Tibetan
ཡང་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དོན་བྱེད་པར་གནས་པར་ཡང་ངོ༌། །རང་དངོས་རིག་པའི་ཤེས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་རིག་པ་འདི་ལ་ཡོད་པའོ། །ཐུག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་གནས་པ་མེད་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་འཕེལ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྔར་གང་ བརྗེད་པ་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཚད་མ་ཚད་མ་གཞན་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས། །ཞེས་སྨོས་སོ། །ད་ནི་བསྟན་བཅོས་མཛད་པས་འདིར་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །རྣམ་པར་འགྲིལ་པ་ནི་རང་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །རང་གི་དོ་བོའི་ཚིག་གི་རྣམ་པར་བཅད་པ་སྨྲས་པ་ནི། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་མི་རྟོགས་ཤེ་ན། མངོན་སུམ་ནི་མངོན་དུ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཆུག་མོད་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། མངོན་དུ་རྟོགས་པ་ཡང་ཞེས་གསུངས་སོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཤེས་པར་སྣང་བ་ལའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འཐད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་བཀག་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། ད་ལྟར་དེ་གཙོར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་བསམས་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐོབ་པའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་གསུངས་ཏེ་མེ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་གང་གི་བདག་ཉིད་ཚད་མར་གྲུབ་པ་མངོན་སུམ་གཞན་གྱིས་རང་བཞིན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཚད་མའི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་འབྲེལ་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། ཚང་མ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་ཐོབ་བའི་དུས་ཀྱི་དོན་དངོས་སུ་སྣང་བ་མེད་ཀྱང༌། དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ནི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚད་མ་མ་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཅི་སྟེ་བརྗོད་ཅེ་ན། ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཞེས་སྨོས་སོ། །འཐོབ་བྱའི་དོན་དེ་དང༌། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་དུ་འཛིན་མོད་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་དུ་དེ་ངེས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཁྱབ་པའི་དུས་སུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་མ་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མདུན་ན་གནས་པའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་འབྱུང་ བར་འགྱུར་བའི་རང་བ
Chinese
又说，也是存在于作用中。所谓“自实有知”，是指这种作用的自性智慧所具有的。所谓“无尽”，是指没有安住，因为其他的推论增长等等，先前所遗忘的会变成那样。如果认为正量会从其他的正量中证悟，那么就说了“从现量推论中”。现在论著作者说了“在此所说”等等。所谓“周遍”，是指从“自”等等。说了自己部分的词句的分别，就是“不是其他的体性”。为什么不证悟其他的体性呢？说了“现量是现前”。如果确实是那样，那又会怎么样呢？说了“现前证悟也”。所谓“在自己的体性上”，是指显现为想要成为能立的知识上。如果又想用道理来遮止外境的色法，即使是那样，现在也不是主要，因为是思考正量的时候。因此说了“具有获得时的差别”，比如火等等。这样显示了凡是以什么自性成立为正量，其他的现量不是使自性现前，然后为了显示推论也不是正量的能立，而显示没有建立关联的必要，就是“一切本身”。或者即使没有实际显现获得时的意义，也只是证悟了没有错乱，因为那是知识的自性。因此如果说没有证悟正量，就说了“所要获得之义”。不是执持所要获得之义，和想要显现为能立的知识的关联。即使执持那是具有关联的，如果认为那样就能确定是正量，就说了“那样”，凡是在周遍的时候，对于所要获得之义没有确定为不迷惑的，那就不是会变成正量，而是会变成推论。与面前安住的自性关联本身会产生
English
Again, it is said that it also exists in function. The so-called "self-substantial knowledge" refers to what is possessed by the self-nature wisdom of this function. The so-called "endless" means that there is no abiding, because other inferences increase, etc., and what was previously forgotten will become like that. If it is thought that valid cognition will be realized from other valid cognitions, then it is said, "From direct perception and inference." Now, the author of the treatise has said, "What is said here," and so on. The so-called "pervading" refers to "from self," and so on. The distinction of one's own part of the words is said, which is "not the nature of others." Why is the nature of others not realized? It is said, "Direct perception is present." If it is indeed so, then what will happen? It is said, "Direct realization also." The so-called "on one's own nature" refers to appearing as the knowledge that wants to become the proof. If one also wants to use reason to prevent the form of external objects, even so, it is not the main thing now, because it is the time of thinking about valid cognition. Therefore, it is said, "Having the distinction of the time of attainment," such as fire, etc. In this way, it is shown that whatever nature is established as valid cognition, other direct perceptions do not make the self-nature manifest, and then, in order to show that inference is also not the proof of valid cognition, it is shown that there is no need to establish a connection, which is "everything itself." Or even if the meaning of the time of attainment does not actually appear, it is only the realization that there is no confusion, because that is the nature of knowledge. Therefore, if it is said that valid cognition is not realized, it is said, "The meaning to be obtained." It is not holding the connection between the meaning to be obtained and the knowledge that wants to appear as the proof. Even if it is held that it has a connection, if it is thought that it can be determined as valid cognition in that way, it is said, "That way," whatever is not determined as not being confused about the meaning to be obtained at the time of pervasion, then it will not become valid cognition, but will become inference. The connection itself with the nature of being present will arise.
