Tibetan
གས་པར་མི་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་དོན་འགྲུབ་པའི་རྒྱུར་འདིར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་སྤྱིར་བརྗོད་པས་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་དགོས་པ་ལྡོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་དག་གི་དགོས་པ་གཉིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ལ་མཁོ་བས་ལྷུར་བྱ་བ་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་བརྗོད་བྱ་འབའ་ཞིག་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱའི་དེའི་ཚེ་དགོས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བརྗོད་བྱ་བསྟན་པར་བརྗོད་བྱ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེས་མི་རྟོགས་པའམ། ཡང་ན་བརྗོད་བྱ་མ་བརྗོད་ན་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ། དོན་གཞན་དང་གཞན་བརྗོད་པའི་དག་གི་ཆའོ་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་འདིར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མི་འཇུག་གོ །ཤེས་པར་འདོད་པས་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་པར་ཐལ་བ་ན་ལྡོག་པ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །དོན་དུ་གཉེར་བ་འབའ་ཞིག་གི་ཤེས་པར་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པར་མི་ནུས་ཏེ། སྨན་ལ་ནད་པས་བཞིན་ནོ། །བརྗོད་ན་ནི་བསྟན་བཅོས་དང་བརྗོད་བྱ་དག་གི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་ཐེ་ཚོམ་འཇུག་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དག་དང་པོ་ནི་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་གི་རྗོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བར་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདི་ཅི་ལྟར་ངག་དང་པོ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་ནི། རིག་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ལས་མཚན་ཉིད་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ལེའུ་དང་པོའོ།། །།དེ་ནས་རང་གི་དོན་འཕེལ་བའི་རྩ་བར་གྱུར་པས་མངོན་སུམ་ གྱི་ལེའུའོ། །རང་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་རག་ལས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་གྱི་འོག་ཏུའོ། །དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ནི་གཞན་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་གོ་རིམས་འདི་ལ་རྩོད་པ་འཇུག་པ་ག་ལ་ཡོད་ཟེར་རོ། །དེའི་རྗེས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཡོད་པ་ནི་ལྷ་དབང་བློ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལེའུའི་གོ་རིམས་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་པོར་བཤད་པ་ནི་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྐོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་འདིར་རིགས་པ་ཡལ་བར་དོར་བར་མི་ནུས་པས་ཅུང་ཞིག་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་ཚུལ་འདིས་འདི་འདྲ་བའི་གོ་རིམས་རིགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པས་གང་གི་ཚེ་རང་གི་སྤོབས་པ་ཙམ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་གྱི་བཤད་པར་རྩོམ་པས་སློབ་དཔོན་གྱི་གོ་རིམས་བསལ་ནས་རང་གིས་བརྟགས་པའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པས་སློབ་དཔོན་གྱི་ལེ
Chinese
不应舍弃，因为这里已普遍说明，这是成就大丈夫之道的因。如果不能这样成就，也不是为了避免必要性。因此，为了理解言说对象和言说方式的两种必要性，投入是必要的，所以应该同样重视。因此，如果只说言说对象，那么就没有必要性了。因此，为了显示言说对象，如果不理解“什么是言说对象”，或者如果不说言说对象，就像偈颂的集合等等一样，会怀疑“这是在说其他意义的部分吗？”，这样也不会投入。如果有人说“因为想要知道才投入”，那么就会陷入一切都相同的境地，从而显示出差别。仅仅因为想要知道而寻求意义，并不能投入一切，就像病人对待药物一样。如果说，那么属于论典和言说对象范畴的怀疑，就是投入的原因。因此，第一个是投入的支分，它存在于“应该说”之中。如果真是这样，那么因为中间已经显示，这怎么会是第一句话呢？对此，有些人说，如果没有普遍的定义，就无法从吠陀等非量中理解定义，因此为了说明普遍的定义，这是第一章。然后，由于它成为自身意义增长的根本，所以是现量章。由于自义比量是依赖于现量的量，所以在现量之后。紧接着就是他义比量。因此，有人说，这个顺序怎么会有争论呢？在此之后，还有其他的言说方式，比如自在智等，这是对章节顺序的迷惑，因为论师首先解释比量是因为困难，所以要弥补。对此，这里不能舍弃理智，所以稍微说一下。如果有人说，用这种方式，这样的顺序是合理的，那么当他只是阐明自己的勇气时，他就会开始解释论师的说法，从而消除论师的顺序，并通过说明自己研究的优点来否定论师的
English
It should not be abandoned, because it is generally stated here that this is the cause for accomplishing the path of a great person. If it cannot be accomplished in this way, it is not to avoid necessity either. Therefore, in order to understand the two necessities of the object of expression and the mode of expression, engagement is necessary, so it should be equally emphasized. Therefore, if only the object of expression is spoken, then there is no necessity either. Therefore, in order to show the object of expression, if one does not understand "what is the object of expression?", or if the object of expression is not spoken, just like a collection of verses and so on, one