Tibetan
ལ་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་མ་གཏོགས་པར་ནི་དེ་དོར་ནས་སོ། །གཞན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་མེད་པ་བརྟག་པ། ཐ་དད་པ་དང་ངོ་འདྲེ་བར་འགྱུར་བ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འདུ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་མ་ཡིན་པའོ། །དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱིས་པ་ཡན་ཆད་ལ་གྲགས་པའི་དངོས་པོ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་གསལ་བཞིན་པ་རྣམ་པའི་ཚོགས་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་སྤྱིའི་ཚུལ་བརྗོད་ནས་ཁྱད་པར་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་དེས་ན་བདེ་བ་ལ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ནང་དུ་ཡོངས་སུ་གསལ་བའི་ཕྱིར། །ཐོག་མར་བརྗོད་དོ། །གོམས་པ་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོམས་པ་དེ་ཉིད་ལས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡང༌། གཞན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་དེའི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་ཕྲ་དང་རིགས་པ་དག་གིས་རགས་པ་རིམ་གྱིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། གོམས་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྟོགས་པ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་བརྗོད་དོ། །གཞན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་རྟོགས་པ་ནི་ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །འདིར་ཡང་དེ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པས་བརྟགས་པའི་ཤེས་པ་ཅིག་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས། ཤེས་པ་དེ་ཉིད་འདི་ལྟ་འདི་ལྟར་སྐྱེས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཟན་དེ་ཉིད་ཚད་དུ་ཟོས་ན་འཚོ་བར་བྱད་ལ། ཚད་ལས་འདས་པར་ཟོས་ན་འཆི་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ནང་དུ་ཡོངས་སུ་གསལ་བ་ཡིན་པས་ན། ཅི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་ན་གནས་པ་བཞིན་དུ་མིན་སྙམ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལོགས་ཤིག་ཏུ་གནས་པ་དང༌། གཞན་འདི་ནིའོ། །རྟེན་ལ་ལྟོས་པ་ནི་ལུས་ལ་ལྟོས་པའོ། །གལ་ཏེ་གཞན་རིགས་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ན། གང་གིས་རང་གི་ངོ་བོར་རིག་པ་ལ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་གནས་པའི་དང་མི་གནས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་སྙམ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ལས་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་གྱིས་རིག་ན་ནི་དེ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ལོགས་སུ་གནས་པ་བཞིན་དུ་རིག་པར་
Chinese
于“拉”之术语中行之。除此之外，则弃之。所谓“他者”，乃无相之观察。异体与混淆之转变，乃以彼之自性而合，如是则非也。此义即是：以何知之，如孩童以上所知之事物，彼乃全然显明，与诸相之集合非异也。如是宣说总相之后，施用于差别者，即因此于乐等，乃因内中全然显明之故，最初宣说之。由串习，乐等转变为自性之知识，彼即转变为色等之自性也。所谓与色等混淆者，乃由彼串习，转变为一切色等之自体，亦转变为他者之乐等自体，何种相状，即随彼相状而行之义也。如是，以微细与理路，次第宣说粗大者。何时如是转变耶？由串习起，至证悟终结处宣说之。证悟他者之乐等一切相状，乃以少分而证悟随彼自性而行也。此处亦以非彼而返还，执持一观察之知识，宣说彼知识如是如是生起，譬如食物若适量食之则活，若过量食之则死等。若然如何耶？若色等为知识之自性，则为彼义。自体之知识乃内中全然显明者，如何如外境般存在耶？彼非也，如是宣说之。异处而住，此乃他者。所依乃依赖于身。若他者无理，如何成立耶？以何自识之体性，有异处而住与不住耶？若如是说，则云由自识之体性。若由他者识之，则彼自彼之外而转变，如异处而住般识之。
English
It is done in the terminology of "La". Apart from that, it is discarded. The so-called "other" is the observation of no-form. The transformation of different bodies and confusion is combined with their own nature, and if so, it is not. The meaning is: what is known, such as things known above children, it is completely clear, and it is no different from the collection of all forms. After speaking of the general appearance in this way, those who apply to the difference are therefore in happiness, etc., because it is completely clear in the inside, and it is said at the beginning. From habit, happiness, etc. are transformed into the knowledge of self-nature, and they are transformed into the self-nature of form, etc. The so-called confusion with form, etc., is transformed from that habit into the self of all forms, etc., and also transformed into the self of happiness, etc. of others, what kind of appearance, that is, the meaning of following that appearance. In this way, the subtle and the rational are used to gradually declare the rough. When will it change like this? Starting from habit, it is declared to the end of enlightenment. To realize all the appearances of happiness, etc. of others is to realize that they follow their own nature in a small part. Here, too, by returning from non-self, holding a knowledge of observation, and declaring that knowledge arises in this way, for example, if food is eaten in moderation, it will live, and if it is eaten in excess, it will die, and so on. If so, how? If form, etc. is the self-nature of knowledge, then it is that meaning. The knowledge of self is completely clear in the inside, how does it exist like an external environment? That is not so, as it is said. Living in a different place, this is the other. What is relied on depends on the body. If the other is unreasonable, how can it be established? With what self-conscious nature, is there living in a different place or not? If so, it is said that it is from the nature of self-consciousness. If it is recognized by others, then it is transformed from the outside of itself, and it is recognized as if it lives in a different place.
