Tibetan
ཕྱིའི་དོན་དང་མ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོའི་འདོད་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཁོ་ན་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་འམ་གཞན་དུ་ནི་ཡིན་ཞེས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་རྣམས་ནི་སྨྲ་བ་བོ་ཉེས་པས་སྐྱོན་ཆགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་དག་ལ་ནི། །ཉེས་པ་ཡོད་མེད་བརྟགས་པར་རིགས། །བྱེད་པོ་མེད་ཕྱིར་རིག་བྱེད་ལ། །ངེས་པའི་དོགས་ངེད་དེ་ལ་མེད། །ཅེའོ། །དེ་སྣ་བསྟན་བཅོས་གཞན་ཚད་མ་མ་ཡིན་མོད། སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་སྒྲ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་ཕྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཕྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་བརྗོད་པ་ཉིད་ལས་དེ་ལ་སྨྲ་བ་བོ་ཡོད་པར་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ན་འོ་ན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད་ནི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཅི་ལྟ་བུའི་གོ་རིམས་བཀོད་པ་ནི་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་ འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ངག་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་གནས་པ་ནའོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ངོན་འགྲེལ་པ་ནི་སྨྲ་བ་བོ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གལ་ཏེ་སྨྲ་བར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། འདོད་པ་ལས་འབད་རྩོལ། འབད་རྩོལ་བ་ལས་ནི་གནས་དང་བྱེད་པ་ཕྲད་པའི་རང་བཞིན་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཅི་ལྟར་འདོད་པ་ཉིད་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་སྐུལ་བར་བྱེད་པ་པོའི་འབད་རྩོལ་ལས་སྐུལ་བྱེད་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུའི་འབད་རྩོལ་ཉིད་རྐན་ལ་སོགས་པའི་སྐུལ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། ད་ཡང་འདོད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བཏགས་པས་དེ་ཉིད་བྱེད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གང་གིས་དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་སྦྱོར་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དོན་འདི་བསྟན་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་གཅིག་ཡིན་ལ། སྒྲུབ་པའི་ཚིག་ཉིད་བརྗོད་པ་ཅམ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདི་ནི་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དང་པོ་འཛིན་པ་ན་སྨྲ་བ་པོའི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པོ་ཉིད་སྨྲས་བ་བོར་གཟུང་ངོ༌། །བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་སྟོན་པར་འདོད་པའོ། །སྤྱིའི་དོན་བརྗོད་པ་ནི། བརྗོ
Chinese
因为与外境事物无关的缘故。正因为如此，衡量标准仅仅是说话者的意愿所决定的对象。但事物是否如此或是否是其他情况，则不一定确定。意思是说，如果声音是由说话者的过失造成的，那不是缺点吗？正如所说：对于人所造作的事物，可以考察是否有过失。因为没有作者，所以在吠陀中，我们没有确定的怀疑。虽然其他经文不是衡量标准，但如果不是人造的，那么人没有造作的声音是不存在的，这将在后面说明。后面说明的意思是，从它的陈述中可以理解到有说话者。如果不是人造的，那么是什么呢？回答说，人造的本身会改变。仅仅是人造的，因为可以看到，如何安排顺序是按照人的意愿而变化的。这里所说的“也”，是指语言存在于人造的状态下。对偈颂的解释是，说话者等等。如果想要说话，从意愿产生努力，从努力产生与处所和作用相结合的自性，这不是人的行为吗？那么，为什么意愿本身是行为呢？回答说，从促使表达的努力中，促使者本身不是其他的。因此，人的努力本身是促使喉咙等发声的，现在又因为依赖于意愿，所以将结果归于原因，说那就是行为。这也有两种情况：一种是促使词语组合进入表达，想要表达这个意思；另一种是促使证明的词语进入表达。这里不应该抓住，因为这是表达意思的时候。因此，在最初抓住的时候，说话者想要表达的意思，是指将作者视为说话者。想要表达的意思，是指想要表达意思。总的来说，表达的意思是：表达
English
Because it is not related to external objects. For that very reason, the standard of measurement is only the object determined by the speaker's intention. But it is not certain whether things are so or otherwise. The meaning is that if the sounds are caused by the speaker's faults, isn't that a defect? As it is said: For things made by people, it is appropriate to examine whether there are faults. Because there is no author, in the Vedas, we have no definite doubts. Although other scriptures are not the standard of measurement, if it is not man-made, then there is no sound that is not made by man, which will be explained later. The meaning of explaining later is that it can be understood from its statement that there is a speaker. If it is not man-made, then what is it? The answer is that the man-made itself changes. It is only man-made, because it can be seen that how the order is arranged changes according to human intention. The "also" here means that language exists in a man-made state. The explanation of the verses is that the speaker and so on. If one wants to speak, from intention arises effort, from effort arises the nature of being combined with place and action, isn't that human action? So, why is intention itself action? The answer is that from the effort to urge expression, the urger itself is not other. Therefore, the human effort itself is what urges the throat and so on to make sounds, and now because it depends on intention, it attributes the result to the cause, saying that that is the action. This also has two situations: one is to urge the combination of words to enter expression, wanting to express this meaning; the other is to urge the words of proof to enter expression. This should not be grasped here, because this is the time to express the meaning. Therefore, when grasping at the beginning, the speaker's intention to express means to regard the author as the speaker. The intention to express means wanting to express the meaning. In general, the meaning of expression is: expression
