Tibetan
་སྐྱོན་ཡིན་ལ། རང་རྒྱུད་ལ་ནི་དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་གཞལ་བྱ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པར་ནི་སྨྲ་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་ངེས་སུ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་ལས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལ་སློབ་དཔོན་དྲངས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མི་འཐད་པ་ཅི་ཡོད། འདི་སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་ཅི་ལྟར་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པས་སློབ་དཔོན་གྱི་ཡི་གེ་དེ་ཉིད་འགའ་ཉིད་དུ་བྲིས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་འགྲེལ་ཡང་རྣམ་བཤད་མཛད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། ཁུངས་ཙམ་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་བརྩམས་པའི་ལེའུ་གསུམ་ཡི་གེ་དང་རིམ་པ་དེས་བྲིས་པ་དེའི་ཚེ་སྐབས་ཀྱི་ཉེས་པ་སྤང་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ལུས་ཀྱི་རང་རྒྱུད་སྟོན་པ་ཉི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིར་དོན་དམ་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ལྷ་དབང་བློས་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པ་ལས་རྣམ་འགྲེལ་ནི་དངོས་སུ་མ་ཐོས་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་ཉིད་དོ། །དེའི་དོན་གྱིས་སློབ་དཔོན་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དེའི་མངོན་ཞེན་ངེས་པ་ཙམ་ཕུལ་དུ་དབྱུང་དུ་མེད་པ་མཁས་པའི་རྒྱ་མཚོས་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པའི་བཤད་པ་ལས་སློབ་དཔོན་ལྷ་དབང་བློས་དེ་ལྟ་བུ་འདུས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཐོབ་སྟེ། ཇི་ལྟར་མཛད་པ་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་ལ་ཡང་ཉེ་པར་བསྟན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རྟོགས་པའི་རློམ་པས་སྒྲོ་བཏགས་ཤིང༌། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་སྐྱོན་སྤངས་པ་ཡང་གནས་དང་གནས་སུ་མཐོང་ནས། དེའི་རྣམ་འགྲེལ་ཉིད་དུ་བསམས་ཏེ། གཞུང་བྱེད་པར་སྤྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པ་འགྲེལ་བས་ནུས་པ་ཉམས་པས། ལྷག་མའི་བཤད་པ་བྱེད་པ་ནི་རེ་ཞིག་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་ལ། ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཁྱད་པར་སྟེར་བ་ལ་ཡང་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་སོ། །བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། །མངོན་པར་འདོད་པའི་ཚད་མ་སྒྲུབ་པ་ནི་རེ་ཞིག་གཙོ་བོའི་ཚུལ་གྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་རྣམ་འགྲེལ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལྷག་མ་ཡང་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་ཟབ་པ་མ་རྟོགས་ན་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཉན་པ་པོ་དག་མཐར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཚད་མར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་རབ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་ལྡན་ པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་དོན་དམ་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྷ་དབང་བློ་ལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་བརྒྱུད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་བྱ་ལ་འཁྲུལ་པར་རིགས་སོ། །ཡང་ན་མ་འཁྲུལ་ན་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་འགྲེལ་
