Chinese
另外，进入（佛法）不是这样的，因为一切都将毫无差别。如果所说能产生特殊的果，那么为了这个原因，进入宣说它的论典才是相应的，就像他们所说的那样。另外，那些话语也是在不适当的时候说的，因为想要进入论典的人，应该说出安住于此的必要性，向他人展示必要性是不适合让别人进入的。所谓“论典”，是指能够显示特殊意义的词语，而不是仅仅指所说之物，也不是指缺乏意义显示能力的词语。因此，依赖于所说之物的必要性不是所说之物。所有成就众生利益的事情都是以正确的知识为先导，在这里，我们想要说的是以正确的知识的显示为先导，因此，应该说出必要性的必要性。他们这样说。这并不相关，就像想要进入论典却展示所说之物的必要性是不相应的，说出必要性的必要性也是一样。就像仅仅是所说之物一样，论典所要实现的仅仅是必要性也不是论典，因为原因和结果相互矛盾。另外，如果因为与论典相关联，所以将必要性称为论典，那么仅仅是所说之物也同样可以这样称呼。就像论典和必要性之间的原因和结果的实体是近乎确定的原因一样，论典和所说之物，语言的所说之物和能说之物的实体也是如此。如果仅仅是近乎确定，那么与此相应的进入是无法实现的，但是追求必要性的必要性的进入论典，则是通过事物本身的实相来实现的，就像通过传递与它相关联的最初的种子一样。如果说，所说之物与论典无关，那么它的结果又如何与它相关联呢？这是真的，但是，就像努力于追求它的事业的原因一样，对于照亮它的灯也是如此。从原因中存在
English
Furthermore, entering (the Dharma) is not like that, because everything would be without distinction. If what is said can produce a special result, then for that reason, entering the treatise that proclaims it is appropriate, as they say. Moreover, those words are also spoken at inappropriate times, because one who wants to enter a treatise should speak of the necessity of abiding in it; showing the necessity to others is not suitable for causing others to enter. The so-called "treatise" refers to words that can show special meanings, not merely to what is said, nor to words that lack the ability to show meaning. Therefore, the necessity that relies on what is said is not what is said. All accomplishments of beings' benefit are preceded by correct knowledge; here, we want to say that it is preceded by the showing of correct knowledge, therefore, the necessity of necessity should be spoken. They say so. This is not relevant, just as showing the necessity of what is said is not appropriate for one who wants to enter a treatise, speaking of the necessity of necessity is also the same. Just as merely what is said, the accomplishment of the treatise, which is merely necessity, is not the treatise, because cause and effect contradict each other. Furthermore, if because of its connection with the treatise, necessity is called a treatise, then merely what is said can also be called that. Just as the substance of cause and effect between the treatise and necessity is the reason for being nearly determined, so too is the substance of the treatise and what is said, the spoken and the speaker of language. If merely being nearly determined does not accomplish the corresponding entry, then entering the treatise that seeks the necessity of necessity is accomplished through the reality of things themselves, like the initial seed that is connected to it through transmission. If what is said is unrelated to the treatise, then how can its result be related to it? This is true, but just as effort is made in the cause of pursuing its activity, so too is it for the lamp that illuminates it. Existing from the cause
Tibetan
པར་འགྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པས་དོན་དུ་གཉེར་བ་དག་ཡོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཅི་ལྟར་གསལ་བྱའི་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་གསལ་བྱེད་ལ་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དུ། བརྗོད་བྱའི་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡང་རྗོད་བྱེད་ལ་འཇུག་གོ །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ནི་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗོད་བྱེད་ལ་འཇུག་པར་འདོད་པ་ལ། བརྗོད་བྱའི་དོན་བྱ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་སོ། །དེ་ལྟར་གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལས་གཞན་པ་ཙམ་གྱི་བརྗོད་བྱའི་དོན་བྱ་བ་བརྗོད་པ་འགོག་ན། དེའི་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དགོས་པའི་དོན་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ཡང་འགོག་པར་ཐལ་ལོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་བརྗོད་ན། བརྗོད་བྱ་ལ་ཡང་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་ལུས་ནི་གཉིས་ཏེ། སྒྲ་དང་དོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བརྗོད་བྱའི་དགོས་པ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལག་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ལུས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྟེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བརྗོད་བྱ་ཙམ་ནི་བསྟན་བཅོས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་འབྲེལ་ཏེ། བརྗོད་བྱ་བསྟན་བཅོས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ཙམ་བཀག་ན་ནི་ཇི་ལྟར་མི་དམིགས་པ་ཙམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟར་དེའི་ཁྱད་པར་རམ། ཅི་ལྟར་ས་བོན་ཙམ་སྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟར་རྫས་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་པ་འདོད་གྲང་ན། གཉི་ག་ལྟར་ཡང་ཚིག་སྔ་མའི་དོན་འགོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་སྒོ་ནས་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་རྫས་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཙམ་ལུས་པའི་ཕྱིར། གཉི་ག་བསྟན་བཅོས་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་འགྱུར་བས་ཅི་ལྟར་དོན་བསྟན་བཅོས་ཡིན་པ་བཀག །དེས་ན་དེ་བཀག་ན་བརྗོད་བྱ་བསྟན་བཅོས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་ལོ། །ཚིག་ལ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་བརྗོད་བྱ་བསྟན་བཅོས་ཡིན་པ་འགོག་པར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་སེའུ་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་ངག་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་སུ་ཐལ་ལོ། །ཅི་སྟེ་འདི་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དོན་སྟོན་པར་ནུས་པའི་ཚིག་བསྟན་ བཅོས་སུ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཕྱོགས་འདི་ལ་གསལ་བྱའི་དཔྱད་པ་ཡང་འཇུག་པས་སྐབས་འགོག་པར་བྱེད་དོ། །གསལ་བྱ་ལ་དགོས་པ་མེད་ན་གསལ་བྱེད་ཚོལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར། བརྗོད་བྱའི
Chinese
为了使那些致力于理解文本的人能够理解，就像需要阐明的事物会促使人们去寻找阐明者一样，需要表达的事物也会促使人们去寻找表达者。因此，事物本身就促使人们去使用表达方式。为了表达需要表达的事物，这两者是相似的。如果仅仅因为文本之外的事物表达了需要表达的事物就加以阻止，那么文本需要证明的必要事物也会被阻止。如果说即使是其他事物，也有其特殊性，那么已经表明，在需要表达的事物中也存在这种特殊性。此外，如果说“解释的主体是两个，即声音和意义”，这句话是可靠的，那么需要表达的事物的必要性也会变成文本本身的必要性，因为它（需要表达的事物）是文本的一部分。手的果实不是身体的果实。如果那句话不可靠，那么“仅仅是需要表达的事物就不是文本”这句话是不相关的，应该说“需要表达的事物本身就不是文本”。如果仅仅是阻止那一点，就像说“仅仅是非显现不是可靠的”一样，或者像说“仅仅是种子不能产生果实”一样，如果想要与其他事物结合，那么无论哪种方式，都不能阻止前面那句话的含义。在这里，对于需要表达的事物，也不会有通过一般和特殊的角度产生的错误理解。因此，仅仅因为依赖于其他事物，两者都会被认为是文本，那么如何阻止意义成为文本呢？因此，如果阻止了意义成为文本，那么“需要表达的事物不是文本”这句话，因为其逻辑性，会与自己的话语相矛盾。我们对词语并没有强烈的执着。如果想要阻止需要表达的事物成为文本，那么“十个苹果”等等的言语也会变成文本。如果说“能够展示特殊含义的词语应该被称为文本”，那么这在之前已经说过了。虽然这在逻辑上是可行的，但是这种观点也会引入对需要阐明的事物的分析，从而阻止了讨论的进行。因为如果需要阐明的事物没有必要，那么寻找阐明者就没有结果。需要表达的
English
In order to enable those who are dedicated to understanding the text to understand, just as the things that need to be clarified prompt people to seek clarifiers, the things that need to be expressed also prompt people to seek expressers. Therefore, the thing itself prompts people to use expressions. In order to express the things that need to be expressed, the two are similar. If merely because things outside the text express the things that need to be expressed, it is prevented, then the necessary things that the text needs to prove will also be prevented. If it is said that even if it is other things, there is its particularity, then it has been shown that this particularity also exists in the things that need to be expressed. Furthermore, if the statement "the body of explanation is two, namely sound and meaning" is reliable, then the necessity of the things to be expressed will also become the necessity of the text itself, because it (the things to be expressed) is a part of the text. The fruit of the hand