Tibetan
ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་བཤད་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་བཤད་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎ་པཱརྟི་ཀཱ་ལང་ཀ་ར་ཊཱི་ཀཱ་སུ་པ་རི་ཤུདྡྷ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་བཤད་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལྟ་བའི་དྲ་བ་སེལ་བ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སྟོན་པ་ཤེས་འབྱུང་ཆོས་ཀྱི་གྲགས། །གཞན་ལ་ཕན་བྱེད་བླ་མ་ནི། །ཡེ་ཤེས་དཔལ་ལ་རབ་བཏུད་ནས། །རྒྱན་གྱི་བཤད་སྦྱར་བདག་གིས་བརྩམ། །གལ་ཏེ་འདི་ནི་བློ་ལྡན་དག །དོན་སྒྲུབ་དོན་དུ་མ་གྱུར་ཀྱང༌། །བདག་གམ་བདག་དང་འདྲ་བ་འགག །དྲན་པ་ཡི་ནི་དོན་དུ་འགྱུར། །དེ་ས་ན་སློབ་དཔོན་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་སྦས་བ་འདི་གསུང་རབ་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པ་དཔལ་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་སུ་བརྩམས་ལ་མ་རྫོགས་པའི་བཤད་པ་ཅན་བགྲེས་པས་ནུས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་མཛད་པའི་ཁུར་བསྐུར་བའི་བདག་གིར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ན་མཐར་འབྱིན་པའི་བརྗོད་བྱ་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོ་བརྗོད་དོ། །རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པས་ལེའུ་དང་པོའི་བཤད་པ་རྩོམ་པ་ན་ཉན་པ་པོའི་ཉེས་པས་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་པ་ནི་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །འགྲེལ་པ་ལྷག་མར་ནི་སློབ་དཔོན་ལྷ་དབང་བློ་སྙན་པ་ཆེན་པོར་གྲགས་པ་ཡང་རང་གི་དགོངས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་ཤིན་ཏུ་གོལ་བར་གཟིགས་ཏེ། འཆད་པ་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་ཐུགས་མུག་པ་ན་བློའི་ནུས་པ་ཆུང་བ་མེད་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་མཛད་དོ། །དེའི་ཐུགས་མུག་པ་དེ་བསལ་བའི་དོན་དུ་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་སྦས་པ་བདག་ཉིད་ལ་མཁས་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བཟུང་ནས། བདག་ལྟ་བུ་ཉེ་བར་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་ན། སློབ་དཔོན་གནས་སུ་ཐུགས་མུག་པར་གཟིགས་ཏེ། འགྲེལ་བ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ད་དུང་མ་རྟོགས་པར་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་འགྲེལ་བཤད་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རིག་པ་ལ། ལེན་བྱེད་མཁས་པ་མེད་མོད་དེ་མེད་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལེན་བྱེད་མེད་པས་འཇིགས་པའི་ཕྱིར་དེས་བརྩམས་པའི་སྐབས་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་ལ་རྒྱན་བྱེད་པར་བཞེད་པ་ན། ལེའུ་གསུམ་གྱིས་བཤད་པ་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ངག་དང་པོ་ཡང་བརྗོད་པར་འོས་པ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལྟར་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་ནི་གཞན་འཇུག་པ་ལ་མཁོ་བའི་ཕྱིར་གདོ
Chinese
名为《量理释论庄严释极净》。 名为《量理释论庄严释极净》。 印度语：Pramāṇavārttikālaṅkāraṭīkā suviśuddhanāma（梵文天城体：प्रमाणवार्त्तिकालङ्कारटीका सुविशुद्धनाम，梵文罗马拟音：Pramāṇavārttikālaṅkāraṭīkā suviśuddhanāma，量理庄严释极净）。藏语：名为《量理释论庄严释极净》。向遣除遍知者见网者敬礼！导师智生法称，利他之怙主，至尊慧吉祥，我著庄严释。若此智者喜，不成办义利，我或似我者，成忆念之义。彼时，师智藏隐士，造论释，吉祥法称论师，著《量理释论》之论，然未竟，以年迈力衰故，托付于我，故为成办究竟之所说义，以敬礼之方便，说第一颂。造《释论》者，于造第一品之释时，以听者之过失，论典成无义，已说讫。于余释中，师天自在慧，亦观待自意，见非仅一次，而极谬误。观待讲说者，亦心生厌倦，彼等无小慧力者，亦造“如是”等之颂。为遣除彼之厌倦，智藏隐士，定解自性为智者，以我等不近住之故，见师于住处心生厌倦，又见释论者等，至今未解，故于释论者之理智，虽无受持之智者，然非无有，如是等将说，以无受持者而怖畏故，彼造之时，即欲以庄严论典，如三品所说，论师所说之第一语，亦唯应说。如是，为他义而造论典，为他者趣入所需故，定
English
Titled "A Commentary on the Ornament of Valid Cognition, Extremely Pure." Titled "A Commentary on the Ornament of Valid Cognition, Extremely Pure." In Sanskrit: Pramāṇavārttikālaṅkāraṭīkā suviśuddhanāma (梵文天城体：प्रमाणवार्त्तिकालङ्कारटीका सुविशुद्धनाम，梵文罗马拟音：Pramāṇavārttikālaṅkāraṭīkā suviśuddhanāma，The Extremely Pure Commentary on the Ornament of Valid Cognition). In Tibetan: Titled "A Commentary on the Ornament of Valid Cognition, Extremely Pure." I prostrate to the one who dispels the net of views of the all-knowing! The teacher Jñānaśrī Dharmakīrti, the benefactor of others, the guru, the glorious Jñānaśrī, having greatly praised, I compose the explanation of the