Tibetan
ངོན་སུམ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་འཐད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕན་ཚུན་བསྟེན་པ་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པར་གནས་པ་མེད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དོན་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པར་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ལ་ལྟོས་མོད། མངོན་སུམ་ནི་རང་ཁོ་ནས་འབྲེལ་པ་འཛིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ནི་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་གང་གིས་གང་ཡང་རུང་བར་གནས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། རང་དངོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ་རང་གི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ངོན་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། །ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་དེས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མངོན་སུམ་གྱིས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འཛིན་པར་མི་ཕྱེད་ཅེ་ན། ཡུལ་དང་དུས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་སུ་མངོན་སུམ་ དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་ཁྱབ་པར་འབྲེལ་པ་འཛིན་ན། དེའི་ཚེ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དོན་ཀུན་མཐོང་བར་ཐལ་ལོ། །རེ་ཞིག་འགའ་ཞིག་ཏུ་ལྷན་ཅིག་གི་ངོ་བོར་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་འབྲེལ་པ་འཛིན་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། ཁྱབ་མིན་ལྷན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གཏན་ཚིགས་སྨྲས་པ། ལྷན་ཅིག་པའི་ངོ་བོ་དེ་ནི་རེས་འགའ་བ་ཡིན་པས་སོ། །ལྷན་ཅིག་གི་ངོ་བོར་མཐོང་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེ་ན། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པར་ནི། ཡང་ན་ཀུན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་དག་ལ་ཡང་རེས་འགའ་བའི་ལྷན་ཅིག་གི་ངོ་བོ་ནི་ཡོད་པ་དེས་ན་དེ་དག་གཅིག་མཐོང་བ་ནི། གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་འབྲེལ་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཅི་རིག་ཅེ་ན། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་ལས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་ཉིད་མི་འཛིན་མོད། །དེས་ན་གནས་པས་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་ལ་གོ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཡུལ་ལ་སོགས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཡུལ་གཞན་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཁྱབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེར་གནས་པས་ཁྱབ་པའོ། །དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པ་འཛིན་པའི་ཤེས་པས་མ་བཟུང་བས་མ་རྟོགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་རང་ཉིད་ཀྱིས་དོན་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་
Chinese
因为现量也比比量更合理。互相依赖，现量或比量都不存在。比量依赖于执持事物和联系的现量。现量仅凭自身执持联系，而不依赖于比量吗？那么，如果任何事物都不能存在于任何事物之上，又怎么会互相依赖呢？因此，提到了“自性”等。断除既是自性，又是自所缘的行相，即是使之显现。为了显示无能为力，所以说“因此”，即通过现量。为什么不区分执持呢？提到了“处所和时间不同”，因为关系变成那样，所以认为不是以现量执持事物的实相。如果现量普遍执持处所和时间的关系，那会有什么过失呢？提到了“如果处所和时间不同”，那样一来，一切世间都会变成看到一切事物。如果暂时在某处看到共同的自性，就说那是执持关系吗？提到了“不遍，共同”等。立宗者说：因为共同的自性是偶然的。如果看到共同的自性而生起比量，也会变得太过分，对此解释说：或者普遍，因为瓶子和布匹等也存在偶然的共同自性，因此看到其中一个，就会比量其他的，是这个意思。因此，处所等差别关系不是现量所知的。那么，现量知道什么呢？提到了“那本身”等。“那”是指从现量来说。如果本身不执持处所和时间不同，那么，执持存在所周遍的，有什么矛盾呢？提到了“处所等”，即其他处所等。“那周遍”是指存在于那里的周遍。“那”是指没有被执持周遍的意识所抓住，所以没有领悟。因此，现量本身与事物和联系
English
Because direct perception is also more reasonable than inference. Mutual dependence, neither direct perception nor inference exists. Inference relies on direct perception that holds things and connections. Does direct perception hold connections only by itself, and not rely on inference? So, if anything cannot exist on anything, how can they depend on each other? Therefore, "own nature" and so on are mentioned. Cutting off what is both one's own nature and the aspect of one's object, that is, making it manifest. To show the inability, it is said "therefore," that is, through direct perception. Why not distinguish holding? "Place and time are different" is mentioned, because the relationship becomes like that, so it is thought that the reality of things is not held by direct perception. If direct perception universally holds the relationship of place and time, what fault would there be? "If place and time are different" is mentioned, in that case, all the worlds would become seeing all things. If one temporarily sees a common nature in some place, is that said to be holding a relationship? "Not pervasive, common" and so on are mentioned. The proponent said: Because the common nature is occasional. If seeing the common nature gives rise to inference, it will also become too extreme, to which it is explained: Or universally, because there is also an occasional common nature in pots and cloths, therefore seeing one of them will infer the others, that is the meaning. Therefore, the difference relationship of place and so on is not known by direct perception. So, what does direct perception know? "That itself" and so on are mentioned. "That" refers to from the perspective of direct perception. If it does not hold different places and times itself, then, what contradiction is there in holding what is pervaded by existence? "Place and so on" is mentioned, that is, other places and so on. "That pervades" refers to the pervasion of existing there. "That" refers to not being grasped by the consciousness that holds the pervasion, so it is not understood. Therefore, direct perception itself is related to things and connections.
