Tibetan
་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་རྗོད་པ་དང༌། མ་ཁྱབ་པ་དང་ཧ་ཅང་ཁྱབ་པའི་ཉེས་པ་ཡང་སྤངས་པ་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡང་བསྟན་པ་དང༌། རིག་བྱེད་ཉིད་ལས་དེ་གྲུབ་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྩོད་པ་འདི་ལ་རིག་བྱེད་རང་ལས་ཚད་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོན་མེད་པར་བརྗོད་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་སྤྲོས་པ་གསལ་བ་ན། ཡང་རང་གི་གཞུང་ལུགས་ལ་ལྟོས་ན་མི་སླུ་བའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་ཡང་མ་ཁྱབ་པར་སྟོན་པས་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་ཞེས་བྱ་བའི་གཞལ་བྱང་གྱུར་པའི་ལས་སོ། །ཤེས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་ནས་སོ། ངོ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཡུལ་དུ་འགྲོ་བའི་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་བུམ་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་ན་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དང༌། སྔོན་པོ་ངང་གཡོ་བ་ཞེས་པ་ནི་སྔོན་པོ་ཉིད་དང་མི་གཡོ་བ་ཉིད་དག་གི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་འཛིན་པ་བསྡུའོ། །འདི་ལ་ནི་རང་གི་ལུགས་ཀྱིས་ཚད་མ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ལུགས་སྟོན་པ་ནི་དེ་ལ་སྔོན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འདི་ཡང་ཉེ་བར་མཚོན་བ་ཙམ་སྟེ། དང་པོ་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་ནི། །རྣམ་པར་རྟོག་མེད་བྱིས་པ་དང༌། །ལྐུགས་སོགས་རྣམ་ཤེས་དང་འདྲ་བ། །དག་པའི་དངོས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡོད། །ཅེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་བློ་གང་གིས། །དངོས་ཆོས་རིགས་ལ་སོགས་རྣམས་སུ། །ཕྱིར་ཞིང་ཞེན་བྱེད་དེ་ཡང་ནི། །མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཡན་ལག་གི་ཤེས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །འོན་ཏེ་དེ་མ་ཐག་པ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཡུལ་རྟོགས་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་མིག་ལ་སོགས་པ་སྤངས་ནས་མཆོད་པ་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་ཚོལ་ན་དེའི་ཚེ་དྲན་པ་དང་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་པས་ན། འཇུག་པ་ལ་བར་མ་ཆོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །དེ་ལྟར་རྩོད་པ་
Chinese
如是等等所说。所谓“第一”，是“主要”之义。如是，具有不欺骗性本身，被说成是量（ प्रमाण ）的特征，并且由于已经避免了不遍和过遍的过失，并具有该特征。世尊本身对于来世等等是量，也显示了这个意义。由于吠陀本身成立了这一点，所以不需要世尊，对于这个争论，由于吠陀本身是量，因此认为具有不欺骗性的特征是无意义的，这种说法被彻底阐明。而且，如果考虑到自己的宗派，也显示了不遍于不欺骗性的特征，因此说了“如果”等等。所谓“彼即是此”等等，是作为所量而存在的行为。所谓“知晓之后”，是生起证悟之后。将“认识”等等的知识连接为是量。如果不是这样，就不可能产生到达该境的证悟。通过“等等”这个词，包括了当认为“这是一个瓶子”时，对具有支分者的知识，以及“蓝色摇动”是指成为蓝色本身和不摇动本身等差别的知识等等，包括了执持各种差别的知识。在此，不是以自己的宗派来承许量。因此，为了显示他宗的观点，即“对于彼，先前没有”等等，这些也仅仅是略微的暗示。第一，观看的知识是：无分别的孩童，以及聋哑等等的意识相似，是从清净的实物所生。如是等等。并且，在那之后，以何种智慧，对于实物、法、种类等等，向外执著，那也被认为是现量。如是等等也应当观看。因为是从支分知识的力量所生，所以联系为如果这个分别不是量。所谓“或者，如果是紧随其后”，是指如果为了证悟境，而舍弃了阻碍，例如眼睛等等，而寻求供养，观看的知识，那么，如果那时有忆念和欲望等等，由于促使进入的是量，因此，认为与进入之间没有间隔的分别本身会成为量。
English
Thus and so on were spoken. The so-called "first" means "principal." Thus, having the quality of being unfailing itself is stated as the characteristic of valid cognition (pramana), and because the faults of non-pervasion and over-pervasion have been avoided and it possesses that characteristic. The Blessed One himself is valid cognition for the next world and so on, and this meaning is also shown. Because the Vedas themselves establish this, there is no need for the Blessed One; for this dispute, since the Vedas themselves are valid cognition, the assertion that the characteristic of having the quality of being unfailing is meaningless is thoroughly clarified. Moreover, if one considers one's own tenets, it also shows that the characteristic of being unfailing does not pervade, therefore "if" and so on were said. The so-called "that is this" and so on, is the action of becoming