Ornament. If this pleases the intelligent, even if it does not accomplish the meaning, I or someone like me will become the meaning of remembrance. At that time, the teacher Jñānaśrīgupta, who composed the commentary on the scriptures, the glorious teacher Dharmakīrti, composed the treatise on Valid Cognition, but it was not completed. Because of old age and declining strength, he entrusted the burden of composition to me, so in order to express the meaning of the ultimate, I speak the first verse as a means of paying homage. The author of the Commentary, when composing the explanation of the first chapter, said that the treatise is meaningless due to the faults of the listeners. In the remaining commentary, the teacher Devendrabuddhi, who is renowned for his great intelligence, also saw that it was not just once, but extremely mistaken, in relation to his own intention. Even when looking at the speaker, he became weary, and those without small intellectual abilities also composed verses such as "Thus." In order to dispel that weariness, Jñānaśrīgupta, having determined his own nature to be wise, because I and others do not dwell nearby, he saw that the teacher was weary in his dwelling place, and also saw that the commentators and others still did not understand, so in the intelligence of the commentators, although there is no intelligent person to accept it, it is not that there is none, and so on will be explained. Because of the fear of having no one to accept it, when he composed it, he intended to adorn the treatise, as explained in the three chapters, and the first words spoken by the teacher should also be spoken. Thus, composing treatises for the sake of others is certainly necessary because it is needed for others to enter.
Tibetan
ན་མི་ཟ་བར་བརྗོད་བྱ་བརྗོད་ དགོས་མོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གཞན་དུ་དེ་བསྟན་ཀྱང་འདིར་ནི་བསྟན་པ་མ་མཐོང་ངོ༌། །བཤད་པ་རྩོམ་པ་ན། ཡང་དང་པོའི་རྗོད་བྱེད་ལ་ལྷུར་བྱ་བ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ལེའུ་དང་པོ་ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་གསུངས་ཀྱི། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཚད་མ་གྲུབ་པ་དེས་པ་བསྟན་བཅོས་འདིས་བྱའོ་ཞེས་པ་དེའི་རྩོམ་པ་བརྗོད་པའི་ཤུགས་ལས་སོ། །དེས་ན་འདིས་ནི་བསྟན་བཅོས་དེའི་བརྗོད་བྱ་ཚད་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་རྟོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེར་འཇུག་པ་ལ་གེགས་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཇུག་པ་དགོས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་འཇུག་པའི་དོན་དུ་དགོངས་པ་ཉིད་བརྗོད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་སྐད་དུ། བསྟན་བཅོས་དག་ནི་ཐམས་ཅད་དམ། །ཡང་ན་ལས་ནི་འགའ་ཞིག་ལ། །ཇི་སྲིད་དགོས་པ་མ་བརྗོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ནི་སུ་ཞིག་འཛིན། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་སྒྲ་རྣམས་ཕྱིའི་དོན་དང་མ་འབྲེལ་ཡང་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དག་གི་འབྲས་བུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ངེས་པ་ཅི་བྱ། དགོས་པ་དང་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་སྐབས་སུ་བབ་པ་ཡིན་ཏེ། དགོས་པ་བརྗོད་པས་འབྲེལ་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པ་འཕེན་པའི་ཕྱིར་དགོས་པ་ཉིད་བརྗོད་པར་རིགས་སོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་བརྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཆའི་དགོས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བརྗོད་བྱ་བསྟན་པ་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་བྱ་མ་ཤེས་པར་དེ་མི་ཤེས་པས་བརྗོད་བྱ་ཤེས་པ་འཕེན་པ་ཁོ་ནའོ། །བརྗོད་བྱའི་དགོས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཡང། བརྗོད་བྱ་མ་ཤེས་ན་དེ་གང་གི་དགོས་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་བྱ་མ་ཤེས་པར་བརྗོད་བྱའི་ཤེས་པ་འཕེན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་འཇུག་པ་ལ་མི་མཁོ་བའི་ཕྱིར་དང་གཞན་དུ་ཡང་རྟོགས་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། ངག་དང་པོ་བརྗོད་བྱ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དགོས་པ་ཉིད་དེ་འཇུག་པ་ལ་མཁོ་བའི་ཕྱིར་དང༌། མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དང་པོར་གདོན་མི་ཟ་བར་བརྗོད་བྱ་བརྗོད་དགོས་སོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ་གང་གིས་དགོས་པ་བརྗོད་པར་ངེས། སྒྲའི་འམ། དོན་གྱི་འམ། གཉི་གའི། དེ་ལ་སྒྲའི་དགོས་པ་ནི་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། རྟོགས་ཟི
Chinese
必定需要宣说所诠释的内容。 导师在其他的论著中也曾阐述过，但在此处却未曾见到阐述。 在撰写释论时，为了理解最初的表达方式所应着重的内容，阐述了第一章本身所要表达的内容，而不是整部论著的内容。 因此，论著所要表达的内容是成立量，这部论著就是要完成这件事，这是从撰写者的表达方式中推断出来的。 因此，这部论著表明了该论著所要表达的内容是量，因为对于那些寻求明确理解其本质的人来说，进入其中不会有任何障碍。 如果所有具有理解力的人的进入都必然以寻求必要性为前提，那么为了让他人进入，难道不应该表达这种意图吗？ 正如所说：所有的论著，或者某些行为，如果未说明必要性，谁会接受它呢？ 就像所说的那样。 对此，即使词语与外在事物无关，但对于那些对意义产生怀疑的人来说，词语也会成为进入的证明，因此，对此有什么必要确定呢？ 首先需要说明必要性，因为通过说明必要性，就像说明关联一样，可以促进对所诠释内容的理解，因此应该说明必要性。 就像这样，如果需要说明表达方式的必要性，那么，由于阐述所诠释的内容本身就是论著的结果，因此，如果不了解所诠释的内容，就不会了解它，因此只能促进对所诠释内容的了解。 如果需要说明所诠释内容的必要性，那么，如果不了解所诠释的内容，又怎么知道它是什么的必要性呢？因此，只能促进对所诠释内容的了解。 因此，由于进入并不需要，而且在其他地方也能实现理解，所以最初的言语并不是为了说明所诠释的内容，而是为了说明必要性本身，因为进入需要它，而且它是不确定的。 因此，如果说首先必定需要说明所诠释的内容，那么应该如何说明呢？ 在这里，通过哪种表达方式才能确定必要性的说明呢？ 通过词语，还是通过意义，还是两者都通过？ 对此，词语的必要性本身就是理解所诠释的内容，因此，阐述它有什么用呢？已经理解了。
English
It is definitely necessary to state the content to be expressed. The teacher has also explained it in other treatises, but it has not been seen explained here. When writing a commentary, in order to understand what should be emphasized in the initial expression, the content to be expressed in the first chapter itself is explained, not the content of the entire treatise. Therefore, the content to be expressed in the treatise is the establishment of validity, and this treatise is to accomplish this, which is inferred from the expression of the author. Therefore, this treatise shows that the content to be expressed in that treatise is validity, because for those who seek a clear understanding of its nature, there will be no obstacles to entering into it. If the entry of all those with understanding is necessarily based on seeking necessity, then shouldn't the intention be expressed for the sake of others' entry? As it is said: All treatises, or some actions, if the necessity is not stated, who will accept it? Just as it is said. In this regard, even if words are not related to external things, words will become proof of entry for those who have doubts about the meaning, so what is the need to determine this? It is necessary to state the necessity first, because by stating the necessity, just as by stating the connection, it can promote the understanding of the content to be expressed, so the necessity should be stated. Just like this, if it is necessary to state the necessity of the expression, then, since explaining the content to be expressed itself is the result of the treatise, if the content to be expressed is not understood, it will not be understood, so it can only promote the understanding of the content to be expressed. If it is necessary to state the necessity of the content to be expressed, then, if the content to be expressed is not understood, how can it be known what its necessity is? Therefore, it can only promote the understanding of the content to be expressed. Therefore, since entry is not necessary, and understanding can be achieved elsewhere, the initial speech is not for explaining the content to be expressed, but for explaining the necessity itself, because entry needs it, and it is uncertain. Therefore, if it is said that it is necessary to state the content to be expressed first, then how should it be stated? Here, through which expression can the statement of necessity be determined? Through words, or through meaning, or through both? In this regard, the necessity of words itself is to understand the content to be expressed, so what is the use of explaining it? It has already been understood.