Tibetan
་མཛེས་པ་ཞིག་ནི་དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་དྲ་བ་རྣམ་བསལ་ཞིང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདིས་ནི་འབྲས་བུ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་ན་དེ་གཉིས་ཀྱང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཚིགས་བཅད་འདི་གཉིས་ནི་རྣམ་བཤད་བྱེད་པས་བརྩམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་ལེའུ་འདི་གསུམ་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་བཀོལ་བའི་མདོ་བཞིན་དུ་དང་པོར་བཤད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ན། དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་འཆད་པར་རྩོམ་པ་དང་རྗེས་ སུ་མཐུན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པོའི་དོན་གནས་མ་ཡིན་པར་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་འདི་ཐམས་ཅད་རྩོམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །དེའི་ཚེ་དོན་གང་འདོད་པས་རིམ་པ་ལས་རྒལ་ནས་དང་པོ་འཆད་པ་དེས་དང་པོ་ཉིད་ནས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་བཟློག་པར་དཀའོ། །གལ་ཏེ་བྱེད་པའི་རིམ་པ་ནི་དེ་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་རིགས་སོ་ཞེ་ན། བཤད་པའི་རིམ་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་མཚུངས་སོ། །དེ་ལ་རྙེད་པའི་ཁྱད་པར་འདོད་པར་བཤད་པའི་གོ་རིམས་ལས་འདའ་བར་ནུས་ལ། བྱེད་པའི་གོ་རིམས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མནའ་ཆུ་བཏུང་བ་ཚད་མར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བཤད་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་རྩ་བའི་ལ་སྣང་བ་ཅི་ལྟར་རྩ་བའི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལེའུ་དང་པོར་ཕྱག་བྱས་ན་ཡང་གཉིས་པར་ཡང་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན་ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དེ་སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཚད་མ་ལ་ཡང་གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཐུགས་ལ་གནས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི་དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པ་འཕེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེས་འཕངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཆ་ཤས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་རྩོམ་པར་འགྱུར་བ་ཡང༌། རང་དང་གཞན་དག་གེགས་མེད་པར་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མཆོད་པར་བརྗོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དེ་དེས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་རིམས་གཞན་ལ་ནི་ཚད་མ་ཡང་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྩོམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་མགོན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པོ། །ཡང་ན་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་ཡང་འགའ་ཞིག་ཏུ་རྩ་བར་ཡང་བྲིས་པ་ནི། རྩོམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བྱེད་པ་པོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་ལྟོས་པར་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་དུ་དར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་དག་མ་བཤད་པས་རིམ་པ་གཞན་བཞིན་དུ་འཐད་པར་དཀའ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གོ་རིམས་གཞན་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔ་མ་རྣམས་ཟེར་བ་ན་བདག་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཤིན་ཏུ་
Chinese
美观并非如此，因为“遣除分别网”等只是阐述了果而已。另外，如果那样，那两者也将会被阐述。因此，这两句偈颂是由注释者所作。因此，如果此品确实是第三品，并且像所引用的经文一样，仅仅是最初的阐述，那么，在那个时候，所有阐述的开端和随后的两句偈颂的意义将会变得毫无意义。如果这一切确实是作者所作，那么，由于任何想要的意义都可以超越次第，为什么最初的阐述者不从一开始就做呢？这很难反驳。如果说做事的次第本来就应该是那样，那么，阐述的次第也同样如此，因此是相同的。对于能够超越阐述的顺序而想要获得特殊利益，但不能超越做事的顺序，应该以喝誓水为证。如果即使那样，那两句阐述的偈颂显现为根本，怎么会是根本呢？如果在第一品中作礼敬，那么在第二品中也做，这又是什么样的呢？这种过失是不存在的，因为在适当的所表达的量上，也生起恭敬的自性，心中忆念的偈颂是投入到表达它的论典中，并且推动它，而由它所推动的论典的一部分，随后推测最初要表达的，也会成为著作的开端。为了自己和他人毫无障碍地成就，对薄伽梵作供养是必要的，因为它空无所有。对于其他的次第，由于“正量”等著作本身就具有庇护，因此没有成立为空性。或者，即使偈颂是阐述者所作，但在某些地方也写在根本中，因为没有作者，并且由于作者相同，所以以某种方式依赖，就像那样流传开来。正因为如此，由于没有阐述它们，所以没有像其他次第一样难以成立的过失。因此，如果先前的那些人说其他的次第是错误的，那么自己就非常错误了。
English