might doubt "is this a part of speaking other meanings?", and in that case, one will not engage either. If someone says "because I want to know, I engage", then one will fall into the situation where everything is the same, and thus show the difference. Merely wanting to know and seeking meaning cannot engage everything, just like a patient treats medicine. If one speaks, then the doubt belonging to the category of treatises and objects of expression is the cause of engagement. Therefore, the first is a branch of engagement, it exists in "should be said". If that is the case, then since it has already been shown in the middle, how can this be the first word? To this, some say that without a general definition, one cannot understand the definition from non-valid sources such as the Vedas, therefore, in order to explain the general definition, this is the first chapter. Then, since it becomes the root of the increase of one's own meaning, it is the chapter on direct perception. Since inference for oneself is a valid means that relies on direct perception, it is after direct perception. Immediately after that is inference for others. Therefore, some say, how can there be any dispute about this order? After that, there are other modes of expression, such as innate intelligence, which is a confusion about the order of the chapters, because the teacher first explained inference because it was difficult, so it needs to be compensated. To this, reason cannot be abandoned here, so I will say a little. If someone says that in this way, such an order is reasonable, then when he is only clarifying his own courage, he will begin to explain the teacher's words, thereby eliminating the teacher's order, and negating the teacher's
Tibetan
འུའི་གོ་རིམས་མི་ལེགས་པར་བསྟན་པས་ཅི་ཞིག་ཐོབ། སློབ་དཔོན་གྱི་གོ་རིམས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ཐོབ། དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ལག་པས་འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བ་ཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འགེགས་པར་བཟོད་པ་དང་མཚུངས་ཏེ། རྩ་བའི་པོ་ཏི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདོད་པ་དེའི་གོ་རིམས་ཚིག་ཙམ་གྱིས་དགག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཚད་མར་མི་བྱེད་ན་མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱི་ཡིན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །པོ་ཏིར་ཀུན་དུ་སྤྱད་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ལྷ་དབང་བློ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཚད་མ་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཡིད་ཆེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་བཤད་ཟིན་ཏོ་རིགས་པ་ཉིད་ཡིད་ཆེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེན། གོ་རིམས་དེ་མི་རིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་ནི་བླའོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རིག་པ་ཉིད་ལ་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཡིན་པ་ཉིད་བཀག་པ་ཅི་ཡོད་དེ་བདག་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་ཅི་སྟེ་མི་བརྗོད། གང་གིས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བྲིས་ནས་བྲི་བའི་ངལ་བ་ལ་བརྟེན་པ་ལྷ་དབང་བློ་ཡང་དེའི་གོ་རིམས་བཤད་པ་ལ་ནུས་པ་ཉམས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ལྟ་བུའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡིན། འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། པོ་ཏིང་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ལ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན། དང་པོ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ བཤད་པ་ནི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། པོ་ཏིར་གཞན་དུ་བཤད་པ་མཐོང་ཡང་བཤད་པའི་གོ་རིམས་གཞན་གྱིས་གཞུང་ལས་ཡང་གི་རིམས་ཐ་དད་པར་ངེས་པ་ནི། གང་དུ་ཡང་མེད་དེ། ག་པ་རྣམས་སུ་ཡང་ལན་སྟོང་དུ་དེ་ལྟར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིས་པ་ལ་ཡང་བྷུའི་རྐང་པ་དང་པོ་ཐོས་པ་ན། དེ་ཉིད་རྐང་པ་དང་པོ་ཡིན་པར་ངེས་པར་མི་འཛིན་ཏེ། བསྟན་པ་ཅེས་འཆད་པ་ལས་བརྩོན་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་པོ་མ་ངེས་ཀྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པོ། །གཞན་ཡང་གང་དུ་གཉི་ག་བརྗོད་པ་ངེས་པ་དེར་གཙོ་བོ་ཡང་ཡན་ལག་གི་དངོས་པོ་ཅི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་བཞག་རག་སྟེ། འདི་ལ་ཞེན་པས་ཅི་བྱ། དགོས་པ་མ་བརྗོད་པར་ནི་བརྗོད་བྱ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལ་བསམ་མི་དགོས་སོ། །དགོས་པ་མ་བརྗོད་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གྲགས་པ་དང་ཤུགས་ཀྱིས་འཕངས་པའོ། །དེ་གཉི་ག་ཡང་འདིར་དགོད་པར་འགྱུར་རོ། །བསྟན་བཅོས་དང་ངག་དང་པོ་དོན་གཅིག་ན། གཉིས་དོན་མེད་དོ་