Chinese
是过失，而对于自身的传承来说，这却是功德，因为能够复述先前的衡量对象。在《释量论》中，迎请陈那论师的著作作为自己的事业，是为了稳固这种转变，这有什么不合理的呢？如果像这样，因为作者撰写《释量论》，所以论师的文字也写得很少，同样地，《释量论》也是一种释论，那么，这只是在陈述渊源而已。当他以文字和次第撰写了三个章节时，无法避免当时的过失，这就像太阳展现身体的自性一样。因此，这里真正的情况是，论师天自在以智慧撰写了《释量论》，但实际上并没有听到《释量论》，然而，他就是陈那。通过他的意义来追随论师。对于他来说，仅仅是略微地表达出他的显现，这是无法超越的，因为智者之海撰写了《释量论》的解释，论师天自在因此获得了如此聚集的殊胜之处。就像他所做的那样，他对陈那非常执着，并且对于《释量论》的指示，也毫不依赖地以自负的态度妄加评论，并且在各处都看到了陈那的过失，认为那就是他的《释量论》，因此乐于著书立说。撰写《释量论》的人因为解释而能力减弱，所以暂时搁置了对剩余部分的解释，也搁置了给予指示的殊胜之处。想法是这样的：明显想要建立的量，暂时会以主要的方式出现。将陈那的《释量论》视为真实，其余的也不是损害。即使没有领悟到非常深奥的内容，仅仅凭此，听众最终也会将薄伽梵视为量。如果存在一些具有卓越智慧的人，那么他们将会真正地领悟。因此，天自在没有传承指示，因此可能会在表达上产生错误。或者，即使没有错误，如果对陈那非常执着，那么那就是他的《释量论》。
English
is a fault, but for one's own lineage, it is a virtue, because one can speak of the previously measured object. In the Pramāṇavārttika, inviting the works of Master Dignāga as one's own task is to solidify this transformation, what is unreasonable about that? If it is like this, because the author wrote the Pramāṇavārttika, the teacher's words are also written very little, similarly, the Pramāṇavārttika is also a commentary, then, this is only stating the source. When he wrote the three chapters with words and order, he could not avoid the faults of the time, which is like the sun showing the self-nature of the body. Therefore, the true situation here is that Master Devendrabuddhi wrote the Pramāṇavārttika with wisdom, but in reality, he did not hear the Pramāṇavārttika, however, he is Dignāga himself. Following the teacher through his meaning. For him, it is impossible to surpass merely expressing his manifestation slightly, because the ocean of scholars wrote the explanation of the Pramāṇavārttika, and Master Devendrabuddhi therefore obtained such a special feature of gathering. Just as he did, he was very attached to Dignāga, and for the instructions of the Pramāṇavārttika, he also arrogantly commented without relying on it, and saw the faults of Dignāga everywhere, thinking that it was his Pramāṇavārttika, so he was happy to write books. The person who wrote the Pramāṇavārttika's ability was weakened by the explanation, so he temporarily put aside the explanation of the remaining parts, and also put aside giving the special features of the instructions. The idea is this: the pramana that is obviously intended to be established will temporarily appear in a major way. Regarding Dignāga's Pramāṇavārttika as true, the rest is not harmful either. Even if one does not realize the very profound content, just by this, the listeners will eventually regard the Bhagavan as pramana. If there are some people with excellent wisdom, then they will truly realize it. Therefore, Devendrabuddhi has no lineage of instructions, so it is likely to have errors in expression. Or, even if there is no error, if one is very attached to Dignāga, then that is his Pramāṇavārttika.