the object to be measured. The so-called "after knowing" is after the arising of realization. Connect the knowledge of "knowing" and so on as valid cognition. If it is not so, it is impossible for the realization that reaches that object to arise. By the word "etc.," it includes the knowledge of the possessor of parts when one thinks, "This is a pot," and the knowledge that "blue is moving" refers to the distinction between being blue itself and not moving itself, and so on, it includes the holding of various distinctions. Here, valid cognition is not accepted according to one's own system. Therefore, in order to show the views of others, such as "for that, there was no prior," etc., these are also merely slight hints. First, the knowledge of seeing is: undiscriminating children, and consciousness similar to the deaf and dumb, etc., are born from pure objects. Thus and so on. And after that, with whatever intelligence, one outwardly clings to objects, phenomena, types, etc., that is also considered to be direct perception. Thus and so on should also be viewed. Because it arises from the power of the knowledge of the limbs, it is connected as if this conceptualization is not valid cognition. The so-called "or, if it is immediately after" means that if, in order to realize the object, one abandons the obstacles such as the eyes, etc., and seeks the knowledge of offering, seeing, then, if there are memories and desires, etc., since what causes entry is valid cognition, therefore, it is thought that the conceptualization itself that has no interval with entry will become valid cognition.
Tibetan
གཉིས་ལ། གཟུང་བ་འཛིན་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ནི། །མི་འདོད་ཅེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཀག་ལ། བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་བཀག་གོ །དེས་ན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། མ་བཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་ཉིད་ཚད་མར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ། ཚད་མ་སླུ་བ་མེད་ཅན་གྱི། །ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བས་སླུ་བ་ཅན་བཀག་པ་ཡིན་མོད་གཟུང་བ་འཛིན་པ་ནི་ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་མི་སླུ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ཚད་མའི་མིང་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདིས་འཇལ་བས་ན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིན་ཏེ། ལོག་པར་རྟོགས་པའང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་རྫོགས་ཟིན་པའི་ལས་ལ་ནི་ཕྱི་མ་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པར་འགྱུར་བ་མི་འོས་སོ། །དེས་ན་དོན་གྱི་སྒྲུབ་པ་མ་བཟུང་བར་འཛིན་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་ངོ་ཤེས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཤད་པ་ནི་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གཅིག་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ད་ལྟར་བ་ཙམ་གྱིས་གཅིག་ཉིད་ལའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། སྔོན་མེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྔོན་མེད་པ་ནི་མ་བཟུང་བའོ། །གཅིག་ཉིད་ལ་ནི་ད་ལྟར་ཙམ་གྱིས་གཅིག་ཉིད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་སྔོན་མེད་པ་མ་བཟུང་ཞེན། དེ་ཉིད་ནི་འདིའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པའོ། །ད་ལྟའི་ཤེས་པས་མཐོང་བ་ད་ལྟར་བ་ཙམ་གྱིས་གཅིག་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔར་ལྟ་བའི་ཤེས་པས་མ་བཟུང་བ་སྔ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་པ་ཉིད་དོ་ཤེས་པའི་རྟོགས་པས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་དེ་སྐད་ཅི་སྟེ་བརྗོད་ཅེས་དོགས་ན། སྔ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ཅེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་ངག་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་མངོན་སུམ་དག་གི་བྱེད་པ་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་འདི་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་གཟུང་བའི་གཅིག་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་རྩོད་པའི་ཡུལ་གྱི་གཅིག་ཉིད་བདག་གིས་བྱེད་པ་སྟེ། གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྩོད་པའི་གཞི་གཅི། ཅེས་འདོད་པ་དེར་ནི་འདི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་གྱུར་ཅིང་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པས་ན་གཞི་སྟེ། རྩོད་པ་དང་རྗེས་སུ