is not the fruit of the body. If that statement is not reliable, then the statement "merely the things to be expressed are not the text" is irrelevant, and it should be said that "the things to be expressed themselves are not the text." If only that point is prevented, just like saying "merely non-manifestation is not reliable," or like saying "merely the seed cannot produce fruit," if one wants to combine it with other things, then in either way, it cannot prevent the meaning of the previous sentence. Here, for the things that need to be expressed, there will also be no misunderstanding arising from the perspective of general and specific. Therefore, merely because it depends on other things, both will be considered texts, so how can one prevent meaning from being a text? Therefore, if one prevents meaning from being a text, then the statement "the things to be expressed are not the text," because of its logic, will contradict one's own words. We do not have a strong attachment to words. If one wants to prevent the things to be expressed from being a text, then the speech of "ten apples" and so on will also become a text. If it is said that "words that can show special meanings should be called texts," then this has been said before. Although this is logically feasible, this view will also introduce the analysis of things that need to be clarified, thereby preventing the discussion from proceeding. Because if the things that need to be clarified are not necessary, then seeking clarifiers will have no result. The things to be expressed
Tibetan
་དགོས་པ་བསྟན་པ་བཟློག་ཏུ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ཡང་བརྗོད་པའི་དགོས་པ་ཡིན་པ་ལ་འཐད་པར་དཀའ་བ་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་ཅིང་དེའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། གཞན་དུ་ནི་དགོས་པ་དཔྱད་པའི་ཕྱིར་འཐད་དཀའ་བར་དོགས་པ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ།། དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་བརྗོད་བྱའི་དགོས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དེའི་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུས་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱོན་ཆགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཅི་སྐད་དུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་ལུས་ནི་གཉིས་ཏེ། སྒྲ་དང་དོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཅི་ལྟ་བར་རང་རང་གི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཡང༌། ངག་གི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་ལ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་དམིགས་སོ། །བརྗོད་བྱ་འབའ་ཞིག་བསྟན་བཅོས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར། ནམ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །མངོན་པར་བརྗོད་པའི་གནས་སྐབས་ན་འདྲེའོ་ཞེ་ན། ཡོད་མོད་ཀྱི་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ནི་སྐྱེས་བུའི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་བརྗོད་བྱའི་དགོས་པ་བསྟན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་དང་བརྟག་པར་བྱ་བ་དག་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོའི་ཚོགས་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཐ་སྙད་དུ་ཐལ་ལོ། །བརྗོད་བྱ་འབའ་ཞིག་བསྟན་བཅོས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །འདྲེས་པ་དང་སོ་སོ་བ་དག་ཐ་དད་པར་ཞེན་ན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དོན་མེད་དོ། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དོན་སྟོན་པར་དུས་པའི་ཚིག་བསྟན་བཅོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་རིགས་པར་བརྗོད་དོ། །གང་ཡང་ལེའུ་དང་པོའི་བཤད་པ་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བའི་རིག་བྱེད་དེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་མ་བསལ་བར་ཞེས་བྱ་བ་དེར་ནི། ངག་གི་དུམ་བུ་ཉིད་ལུས