Tibetan
འགྱུར་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་བའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རིག་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ནི་ཞེས་བཤད་མ་ཐག་པ་ཡིན་ལ་འཆད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་དེས་ན་ཅི་ལྟར་ལོགས་ཤིག་ན་གནས་པ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལ་ལྟོས་པ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་མཐོང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཅི་ལྟར་དེ་སྐད་བརྗོད་སྙམ་ན། ལུས་ཀྱི་རྟེན་ལ་ལྟོས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ཤེས་པའི་ཆར་གྱུར་པ་ལུས་ཉིད་རྟེན་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་མ་དཔྱད་པ་གཞན་དག་ལུས་ཀྱི་རྟེན་ལ་ལྟོས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མི་བཟོད་པ་སྟེ། སྨྲ་བ་ལ་ནི་གལ་ཏེ་ ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་རང་བཞིན་ནི་ལྟོས་པར་འདོད་པ་གཟུགས་དང༌། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོའོ། །རིག་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་མེད་པ་ནི་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། གང་གིས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར། དེའི་རང་བཞིན་ནི་རིག་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །ཅི་ལྟར་ལྟོས་པ་མེད་ཅེ་ན། དེའི་རང་བཞིན་རིག་པ་ལས་ཞེས་སྨྲས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣག་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ལྟོས་པ་ནི་ཤེས་པ་མེད་དོ། །སྣང་བཞིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་དབང་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་ལ་འགའ་ཞིག་ལྟོས་པ་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག་ནི་ལྟོས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་ནི་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་ལྟོས་པར་བྱ་བ་དང༌། གཞན་ལོགས་ན་གནས་པ་ནི་ལྟོས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལོགས་སུ་གནས་པ་དང་མི་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མི་འཐད་དོ། །འདིས་ནི་ལྟོས་བ་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དུས་མཚུངས་པར་སྣང་བ་འདི་གཉིས་ལ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་ཡང་དུས་ཐ་དད་པས་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཕྱིས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ལྟོས་པར་བྱེད་བའི་དངོས་པོར་བསྟན་པས་ཅི་བྱ། དེའི་ཕྱིར་གང་གིས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་ལྟོས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །འདི་ནི་ཡང་དག་པའི་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས་ཁས་ལེན་པ་མཛ
Chinese
如果转变，那是不合理的。因为，除了成为自性的行相之外，快乐等等其他的识的行相，已经说过，而且也将要解说。既然自性识不存在于其他地方，那么依赖于它的、存在于其他地方的事物也一点也不存在。难道这个区分不是显而易见的吗？如果想知道为什么会那样说，那是因为说了“依赖于身体的所依”等等。如此，身体本身就是被认为是知识的一部分的所依。其他未经分析的人认为“依赖于身体的所依”是不可容忍的，因为说话时会说“如果”。它的自性是被认为是依赖的色法和快乐等等的本体。识是法的体性，如果没有它，那么被称为“相互依赖”的法就不存在，又怎么会成为能取和所取的对象呢？它的自性就是识本身存在。这样想的。如果问怎么会没有依赖呢？回答说，它的自性来自识。因为，色的自性的脓的本体，从识之外转变而来的依赖是无法知道的。仅仅从显现本身来说，对于两个独立的事物，有些是依赖的，有些是被依赖的，是无法区分的。因此，认为身体的形态是被依赖的，其他存在于别处的是依赖者，是不合理的。正因为如此，仅仅通过存在于别处和不存在于别处来区分是不合理的。这也否定了“依赖仅仅是指结果”的说法。对于这两个同时显现的事物来说，不存在原因和结果的事物。即使是原因和结果，因为时间不同，所以也不是能取和所取的对象，这将在后面说明。因此，那样显示作为依赖者的事物有什么用呢？因此，安住在“凡是成为能取和所取的对象的依赖，这种法是不存在的”这样的结论中。心想“这是正确的反驳”，于是就承认了。
English
If it transforms, that is unreasonable. Because, apart from the aspect that has become its own nature, the other aspects of consciousness such as happiness, etc., have already been said, and will also be explained. Since the self-nature consciousness does not exist in other places, then the things that depend on it and exist in other places also do not exist at all. Isn't this distinction obvious? If you want to know why it is said that way, it is because it is said "depending on the support of the body" and so on. Thus, the body itself is the support that is considered part of knowledge. Other unanalyzed people think that "depending on the support of the body" is intolerable, because when speaking, they will say "if". Its self-nature is the nature of form and happiness, etc., which are considered dependent. Consciousness is the nature of Dharma, and if it does not exist, then the Dharma called "interdependence" does not exist, and how can it become the object of the taker and the taken? Its self-nature is that consciousness itself exists. That's what I thought. If you ask how there can be no dependence? The answer is that its self-nature comes from consciousness. Because, the nature of the pus of the self-nature of form, etc., the dependence that transforms from outside of consciousness cannot be known. Just from the appearance itself, for two independent things, some are dependent and some are depended on, it is impossible to distinguish. Therefore, it is unreasonable to think that the form of the body is depended on, and that others existing elsewhere are dependent. For this reason, it is unreasonable to distinguish only by existing elsewhere and not existing elsewhere. This also denies the statement that "dependence only refers to the result". For these two things that appear at the same time, there is no thing of cause and effect. Even if it is cause and effect, because the time is different, it is not the object of the taker and the taken, which will be explained later. Therefore, what is the use of showing the thing as a dependent in that way? Therefore, it abides in the conclusion that "the dependence that becomes the object of the taker and the taken, this Dharma does not exist". Thinking "this is the correct refutation", he admitted it.