Tibetan
པར་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པའི་ཕྱིར། གཅིག་ཀྱང་གནས་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་མི་འཛིན་མོད། རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་གྱིས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཤད་པ་ཁྱབ་པ་རྟོགས་པ་དེ་དང་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་ལས་ནི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་ ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕན་ཚུན་བསྟེན་པའི་ཉེས་པ་སོ་ན་འདུག་གོ །དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུན་ཕྱུང་ནས། དཔྱོད་པ་པ་རང་གི་ལུགས་ཉེ་བར་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ནི་དོན་གྱིས་གོ་བ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མི་སླུ་བའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བྱེད་པས་ཀྱང། གདོན་མི་ཟ་བར་བདག་ཅག་གི་མཚན་ཉིད་ཁས་བླང་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི། ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཞིག་མི་སླུ་བ་ལས་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་གལ་ཏེ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་ན། ཚད་མ་ཁོ་ནར་རིགས་ཀྱི། གང་གི་ཚེ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི། མི་སླུ་བ་ལས་ཀྱང་ཅི་ལྟར་ཚད་མར་འགྱུར་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །དེ་ཉིད་སྨྲས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ལས་ནི་ཞེས་བྱ་སྟེ། གང་ཞིག་མི་སླུ་བ་ལས་ཚད་མར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་གནོད་བྱེད་ལས་གཞན་དུ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའོ། །འདི་སྙམ་དུ་གཞན་ལ་ཉེས་པར་བརྗོད་པ་འདིས་ནི་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བཏབ་པོ། །དོན་གྱིས་གོ་བས་འདི་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྡིག་ཏོ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ཁས་ལེན་པ་ལ་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཡང་ཚད་མ་ལ་བསྙོན་འདེབས་པ་ལ་ནི་འཁྱར་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །དེས་ན་གནོད་བྱེད་མེད་པ་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཤེས་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ལྷག་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྔར་གྱི་སུན་འབྱིན་པ་ཉིད་དྲན་པར་བྱེད་དོ། །དང་པོ་གནོད་པ་མེད་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ལ་ཡང་ཡོད་ལ་ཕྱིས་ནི་ངེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། ཐོབ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་ལན་ཏེ་དོན་བྱེད་པ་ཐོབ་པའོ། །སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་སྨྲས་པ་ནི། ཐོབ་པ་དེ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དོན་བྱེད་པར་ནི། གནས་པ་ཡིན་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་
Chinese
不是直接执持，然而依赖于随后的推断。因此，为了相互依赖，没有一个是成立的。如果现量不执持周遍，但由于其他的推断执持，怎么会变成相互依赖的过失呢？说了“其他的推断”等等。为什么呢？因为所说的周遍的理解依赖于这个和那个。因此，从其他的推断中，关系是成立的，然而因为是从现量中来的，相互依赖的过失就在那里。这样驳斥了他人的观点之后，论者自己归纳自己的宗派，就是“因此”这个词，这是以意义理解而成立的意思。以不欺骗作为量（pramāṇa）的定义，也无疑地必须承认我们的定义，说了“量”这个词。如果从不欺骗而来是量，如果没有损害，那当然只是量。什么时候有损害，那个时候，即使从不欺骗而来，怎么会成为量呢？这样想了。说了“从损害而来”，凡是从不欺骗而来而认为是量的，那从损害而来就会变成不是量。因此，想到只有没有损害才是量。这里所说的“陈述”就是驳斥量。这样想，以对他人说出过失，对自己宗派的回答一点也没有建立。以意义理解而成立，这也是罪过，即使承认量会那样，但对量进行诽谤，那只是游移不定，这样想了。因此，从“仅仅没有损害”到“将会知道”之间，为了更加理解，忆念之前的驳斥。最初，没有损害在错误中也有，后来则是不确定的，已经说过了。“获得”这个词是其他人的回答，即获得实义。驳斥者说了，要理解，获得是量的定义，是安住于实义的。“从那会怎么样呢？”，那
English
It is not directly apprehended, but rather depends on subsequent inference. Therefore, for the sake of mutual dependence, none of them are established. If direct perception does not apprehend pervasion, but other inferences apprehend it, how could it become the fault of mutual dependence? It is said, "other inferences," and so on. Why? Because the understanding of the stated pervasion depends on this and that. Therefore, the relationship is established from other inferences, but since it comes from direct perception, the fault of mutual dependence is there. Having refuted the views of others in this way, the debater himself summarizes his own school, which is the word "therefore," meaning that it is established by understanding the meaning. By defining a valid cognition (pramāṇa) as non-deceptive, we must undoubtedly also accept our definition, saying the word "valid cognition." If something is a valid cognition because it is non-deceptive, then if there is no harm, it is certainly only a valid cognition. But when there is harm, how can it be a valid cognition even if it comes from non-deception? So it was thought. It is said, "from harm," that which is considered a valid cognition because it comes from non-deception will become non-valid cognition from harm. Therefore, it is thought that only the absence of harm is a valid cognition. What is called "statement" here is refuting valid cognition. Thinking that by pointing out faults to others, one has not established any answer for one's own school. To be established by understanding the meaning is also a sin, even if admitting valid cognition would be so, but to slander valid cognition is merely wavering, so it was thought. Therefore, from "merely without harm" to "will be known," in order to understand further, one recalls the previous refutation. Initially, the absence of harm is also present in error, but later it is uncertain, it has already been said. The word "obtained" is the answer of others, that is, obtaining the real meaning. The refuter said, one should understand that obtaining is the definition of valid cognition, it is abiding in the real meaning. "What will happen from that?", that