Beauty is not like that, because "removing the net of distinctions" and so on only explain the result. Furthermore, if that were the case, then those two would also be explained. Therefore, these two verses were composed by the commentator. Therefore, if this chapter is indeed the third, and like the cited scripture, it is merely the initial explanation, then at that time, the meaning of the beginning of all explanations and the two subsequent verses will become meaningless. If all of this is indeed the author's work, then since any desired meaning can transcend the order, why doesn't the initial explainer do it from the beginning? This is difficult to refute. If it is said that the order of doing things should be like that, then the order of explanation is also the same, so it is the same. For wanting to obtain special benefits by being able to transcend the order of explanation, but not being able to transcend the order of doing things, one should take drinking oath water as proof. If even so, how can the two verses of explanation that appear to be fundamental be fundamental? If one makes prostrations in the first chapter, then also does so in the second, what is that like? This fault does not exist, because in the appropriate expressed quantity, the nature of generating respect also arises, and the verse that is remembered in the mind is what throws itself into the treatise that expresses it, and propels it, and the part of the treatise that is propelled by it, subsequently inferring what is to be expressed initially, will also become the beginning of the work. In order for oneself and others to accomplish without obstacles, it is necessary to make offerings to the Bhagavan, because it is empty of that. For other orders, since the composition of "Valid Cognition" and so on itself has protectors, it is not established as emptiness. Or, even if the verses are made by the commentator, they are also written in the root in some places, because there is no author, and because the author is the same, they are relied upon in some ways, and thus they are spread. For that very reason, since they are not explained, there is no fault of being difficult to establish like other orders. Therefore, if the former ones say that other orders are wrong, then they themselves are very wrong.
Tibetan
བསྟན་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གལ་ཏེ་བརྗོད་བྱ་ལ་སོགས་པ་ཟབ་མོ་ལ་དེ་དག་གི་འཁྲུལ་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེན་པོ་དམིགས་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང༌། དེ་ཙམ་གྱིས་ ཡི་གེ་ཙམ་ལ་བྱང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་དོགས་པར་བྱ་བ་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བརྗོད་བྱ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་སློབ་དཔོན་ལྷ་དབང་བློ་དངོས་སུ་ཉན་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། འདིས་འདི་བཤད་དོ་ཞེས་འཛིན་པའི་ནུས་པ་ནི་བྱིས་པ་ལ་ཡང་མི་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིས་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་འཆད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཅི་ལྟར་བརྗོད། དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་ཤིན་ཏུ་རགས་པ་འདི་ལ་འཁྲུལ་པ་དེ་བཞིན་དུ། ལེའུའི་གོ་རིམས་ལ་ཡང་ཅི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་གཙང་བས་མི་གཙང་བ་འཁྲུ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སུ་ཉན་པ་མཁས་པའི་མིང་ཅན་ལ། འདི་འདིས་འཆད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཡང་རྙེད་པར་དཀའ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལས་དཔེར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡང་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་སྦས་པ་འདི་ལྟར་འདི་གསུང་རབ་ཀྱི་རྣམ་འགྲེལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་སྲིད་པ་དེ་བཞིན་དུ། གོ་རིམས་ཀྱི་ལོག་པར་རྟོགས་པས་འདི་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་དཔེ་ཉམས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེར་ཁྱོད་ཀྱི་བཤད་པ་འཆད་པ་ནུས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དོན་དམ་པ་གང་ཞིག་ཡིན། དེ་ཙམ་དུ་ཤིན་ཏུ་རགས་པའི་དོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་འདིས་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ལ། ལྷ་དབང་བློ་དངོས་སུ་ཉན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའམ། ཚད་མར་བྱེད་ན་ཡང་བཤད་པའི་བྱེད་པའི་གྲགས་པ་མ་ཡིན་པ་བསལ་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། འདིར་ཁ་ཅིག་སྨྲས་པ་ནི་དེའི་ལུགས་ནི་གསལ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་དུ་ཡང་དྲང་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རྒྱན་གྱི་གསུང་རབ་ཀྱི་རྣམ་འགྲེལ་དུ་དམ་བཅའ་བ་ནི་རང་ཉིད་མཁས་པར་གསལ་འདེབས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་རྣམ་འགྲེལ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ནི་འདི་མི་མ་ཟོད་པས་འདི་འདིའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞུང་འདི་ཉིད་ལས་ངེས་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ཡང་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེའོ། །དེ་ནི་རིག་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཉེས་པ་དེ་ནི་སོན་གནས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པ་བཞིན་དུ། རྣམ་བཤད་མཛད་པ་ཡང་རང་དབང་དུ་གསུང་རབ་ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར་རོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པར་ཁས་ བླངས་ན་ནི། དེའི་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ
Chinese
是故于教法本身即能示现。又若谓于所诠等深奥处，彼等之错谬极大，如是则仅以 精通文字之境界，不应生疑。设若如是，则于所诠之错谬，如何能于亲聆学问自在者（lha dbang blo）耶？以其执持“此说此”之能力，即于孩童亦不退失故。是故云何言此诠释陈那之《集量论》耶？是故云何于此极粗浅者有错谬，如是于章节之次第亦云何不谬耶？是乃以不净物涤除不净物也。于亲聆者，纵名为智者，然亦难得“此以此诠释”之定解也。何者可为譬喻耶？设若谓具力之学问自在者慧生隐没，如是不能言此是经之释论，如是，以次第之颠倒而欲谓此亦然者，则彼时无有譬喻之过失也。于彼，汝之解说诠释能力是极究竟者。此处何者是究竟义耶？仅于此极粗浅之义，谓此陈那之《集量论》所说，于如是之自性，若谓亲聆学问自在者非量，或虽作量，然亦不能遮遣非诠释者之名声耶？此处有说者云：彼之理路，以其能将名为“所明”者引至他处之故，立誓为庄严经之释论，仅是自显己之博学而已，非不欲为陈那之《集量论》之释论，故彼无过失也。其他则谓：此不可忍受，故应从此论典本身决定此为此之论，于他处亦不可信赖故。虽知是理，然过失仍潜伏也。如是则如造释论般，造论疏亦自在为经本身耶？若承诺为学问自在者所说，则随顺彼之意欲。
English
Therefore, it is shown in the teachings themselves. Furthermore, even if it is pointed out that there are very great errors in the profound aspects such as the subject matter, one should not doubt the scope of those who are merely proficient in letters. If that were the case, how could there be errors in the subject matter even when directly listening to the learned master Lhawang Lodro? Because the ability to grasp "this says this" does not diminish even in children. Therefore, how can it be said that this explains Dignāga's *Collection of Reasoning*? Therefore, how can there be errors in this very coarse matter, and how can there not be errors in the order of the chapters as well? It is like washing away impurity with impurity. Even for those who listen directly and are called wise, it is difficult to obtain the certainty that "this explains this." What can be used as an example? If it is said that the powerful master of learning, Jñānagarbha, is hidden, and it is impossible to say that this is a commentary on the scriptures, then if one wants to say that this is also the case due to the reversal of the order, then there is no fault of example at that time. There, your ability to explain and interpret is extremely thorough. What is the ultimate meaning here? Only in this very coarse meaning, saying that this is what Dignāga's *Collection of Reasoning* says, in such a nature, if one says that listening directly to Lhawang Lodro is not valid, or even if one makes it valid, can one not eliminate the reputation of not being an interpreter? Here, some say that because his reasoning can lead what is called "the object to be clarified" to another place, vowing to be a commentary on the *Ornament of the Scriptures* is only to show off one's own erudition, and it is not that one does not want to be a commentary on Dignāga's *Collection of Reasoning*, so there is no fault in that. Others say that this is unbearable, so it should be determined from this treatise itself that this is the treatise for this, because it is not reliable elsewhere. Although this is known, the fault remains latent. If that is the case, then just as one creates a commentary, does creating a sub-commentary also freely become the scripture itself? If one promises that it is what the learned master said, then following his wishes...