Tibetan
པ་ནི་དམ་བཅས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་དུ་གཞན་གྱི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི་འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཅིག་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་རྩོད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྟོགས་ཤིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་གྱི་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱི་བསལ་བ་མ་གྲུབ་པོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །སུན་འབྱིན་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རེ་ཞིག་ཕྱི་མ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་སྔ་མ་མི་འཛིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་གཅིག་བཟུང་ན་དུས་ཀྱི་ཆའི་ཚོགས་མཐའ་དག་བཟུང་བར་ཐལ་ན། དེ་ལྟ་བུ་ནི་དབང་པོའི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ལས་སྔ་མ་རིགས་ན་སྔ་མ་དེ་དང་ཕྱི་མ་གཅིག་པ་ལ་ཚད་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་སྔ་མའི་རང་བཞིན་མ་རིག་མོད་དེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། མ་རྟོགས་པ་མེད་པ་དང་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེས་ཉམས་སུ་མྱོང་པ་མེད་པར་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་གཅིག་པ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མི་ནུས་སོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱིས་དོན་གྲུབ་པ་གཅིག་ཙམ་དུ་རྟོགས་པས་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་མི་འགྲུབ་པོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ངོ་ཤེས་པ་ནི་རང་རྒྱུད་པ་དམ་བཅས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་མངོན་སུམ་ལས་ཕྱི་མ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་ལས་དོན་དམ་པར་གཅིག་ཉིད་མེད་པ་དེས་ནའོ། །ཀུན་རྫོབ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་ པ་ཡིན་ལ། དེས་གཞག་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། སྔ་མ་སྔ་མའི་རྟོགས་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དམ་བཅས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཚད་མ་ཉེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་པའི་རྟོགས་པ་འདི་ལའོ། །རང་གི་དོན་ལ་ཨ་ནཾ་གྱི་རྐྱེན་བཅུག་པས་ན་ཀུན་རྫོབ་པ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཤད་པ་ནི། བུམ་སོགས་ཞེས་བྱ་བའོ་ཤེས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའོ། །ཤེས་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རོལ་སོགས་པའི་ཤེས་པས་སོ། །ཚོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་ཕྱིར་གཟུང་བ་འཛིན་པ་ཚད་མ་མ་ཡི
Chinese
为了表明这仅仅是承诺，而不是量，因此接受对方的疑问，即“然而”。为了领悟唯一性，怎么会唯一性成为争论的对象呢？这是它的意思。是领悟和体验，而不仅仅是执着。因此，认为显见的否定没有成立。驳斥的意义是：暂且，如果执持后者的显见不执持前者，那么这个观点是成立的。如果不是这样，那么执持一个刹那，就会导致执持所有时间部分的集合，那样就不是根识的作用了。如果从显见中推断出前者，那么对于前者和后者是一体的，就没有量了，这是说没有显见。如果说虽然不了解前者的自性，但即使那样，与它一起领悟为一体，有什么矛盾呢？回答说：因为没有不了解的。因为没有体验，所以不能体验依赖于它的唯一性。仅仅以自己的体性成立的，领悟为唯一的，不能成立想要表达的差别。因此，与前者一起的唯一，是因为显见否定的缘故。不是认识的对境。因此，认识是自续派的承诺，而不是量，这是它的意思。同样，对于“在以前的时期，不是从显见中推断出后者”等等，也应当观察。因为从前者和后者中，胜义中没有唯一性，所以。世俗是分别念，由它安立的是世俗，而表达它本身，就是“以前以前的认识”。以“仅仅是承诺，而不是量”来总结，就是对于这个世俗的认识。因为在自己的意义上加入了阿那的条件，所以虽然说世俗，但就是世俗的意思。以具有支分唯一性的分别念为主而说的，就是瓶等等。认识是对唯一的特别执着。这些认识，就是指声等等的认识。因为是集合的分别念，所以所取能取不是量。
English
To show that this is merely a commitment and not a valid cognition, the other's doubt is addressed with "However." How can oneness be the object of dispute since it is understood as oneness? That is the meaning. It is understanding and experience, not just attachment. Therefore, it is thought that the manifest negation is not established. The meaning of refutation is this: For the time being, if the manifest cognition that grasps the later does not grasp the earlier, then this view stands. If it is not so, then grasping one instant would entail grasping all the collections of time segments, which is not the function of the senses. If the earlier is inferred from the manifest, then there is no valid cognition for the earlier and the later being one, which means there is no manifest. If one says that although the nature of the earlier is not known, what contradiction is there in understanding it as one together with it? It is said, "Because there is no non-understanding." Because there is no experience, one cannot experience the oneness that depends on it. Merely understanding as one that is established by its own nature does not establish the distinction that one wants to express. Therefore, the oneness together with the earlier is because of the manifest negation. It is not an object of knowledge. Therefore, recognition is merely a commitment of the Svātantrika, not a valid cognition, that is the intention. Similarly, one should examine "In former times, the later is not inferred from the manifest," and so on. Because there is no oneness in the ultimate sense from the earlier and the later, therefore. Conventionality is conceptual thought, and what is established by it is conventional, but expressing it itself is "the understanding of the earlier and earlier." It is concluded with "It is merely a commitment, not a valid cognition," which is about this conventional understanding. Because the condition of 'ana' is added to its own meaning, it is called conventional, but it means conventional. What is explained with the conceptual thought of oneness with parts as the main focus is pot, etc. Knowledge is a special attachment to oneness. Those knowledges refer to the knowledge of sound, etc. Because it is a conceptual thought of collection, the grasped and the grasper are not valid cognitions.