་ཀྱི་སྒྲས་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་དང་འགལ་བ་ཉིད་ནི་བརྗོད་བྱའི་སྒོ་ནས་བསྙད་པ་ཉིད་དེ་དཔེར་ན་ཚིག་བདེན་པའམ། མི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བའམ། ཚད་མ་ལུང་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་བརྗོད་བྱ་ནི་བསྟན་བཅོས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དག་དང་པོ་བརྗོད་བྱའི་དགོས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཀྱང་གཞུང་བཙུགས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པའི་བརྗོད་བྱ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་བྱམ་ཡིན་པ་དེ
Chinese
显示必要性是不可避免的。因此，实现人的目标也是陈述的必要性，这没有什么难以理解的。像这样进入论典并显示其结果，否则，如果怀疑为了研究必要性而难以理解，那么这也已用刚才所说的方式消除了。因此，导师法胜说陈述的必要性已被显示，这是说得好的。然而，其中“论典的自身”这句话是有缺陷的，例如所说“著作的身体是二，即声音和意义”。正如各自论典的陈述对象一样，从语言的自性之外，论典的名称是不可见的。如果说仅仅是陈述对象就不是论典，那么因为彼此难以关联，任何时候都不会有论典的名称。如果说在明显陈述的情况下是混合的，虽然有，但因为它的自性不是实现人的目标，怎么能显示陈述的必要性呢？因为它不是外在的陈述对象。如果说是因为对显现和应考察的事物执着为一，那么事物集合本身也成了论典的名称了。也不应说仅仅是陈述对象就不是论典。即使对混合和分离的事物执着为不同，陈述也是没有意义的。导师莲花戒说，汇集起来显示特殊意义的词语就是论典，这是合乎逻辑的。还有，第一章的解释中说“像那样说话的明智之举，在论典的所有身体中，如果不消除与量和相违之处”，在那里，语言的片段本身是用身体的词语来表达的，而与量相违之处本身就是通过陈述对象的方式来表达的，例如说词语是真实的或不真实的，或者说量是圣言量。如果是这样，那么陈述对象就不是论典。即使如此，如果首先建立宗义说“首先应陈述陈述对象的必要性”，那么那时也不是确定的。像这样，如果无必要的陈述对象是应随之实现的，那
English
Showing the necessity is unavoidable. Therefore, achieving the goal of a person is also the necessity of stating, which is not difficult to understand. Like this, entering the treatise and showing its result, otherwise, if it is suspected that it is difficult to understand for the sake of studying the necessity, then this has also been eliminated by the way just said. Therefore, the teacher Dharmottara said that the necessity of the statement has been shown, which is well said. However, the phrase "the very body of the treatise" is flawed, such as saying that "the body of the composition is two, namely sound and meaning." Just as the object of statement of each treatise, from the nature of language, the name of the treatise is not visible. If it is said that merely the object of statement is not a treatise, then because it is difficult to relate to each other, there will never be the name of a treatise. If it is said that in the case of obvious statement it is mixed, although there is, but because its nature is not to achieve the goal of a person, how can the necessity of the statement be shown? Because it is not an external object of statement. If it is said that it is because of clinging to the appearance and the things to be examined as one, then the collection of things itself becomes the name of the treatise. It should also not be said that merely the object of statement is not a treatise. Even if one clings to mixed and separate things as different, the statement is meaningless. The teacher Kamalaśīla said that the words that gather together to show special meaning are the treatise, which is logical. Also, in the explanation of the first chapter, it says, "The wise act of speaking like that, in all the bodies of the treatise, if the contradiction with valid cognition and contradiction is not eliminated," there, the fragment of language itself is expressed by the word body, and the contradiction with valid cognition itself is expressed through the way of the object of statement, such as saying that the word is true or untrue, or that valid cognition is scripture. If this is the case, then the object of statement is not a treatise. Even so, if one first establishes the tenet saying, "First, the necessity of the object of statement should be stated," then at that time it is also not certain. Like this, if the object of statement without necessity is to be realized accordingly, then