entity of accomplishment.