Chinese
第二，为了所取而执著，世俗谛是不希望的。以“不希望”来遮止了分别念是量，以“心是量”等遮止了眼等。因此，因为是完全决断的自性，并且为了执著未执著的，所以说见本身是量。如果说，以“量是不欺骗的”的知识遮止了欺骗者，那么所取和执著是什么呢？确实，不欺骗的知识不是量的名称，然而，因为由此衡量，所以是量。所谓的以量这个词来表达的，其定义就是不欺骗的知识，因为也可能产生颠倒的认识。对于已经完成的事情，后来的行为不应该成为殊胜的成立者。因此，所说的是对于义的成立，执著于未执著的。暂时以认识的角度来说，就是“这就是这个”等等。所谓“唯一性”，仅仅是现在的状态就是唯一性。为什么这不是量呢？因为说了“先前没有”，先前没有就是未执著的。对于唯一性来说，仅仅是现在的状态就是唯一性。为什么先前没有就是未执著的呢？因为是“这就是这个”的想法。因为现在的知识所见，仅仅是现在的状态就能认识唯一性。如果说，先前观看的知识没有执著的，与先前一起是唯一性的认识所认识的吗？那么，为什么这样说呢？如果怀疑，就说了“与先前一起”。如果那也是先前和后来的话语确定为一体，即使那样，因为先前和后来的现量的作用在那里没有，所以这将成为疑惑之处，这样来解释。先前和一起执著的唯一性，为了显示境的境有者，意思是与先前一起执著。唯一性的知识本身就是争论的对象的唯一性，是我所作的，是使之清晰。争论的基础是同一。如果想要那样，那么这会成为生处并且是成立者，所以是基础，争论和随
English
Secondly, for the sake of grasping, conventional truth is undesirable. By "undesirable," it is prevented that conceptualization is valid cognition, and by "mind is valid cognition," etc., it is prevented that eyes, etc. Therefore, because it is the nature of complete determination, and for the sake of grasping what has not been grasped, it is said that seeing itself is valid cognition. If it is said that by the knowledge of "valid cognition is non-deceptive," the deceptive one is prevented, then what is the grasped and the grasping? Indeed, the name of valid cognition is not for non-deceptive knowledge, however, because it is measured by this, it is valid cognition. The definition of what is to be expressed by the word valid cognition is non-deceptive knowledge, because there is also the possibility of mistaken cognition. For a deed that has already been completed, it is not appropriate for the subsequent action to become an excellent establisher. Therefore, what is said is that for the establishment of the meaning, grasping what has not been grasped. For the time being, speaking from the perspective of recognition, it is "this is this," and so on. The so-called "oneness" is oneness merely by the present state. Why is this not valid cognition? Because it is said "previously non-existent," and previously non-existent is ungrasped. For oneness, merely the present state is oneness. Why is previously non-existent ungrasped? Because it is the thought of "this is this." Because what is seen by present knowledge, merely the present state can recognize oneness. If it is said that what was not grasped by the knowledge of previous viewing, is it not recognized by the recognition that together with the previous is the same oneness? Then, why is it said that way? If there is doubt, it is said "together with the previous." If that is also the case that the words of the previous and the subsequent are determined as one, even so, because the actions of the previous and subsequent perceptions are not there, this will become a place of doubt, that is how it will be explained. The oneness grasped together with the previous, in order to show the object of the object possessor, means grasping together with the previous. The knowledge of oneness itself is the oneness of the object of dispute, is done by me, is what makes it clear. The basis of dispute is the same. If it is desired that way, then this will become a birthplace and is an establisher, so it is the basis, dispute and following