Chinese
以不善巧的次第来显示，能得到什么？对论师的次第又能得到什么？如果说是那个本身，这就像用手去阻挡具有光芒之链的坛城一样，因为在所有的根本典籍中，都无法仅凭言辞来否定所有行为所期望的那个次第。如果不将其作为 प्रमाण （藏文：ཚད་མ།，梵文天城体：pramāṇa，梵文罗马拟音：pramana，汉语字面意思：量），那么对于 लक्षण （藏文：མཚན་ཉིད།，梵文天城体：lakṣaṇa，梵文罗马拟音：laksana，汉语字面意思：相）等等，也会导致无法确信是论师的。典籍中普遍使用的，如果说是出自论师天自在慧，那么对于所谓的“无欺骗的 प्रमाण （藏文：ཚད་མ།，梵文天城体：pramāṇa，梵文罗马拟音：pramana，汉语字面意思：量）”等等，又有什么可信的呢？已经说过，理智本身就是可信的原因。如果说那个次第本身是不合理的，那是最好的。不是论师所作的就不是，因为作为“量士夫”的 सिद्ध （藏文：སྒྲུབ།，梵文天城体：siddha，梵文罗马拟音：siddha，汉语字面意思：成就者）也不是论师的观点。对于理智本身，又有什么可以阻止其成为论师所作的呢？为什么不说自己没有领悟呢？如果有人以其他方式书写，并依赖于书写的辛劳，那么天自在慧在阐述那个次第时，又有什么能力减弱呢？那样的结果又是什么呢？如果说是由于错误，那么在典籍中那样看到，又是什么样的错误呢？如果说首先阐述比量是错误的理由，那是不合理的。即使看到典籍中以其他方式阐述，但阐述的次第与其他论典的次第不同，在任何地方都没有，因为在任何地方都会成千上万次地出现这种情况。即使是孩子第一次听到“བྷུ”的脚，也不会确定那就是第一只脚，而是说“教导”，因此不能确定首先努力进行比量，而是确定不是其他的。此外，无论在哪里，如果确定地说出两者，那么主要和支分的事物就会像那样被安立，执着于此有什么用呢？如果不说必要，那么所说本身就是主要的，这不需要思考。不说必要也有两种情况：名声和通过力量抛出。这两种情况也会在这里引用。如果论典和第一句话意思相同，那么第二句话就没有意义了。
English
What is gained by showing an unskilled order? What is gained by the order of the teacher? If it is said to be that itself, this is like enduring to block the mandala with a chain of light rays with one's hand, because in all the root texts, one cannot deny the order desired by all actions with mere words. If that is not taken as प्रमाण (Tibetan: ཚད་མ།, Sanskrit Devanagari: pramāṇa, Sanskrit Roman transliteration: pramana, literal Chinese meaning: measure), then for लक्षण (Tibetan: མཚན་ཉིད།, Sanskrit Devanagari: lakṣaṇa, Sanskrit Roman transliteration: laksana, literal Chinese meaning: characteristic) and so on, it would follow that there is no confidence that it is the teacher's. If what is universally used in the texts is said to be from the teacher Lhadwang Lodro, then what confidence is there in what is called "infallible प्रमाण (Tibetan: ཚད་མ།, Sanskrit Devanagari: pramāṇa, Sanskrit Roman transliteration: pramana, literal Chinese meaning: measure)"? It has already been said that reason itself is the cause of confidence. If that order itself is unreasonable, that is best. What is not done by the teacher is not, because the सिद्ध (Tibetan: སྒྲུབ།, Sanskrit Devanagari: siddha, Sanskrit Roman transliteration: siddha, literal Chinese meaning: accomplished one) as " ಪ್ರಮಾಣ पुरुष (Tibetan: སྐྱེས་བུ་ཚད་མ།, Sanskrit Devanagari: pramāṇa puruṣa, Sanskrit Roman transliteration: pramana purusa, literal Chinese meaning: valid person)" is also not the teacher's view. For reason itself, what prevents it from being done by the teacher? Why not say that you have not understood yourself? If someone writes in another way and relies on the labor of writing, what ability does Lhadwang Lodro have to diminish in explaining that order? What is the result of that kind? If it is said to be due to error, then what kind of error is it to see it that way in the texts? If it is said that explaining inference first is the reason for the error, that is unreasonable. Even if one sees that it is explained in another way in the texts, there is nowhere where the order of explanation is definitely different from the order of other texts, because it would happen that way thousands of times in any place. Even when a child first hears the foot of "བྷུ", he does not definitely think that it is the first foot, but says "teaching", so it is not certain that the first effort is inference, but it is established that it is not the other. Furthermore, wherever it is certain to state both, the main and subordinate things are established as they are, so what is the use of clinging to this? If the necessity is not stated, then what is stated itself is the main thing, this does not need to be thought about. Not stating the necessity is also of two kinds: fame and being thrown by force. Both of these will also be cited here. If the treatise and the first word have the same meaning, then the second word is meaningless.