Tibetan
་དག་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསམས་པས། གཞན་ཇི་ལྟར་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པ་ཕྱོགས་གཅིག་བསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན། གང་གིས་གཞན་དག་ཀྱང་བསལ་བ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ། དེ་འདྲ་བའི་ཚིག་གཞན་ཀྱང་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དང་པོའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་བྱ་བ་དག་པའི་ཕྱོགས་སེལ་བ་ནི་གསལ་བ་ཁོ་ནའོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་པས་ནི། སྐུལ་བ་དག་པ་དང་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པའི་སྐུལ་བ་དང༌། སྐུལ་བ་དང་འབྲེལ་པའི་བྱ་བ་དང༌། འབྲེལ་བ་དང་ཚོགས་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་སྤངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་མ་རྟོགས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་གཞན་དག་ཏུ་ཡང་འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ནུས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དག་ཏུ་ནི་སོ་སོ་རང་རང་སུན་འབྱིན་པར་འགྱུར་བས་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ བཞི་པས་ནི། གཉིས་གའི་རང་བཞིན་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བར་སྨྲ་བ་དགུ་བ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཕྱོགས་འདི་ལ་ཆོས་ངེས་པར་སྦྱོར་བས། ཆོས་ཅན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཆོད་སྦྱིན་ནམ་མཐོ་རིས་ངེས་སྦྱོར་དུ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཚངས་པའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་ངེས་སྦྱོར་ཡིན་ཞེས་རྩོད་པ་འདི་ལ། རྐང་པ་བཀྲུས་མ་ཐག་ཏུ་བའི་ལན་ཚངས་པ་དེ་ཉིད་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དོགས་པར་བྱས་ནས། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྷག་མས་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྨྲས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་སྐད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་མངོན་པར་འདོད་པའི་ངེས་སྦྱོར་ནི་ངེས་པར་སྦྱར་བྱའི་ཆོས་མ་ཡིན་ནམ་འདི་ལྟར་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ངེས་པར་སྦྱོར་བ་པོ་བརྗོད་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་གྲགས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ན། ངེས་པར་སྦྱོར་བ་པོའི་བྱེད་པ་ཡང་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་འཇིག་རྟེན་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་གཏན་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞིས་ནི་ལྔ་པ་དང་དྲུག་པ་དག་བསལ་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྔ་པའི་ཚུལ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པའོ། །གཉིས་པའི་ཕྱེད་ཀྱིས་ནི་སུན་འབྱིན་པའོ། །བཤད་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །འདིས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དྲུག་པ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། སྐུལ་བྱེད་བྱེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དོགས་པ་དང་ལན་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །གལ་
Chinese
在清净的一方思考后，如果问：如何才能舍弃其他呢？对此的解释是，仅仅排除一方，就能成立排除其他，也做了类似的语句。像这样，最初的两个偈颂仅仅是阐明排除行为清净的一方。第三个偈颂是，舍弃与劝勉清净和行为相关的劝勉，以及与劝勉相关的行为，以及相关和集合的各方，因为在一切时都具有行为的有情是不了知的，是非共同的。如果也能在其他地方说出这样的话，那么在那些地方，各自都会被驳倒，所以没有过失。第四个偈颂是，排除说从二者的自性中必定解脱的第九种观点。然而，因为在此方必定结合法，为了显示有法，当想要供养或天界必定结合时，如果争论梵天的自性如何必定结合，那么，对于刚洗完脚的回答，怀疑梵天本身就是行为，剩余的偈颂会驳倒它。即使那样，也认为仅仅说了梵天的分别，就说了那样的话。如果想要显现世间的必定结合不是必定结合之法，或者像这样称为具有必定结合，那么，如果问：必定结合者不是言说的作者吗？回答是：是的。如果这是公认的，那么，因为不会对行为的作者产生迷惑，所以必定结合者的行为也是具有证悟的世间欲望本身。因此，认为是断除了完全不相关的。如果说“这个必定结合”等四个偈颂，那么就排除了第五和第六种观点，其中第一个偈颂是复述第五种分别的方式，第二个偈颂的一半是驳斥，解释如前。这同时也排除了第六种分别，因为显示了劝勉者是作者。这里的怀疑和回答很容易理解。如果
English
Having contemplated on one side of purity, if asked, how can others be abandoned? The explanation for this is that by merely eliminating one side, it becomes established that others are also eliminated, and similar statements have been made. Like this, the first two verses merely clarify the elimination of the side of pure action. The third verse is that, abandoning the exhortation related to pure exhortation and action, and the action related to exhortation, and the aspects of relation and collection, because sentient beings who possess action at all times are unknowable, and are uncommon. If it is also possible to say this in other places, then in those places, each will be refuted, so there is no fault. The fourth verse is that, it eliminates the ninth view that says one is necessarily liberated from the nature of both. However, because in this aspect, Dharma is necessarily conjoined, in order to show the subject of Dharma, when one desires offering or heaven to be necessarily conjoined, if one argues how the nature of Brahma is necessarily conjoined, then, to the answer of just having washed the feet, suspecting that Brahma itself is the action, the remaining verses will refute it. Even so, it is thought that merely by speaking of the discrimination of Brahma, one has spoken in that way. If the necessary conjunction that desires the world to appear is not a Dharma to be necessarily conjoined, or if it is called having necessary conjunction in this way, then, if one asks, is the one who necessarily conjoins not the author of speech? The answer is yes. If this is acknowledged, then, because there will be no confusion about the author of the action, the action of the one who necessarily conjoins is also the desire of the world itself, which possesses realization. Therefore, it is thought that it has cut off what is completely unrelated. If one says "this necessary conjunction" etc. in four verses, then it eliminates the fifth and sixth views, of which the first verse is a repetition of the manner of the fifth discrimination, and half of the second verse is a refutation, the explanation is as before. This also eliminates the sixth discrimination, because it shows that the exhorter is the author. The doubt and answer here are easy to understand. If