Tibetan
དུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། བྲིས་ནས་སྤྱོད་པའི་ལེའུའི་གོ་རིམས་ལ་ནི་དེ་ལྟར་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་དུ་ཡང་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པའི་མིང་དང་གྲངས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྤངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེར་ནི་དང་པོ་བསྟོད་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཅི་ལྟར་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ལེའུའི་རིམ་པ་ཉིད་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་སོ། །འཐད་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ལེའུའི་རིམ་པ་འདི་ཉིད་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལེའུ་གཞན་གྱི་དང་པོ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཚད་མ་ཡང་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངག་དང་པོ་ཉིད་ཉམས་པའི་རྩད་པ་སོ་ན་འདུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་མེད་དོ། །ལེའུ་ལྷག་མ་གསུམ་ལ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྒྲ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡལ་ག་གཅིག་ཆད་པའི་ཤིང་ལ་ཤིང་གི་ཐ་སྙད་བཞིན་ནོ། །འདིས་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དང་པོར་བསྟོད་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པས་ཞེས་གསུངས་པས་དེར་ཡང་དེ་མ་ཐག་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གོ་རིམས་འཆོལ་བ་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་མངོན་སུམ་ལས་རྒལ་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྔར་བཤད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྩོམ་པ་ཐམས་ཅད་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཡིན་པས་ན། གཞན་དོན་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་སྔར་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་ཞེས་འདོགས་ན་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་དེ་མ་ཐག་པའི་སྒྲ་བྱས་པ་ནི། དུས་ཕྱི་མ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདིས་ ནི་འཇུག་པའི་རིམ་པ་ལས་བཤད་པའི་རིམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཙམ་གྱིས་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པས། དུས་ཀྱིས་ཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྒྲ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཇུག་པ་ལ་བར་ཆོད་ཡོད་པས་ན་བཤད་པ་ཡང་དེ་མ་ཐག་པ་ངེས་པ་ཡོད་རེ་སྐན། ཡང་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་མེ
Chinese
是用于连接的，但在书写和使用的章节顺序上，没有那样的错误。特别是，因为有第一和第二等名称和数字。由于与方象不一致，所以也不是放弃它，因为在那里，首先是为了赞颂而说的，这本身就是一致的。因此，如何以最著名的章节顺序来造《释量论》呢？这个说法是成立的。其他论师也认为这个章节顺序是正确的，所以会解释其他章节的第一部分。如果是这样，那么“量是正确的”等等最初的语言就消失了的说法也是不存在的。对于剩下的三个章节，经典的语音也没有消失，就像砍掉一根树枝的树仍然被称为树一样。这也就解释了在经典的开头，赞颂是显而易见的。而且，由于自己理解的推论之后立即就是为他人理解的推论，所以说在那里也不是强调立即性，而是为了防止顺序混乱。就像超越了所说的理由的现量，而先说推论一样，因为所有的著作都是为了他人，如果问为什么为他人的不是在自己理解的推论之前呢？那么，说“在自己理解的推论之后立即”这句话，是为了强调指示接近的后来的时间。同样，为他人理解的推论是先于自己理解的推论的，这将通过理由来阐明。这表明了从进入的顺序到讲述的顺序。仅仅自己理解的推论不会变成让他人理解的推论，因为依赖于想要教导的知识等等，存在着时间上的间隔等等。正因为如此，才使用了先行的词语。因此，因为进入有间隔，所以讲述也是必然立即的吗？或者没有其他的推论吗？
English
It is used for connecting, but there is no such error in the order of chapters in writing and usage. Especially, because there are names and numbers such as first and second. Since it does not agree with the directional elephant, it is not abandoned either, because there, first of all, it is said for praise, which itself is consistent. Therefore, how is it that the most famous chapter order is used to create the Commentary on Valid Cognition? This statement is valid. Other scholars also believe that this chapter order is correct, so they will explain the first part of other chapters. If so, then the statement that the original language such as "Validity is correct" has disappeared is also non-existent. For the remaining three chapters, the sound of the scriptures has not disappeared either, just as a tree with a branch cut off is still called a tree. This also explains that at the beginning of the scriptures, praise is obvious. Moreover, since the inference of one's own understanding is immediately followed by the inference for the understanding of others, it is said that it is not emphasizing immediacy there, but to prevent confusion of order. Just as the inference is spoken before exceeding the direct perception of the reason, since all writings are for others, if one asks why the inference for others is not before the inference of one's own understanding? Then, saying "immediately after the inference of one's own understanding" is to emphasize indicating the approaching later time. Similarly, the inference for the understanding of others precedes the inference of one's own understanding, which will be clarified by reason. This shows the order from entering to speaking. Merely the inference of one's own understanding will not become the inference for the understanding of others, because it depends on the knowledge to be taught, etc., and there is the possibility of time intervals, etc. For this very reason, the word "preceding" is used. Therefore, since there is an interval in entering, is the speaking also necessarily immediate? Or is there no other inference?