Tibetan
ཞིན་དང་འབྲེལ་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། མདུན་ན་གནས་པའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་མཚུངས་པས་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་སྔར་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོད་པའི་ཤེས་པས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པར་མི་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་ན། འོ་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་བྱ་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་འདྲ་བ་དག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་ཚད་མ་ངེས་པའི་རེ་བ་མ་ཆད་དོ་སྙམ་ན། འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་ཞེས་སྨོས་ཏེ། སྔ་མའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །ཤེས་པ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་འོག་ཏུ་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀྱང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། དེའི་འོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སོ། །དེ་ལྟར་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མེད་པར་བསྟན་ནས། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཚད་མར་རྟོག་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། དེས་ན་དེ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འོ་ན་ཅི་ཞིག་རྟགས་ཤེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་ཤེས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གང་ཞིག་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི། ཚད་མ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཅམ་དུ་བཟུང་བ་ན། བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་བྱའི་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་འདོད་པ་ཐོག་ཏུ་བབ་བོ་སྙམ་ན་དེས་ན་འཇུག་པ་དང་ཞེས་གསུངས་སོ། །རང་གི་རང་བཞིན་རིག་པ་གང་ལ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ།། ཅི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་རྟོགས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དང་འབྲེལ་པར་མི་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བེམས་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ད་ལྟར་བའི་ཕྱི་རོལ་དང་ཡང༌། འདི་ནི་འདིའི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་པར་འཛིན་པའི་བློར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ནི་ ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཙམ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ནི་སྣང་བར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པའི་སྐབས་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་བཞག་ནས། བསྒྲུབ་བྱ་གསུངས་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།
Chinese
如果认为会与“新”建立联系，那么（经文中）说的是与“面前存在的自性”建立联系。所谓“那”，因为它对于量和非量是相同的，所以不是与“将要产生的自性”建立联系，因为没有“将要产生的自性”。如果又像那样，先前被认为是能立的识，不领会与“将要产生的义的作用的自性”建立联系，那么，就只有“将要产生的义的作用的识”才会建立联系，因为存在与体验相似的情况。因此，如果认为在一切情况下，都不会断绝对于确定为量的希望，那么（经文中）说的是“将要产生的义”，意在说明因为没有先前的自性。为了说明，对于在先前和后来的识之后产生的分别念，也不是建立联系，所以说“在其后”。“从那”是指分别念。这样，在显示了没有建立联系之后，为了显示从比量中没有产生量，所以说“因此，那”等等。那么，什么是相呢？（经文中说）“领会自己的体性”。所谓“从那识”，是指那些说“与识的自性，即所要获得的自性建立联系”才是量的人们，明明是想要（将此）作为量，但当抓住自己的体性时，就显示了不是抓住。所谓“那”，是指与所要获得的自性建立联系。即使那样，如果认为愿望已经实现了，那么（经文中）就说了“因此，进入”。凡是对自己的自性之智没有进入和退出的，就称之为“那”。因为是如何产生的情况，所以不领会与未领会的所要获得的义建立联系，同样，物质本身也不会变成与现在的外境，以及“这是此的执持者”建立联系的智慧。因此，所显现的各种各样，仅仅是识的自性，因为其他不应显现，这样所说的，是指没有说差别的场合。这样，在确立了如是之后，所说的所要证成的是“因此”，是指。
English
If it is thought that a connection will be established with "new," then it is said (in the scriptures) that a connection is established with "the nature of what is present." The so-called "that" is not connected with "the nature of what will arise" because it is the same for valid and invalid cognition, because there is no "nature of what will arise." If, like that, the cognition previously considered to be the establisher does not comprehend the connection with "the nature of the function of the meaning that will arise," then only "the cognition of the function of the meaning that will arise" will establish the connection, because there are situations similar to experience. Therefore, if it is thought that the hope of being certain as a valid cognition will not be cut off in all cases, then it is said (in the scriptures) "the meaning that will arise," intending to explain that it is because there is no previous nature. To show that even the conceptual thought that arises after the previous and subsequent cognitions does not establish a connection, it says "after that." "From that" refers to conceptual thought. In this way, after showing that no connection is established, to show that no valid cognition arises from inference, it says "therefore, that," and so on. Then, what is the sign? (The scripture says) "Comprehending one's own essence." The so-called "from that cognition" refers to those who say that "establishing a connection with the nature of cognition, that is, the nature to be obtained" is a valid cognition, clearly wanting to (take this) as a valid cognition, but when grasping one's own essence, it shows that it is not grasping. The so-called "that" refers to establishing a connection with the nature to be obtained. Even so, if it is thought that the wish has been fulfilled, then (in the scriptures) it says "therefore, entering." Whatever knowledge of one's own nature has no entering and exiting, that is called "that." Because of how it arises, it does not comprehend establishing a connection with the meaning to be obtained that is not comprehended, similarly, matter itself will not become the wisdom that establishes a connection with the present external environment and "this is the holder of this." Therefore, the various appearances are merely the nature of cognition, because others should not appear, what is said in this way refers to the absence of a situation of speaking of differences. In this way, after establishing suchness, what is said to be proven is "therefore," which refers to.