Tibetan
ན་ནོ་ཞེས་སྐབས་དང་སྦྱར་རོ། །ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ནས་དམ་བཅའ་ཙམ་དུ་སྟོན་པ་ནི། ཚོགས་པ་ལས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གཞན་གྱི་ཀུན་དུ་འཛིན་པ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་དྲུག་པའོ། །ཉམས་པ་ནི་དཀའ་སར་ཕྱིན་པ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཚད་མ་སླུ་བ་མེད་ཅན་གྱི། །ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སླུ་བ་སྨོས་པ་བཤད་ན། རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཤེས་པའི་ཚིག་བཤད་པ་ལ་སྐབས་དང་མཚམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་གཞན་དག་གི་རྒོལ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གང་གི་ཚེ་ངོ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཉིད་མེད་ཅིང་གཟུང་བའི་དངོས་པོ་ཡང་ཞིག་པས་འཐོབ་པར་མི་ནུས་པ་དང༌། བྱེད་བ་ཉིད་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉི་ག་ཡང་དོར་བ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་གྱུར་ནས་གཞན་ཅི་ཞིག་ལུས་ཤེ་ན། བདེན་ཏེ་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་གཞག་པའི་དོན་ནི་ཕྱི་རོལ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་རིག་པ་ནི་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པས་དོན་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཉམས་སུ་མྱོང་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་བྱས་པས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་རང་གི་རང་བཞིན་ཙམ་གྱིས་མཐར་ཐུག་པས་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་རིག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ན་འཇུག་ པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཉེས་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མི་འགལ་ལོ། །ད་ནི་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་བློ་ཚད་མར་སྒྲུབ་པར་འདོད་ནས་སྔར་གྱི་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ལས་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །འདོད་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པ་ནི་ཚད་མ་ལས་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གཉི་ག་ལ་ལྟོས་ནས་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཚང་མ་ཚོལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རང་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། འཇུག་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་ལ་ལྟོས་པས་ངེས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པ་ན་ཚད་མ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་པ་དེས་ན། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་འཇུག་པ་ཉིད་འབྲས་བུའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དང་པོ་བློ་ཚད་མར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་ཡན་ལག་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པས
Chinese
那么就结合语境吧！因为具有支分的识是能取和所取的对境，所以显示不是量，只是显示承诺而已，即“与集合不同”等等。其他的遍取是第六种现前耽著。退失是指陷入困境，因为远离了正确的见解。如是，如果宣说量是不欺惑的，名为“识”的欺惑，那么在解释《释量论》的识的词语时，以语境和时机的结合为先导，其他人的反驳是“如果”等等。当要认识的支分本身不存在，并且所取的对境也已坏灭而无法获得，而且能作本身是共同的时候，如果两者都被舍弃，那么成为薄伽梵之后，还剩下什么呢？真实，显现而行持的安立之义是依赖于外境的，因为他识行持于此而成就意义，并且自以为体验也是如此。实际上，由于无分别唯以自性而达到究竟，因此当以分别假立他识时，才会行持。 因此，由于确定了过失就在于此，所以当舍弃分别时，由于以无分别的自性而安住于薄伽梵，所以一切都不相违。现在，又想以其他方式成立心为量，因此从之前的随说而行持。行持于成办所欲是从事于量，而且由于不能没有对境的差别作完全的决断，因此依赖于两种果，所有从事于意义者都在寻求。如果说，仅仅依赖于自身而作完全的决断是量的主要果，并且行持是依赖于士夫而不确定的，即使如此，由于行持于成办士夫的意愿时，量是近需的，因此，依赖于此而将行持本身作为主要果，所以首先成立心为量。因此，以它的支分本身而作完全的决断。
English
So, let's combine it with the context! Because the consciousness with divisions is the object of grasping and the grasped, it is shown not to be valid cognition, but only shows a commitment, that is, "different from the collection" and so on. Other pervasive grasps are the sixth kind of manifest attachment. Falling away means falling into difficulties, because it is separated from the correct view. Thus, if it is said that valid cognition is not deceptive, and the deception called "consciousness" is spoken of, then in explaining the words of consciousness in the Commentary on Valid Cognition, with the combination of context and occasion as a prelude, the refutation of others is "if" and so on. When the division to be recognized itself does not exist, and the object to be grasped has also perished and cannot be obtained, and the agent itself is common, if both are abandoned, then after becoming Bhagavan, what else remains? Truly, the meaning of establishing manifest conduct is dependent on external objects, because other consciousnesses act on this and accomplish meaning, and claiming to experience it is also the same. In reality, since non-discrimination ultimately reaches its limit only by its own nature, it is only when other consciousnesses are falsely imputed by discrimination that it acts. Therefore, since it is determined that the fault lies in this, when discrimination is abandoned, since Bhagavan abides by the nature of non-discrimination, everything is not contradictory. Now, wanting to establish the mind as valid cognition in another way, it therefore acts from the previous statement. Acting to accomplish what is desired is engaging in valid cognition, and since it cannot be without a complete determination of the difference of objects, therefore, relying on the two fruits, all those who engage in meaning are seeking. If it is said that the complete determination that relies only on oneself is the main fruit of valid cognition, and that conduct is uncertain because it depends on the individual, even so, since valid cognition is a near necessity when acting to accomplish the individual's wishes, therefore, relying on this and taking the conduct itself as the main fruit, the mind is first established as valid cognition. Therefore, complete determination is made by its division itself.