Tibetan
་དེས་ན་འདི་འཁོར་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱིས་དབང་ཕྱུག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བཞད་གད་དང་བཅས་བས་བསལ་བར་བྱེད་པ་ནི། གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གང་ཞིག་དཔེ་མཐོང་བ་ཡོན་ཏན་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་འདི་ལ་དབང་ཕྱུག་ཡིན་པ་བསྙོན་པ་དེས་དཔེ་མ་མཐོང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་གཞན་དུ་འང་བཟོད་དམ་ཅི་སྟེ་མི་བཟོད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ཉིད་དཔེ་སྔོན་དུ་སོང་བས་སྟོན་པ་ནི་གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གོང་ནས་གོང་དུ་འགྱུར་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་ཕྱུག་གིའོ། །རང་བཞིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་སྐབས་གཞན་དང་གཞན་ལའོ། །དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི་ཡོན་ཏན་འཕེལ་བར་བྱས་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གང་ཡིན་བ་སྟེ་དཔེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་དབང་གིས་རབ་ཏུ་འགྱུར་བ་ལ་བསྙོན་པའོ། །དཔེ་མེད་བའི་ཕྱིར་མངོན་པར་འདོད་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་ཅི་ཡོད། ཇི་ལྟར་གང་དབང་ཕྱུག་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོན་ཏན་འཕེལ་བས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རབ་ཀྱིས་མཐར་ཕྱིན་བར་གནས་པ་ཡང་དབང་ཕྱུག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འདིས་དམ་པའི་སྐྱེ་ བོའི་ཚོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱས་པ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི་གང་དུ་མཐོང་བས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མེད་པ་ཅན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འདི་ལ་གཞི་མ་གྲུབ་པར་ནི་མི་བརྩད་དེ། གཞན་གྱི་ལུགས་ལས་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཙམ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་དུ་འདོད་ན་ཡོན་ཏན་འཕེལ་བས་བྱས་པར་འདོད་དགོས་པས་རྟགས་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཡོན་ཏན་འཕེལ་བས་བྱས་པར་མི་འདོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དབང་ཕྱུག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་སོ། །དེས་ན་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་དང་རྒྱུ་མ་དམིགས་པ་ཁས་བླངས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཐལ་བར་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་འདི་གཉིས་ནི་འདི་འདྲ་བའི་དོན་ཁས་བླང་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གཙོར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པ་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་འཕེལ་བ་གཅིག་མེད་ན་ཡང་དབང་ཕྱུག་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ཡོད་ན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ལ་ལྟོས་པས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་གང་ཞིག་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་དཀྲུགས་པས་
Chinese
因此，这会变成轮回，而不是自在天，因为它不具备如前所述的功德。这是用嘲笑来驳斥的，即“凡是”等等。凡是否认见到典范，认为此（事物）因卓越的功德而成为自在天的人，难道能容忍未见到典范，自性成就的事物在其他地方也存在吗？如果不能容忍，那就是不能容忍。这正是通过先前的典范来展示的，即“凡是”等等。所谓“越来越高”指的是自在天。所谓“自性”指的是其他不同的状态。随之而行指的是跟随功德增长的，因为有典范。所谓“跟随”指的是否认因其力量而变得卓越。因为没有典范，对于显而易见的自在天，有什么理由相信自性成就、没有跟随的事物呢？正如凡是自在天，都是通过功德增长而成就的，例如感官等等。达到极致的安住也是自在天，通过这个需要建立的论证，已经使圣者们的群体跟随，并且自性成就的事物在哪里能见到呢？因此，由于没有跟随，它被显示为没有量度。对于这个建立的论证，不会争论基础没有成立，因为想要仅仅陈述与其他宗派的相互矛盾之处。如果认为（它是）自在天，就必须认为它是通过功德增长而成就的，因此这不是一个好的理由。然而，如果不认为它是通过功德增长而成就的，那么那时它就会变成自在天了。因此，依赖于已经承诺的果的理由和没有见到的原因，这两种通过推论而成立的自性，不能承诺这样的意义，这是主要的。如何遍及呢？即使没有一个功德增长，也没有自在天，即使有它，也有自在天，因为原因和结果的事物已经成立，无论如何依赖于那样的变化又有什么用呢？即使那样，也被不一致的方面所搅乱了疑惑。
English
Therefore, this would become samsara, not Ishvara, because it does not possess the qualities mentioned earlier. This is refuted with ridicule, i.e., "Whatever," etc. Whoever denies seeing the example, claiming that this (thing) is Ishvara because of its excellent qualities, can he tolerate that an inherently established thing that has not seen an example also exists elsewhere? If it cannot be tolerated, then it is indeed intolerable. This is shown through the previous example, i.e., "Whatever," etc. The term "increasingly higher" refers to Ishvara. The term "nature" refers to other different states. Following it means following the increase of merit, because there is an example. The term "followed" refers to denying that it becomes excellent by its power. Because there is no example, for the obviously desired Ishvara, what reason is there to believe in an inherently established thing that has no following? Just as whatever is Ishvara is accomplished through the increase of merit, such as the senses, etc. Abiding in the ultimate perfection is also Ishvara, and through this argument to be established, the assembly of noble beings has been made to follow, and where can an inherently established thing be seen? Therefore, since there is no following, it is shown to be without measure. For this established argument, there will be no dispute that the basis is not established, because the intention is to merely state the mutual contradictions with other tenets. If it is considered Ishvara, then it must be considered accomplished through the increase of merit, therefore this is not a good reason. However, if it is not considered accomplished through the increase of merit, then at that time it would become Ishvara. Therefore, relying on the already promised reason of the result and the unseen cause, these two inherently established natures that are established through inference cannot promise such a meaning, this is the main point. How does it pervade? Even if there is not a single increase of merit, there is no Ishvara, and even if there is, there is Ishvara, because the things of cause and effect have been established, so what is the use of relying on such a change in any way? Even so, it is disturbed by doubts from inconsistent aspects.