Tibetan
ད་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི། སྟོན་པ་པོའི་བློ་ལ་ཡང་གསལ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་རིབ་ཅན་གཉིས་བཞིན་དུ་གཅིག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཉིད་སྨྲ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་གཉི་ག་ལ་ཡང་སྣང་ངོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ནི་དེ་བདག་ཉིད་སོ་སོ་ལ་ཐ་དད་པ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །ཐ་དད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། དེ་ཉིད་ལ་སྒྲ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུར་གྱུར་པ་སྨྲ་བ་པོ་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ནི་སྨྲ་བ་པོའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲའི་བྱེད་པ་ནི་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པ་པོ་ལས་སེམས་ལ་གནས་པ་ལ་སྟེ། དེ་ནི་སྒྲའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་མངོན་པར་རློམ་པ་ལས་སྨྲ་བ་པོའི་སེམས་ལ་གནས་པ་གང་ ཡིན་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་པོའི་སེམས་ལ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། གཉི་ག་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ན། གཉི་གའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྨྲ་བ་པོའི་སེམས་ལ་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་འདི་མེད་དེ་གཞན་དུ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དོགས་ན། ལན་དུ་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་དུ་བསམ་པ་གཞན་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་ན། སྨྲ་བ་པོའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་འམ། ཕྱིའི་དོན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། །དེ་ཁོ་ནར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། སྒྲ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབས་པ་ནི་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རིགས་པའི་རྒྱན་གྱིས་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་སྒྲ་རྣམས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་དེ་ཁོ་བོ་ཅག་མི་འདོད་ཀྱི། །འོན་ཀྱང་ཕྱིའི་དོན་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ཟད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་པ་ཟློག་པར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་ངེས་ལ་ཚད་མ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པས་སྒྲུབ་པའི་དོན་ལ་ཚ་དམར་བརྗོད་ཀྱི། །དེ་ཁོ་ནར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་སྒྲ་རྣམས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ནའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་ཞེས་དོགས་ན། རྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཡང་ཞེ
Chinese
现在是关于想要表达的对象的意义等等。所谓“想要表达的对象”，这清楚地表达了讲述者的意图。就像两个有眼翳的人一样，由于执着于显现为一体，所以对于说话者和听者双方来说，它都显现，因此被称作名称。实际上，它仅仅是各自知晓差别的状态。由于那个差别本身，所以说“对于那个本身，声音不是量”，这是对于作为原因的说话者的心识状态而言的，因为结果是推测说话者的心识状态。所谓“声音的作用在于自身”，这是指存在于领悟者的心识中，因为那是声音的结果。这是这样说的：如果从自以为是出发，存在于说话者心识中的东西，也同样存在于领悟者的心识中，即使是那样，由于与两者都有关联，所以是两者的名称。如果怀疑说，不存在“存在于说话者心识中的东西，正是需要指示的东西”这样的确定性，因为在其他地方也能见到，那么回答是，关于想要表达其他东西等等。即使是那样，所谓“想要表达其他”，就是心中想的是其他，表达的也是其他，说话者的心识状态或者外境都不是量，这一点非常清楚。正因为在那里没有原因和结果，所以通过理性的装饰，证明了声音对于想要表达的特殊性是量，这是很好的。这是这样说的：对于想要表达确定的意义的特殊性，我们毫不怀疑声音是量，但我们仅仅是说它对于外境不是量。如果通过分别的途径，也否定了对于想要表达的特殊性是量，那么那时对于确定性来说，就一点量也没有了。仅仅是在名言上，才说想要表达的是所要证明的鲜红色，但实际上并非如此。又如何声音对于想要表达的对象是量，但不是事物本身的具有理由的呢？如果怀疑，想要表达的那个也
English
Now, it is about the meaning of the object to be expressed, and so on. The so-called "object to be expressed" clearly expresses the intention of the speaker. Like two people with cataracts, because of clinging to the appearance as one, it appears to both the speaker and the listener, and therefore it is called a name. In reality, it is merely the state of knowing the differences individually. Because of that difference itself, it is said that "for that itself, sound is not a valid means of knowledge," this is in relation to the state of mind of the speaker as the cause, because the result is to infer the state of mind of the speaker. The so-called "function of sound lies in itself" refers to what exists in the mind of the comprehender, because that is the result of sound. This is what is being said: If, proceeding from self-conceit, what exists in the mind of the speaker also exists in the mind of the comprehender, even so, because it is related to both, it is the name of both. If one doubts that there is no certainty that "what exists in the mind of the speaker is exactly what needs to be indicated," because it can be seen elsewhere, then the answer is, it is about wanting to express something else, and so on. Even so, the so-called "wanting to express something else" means thinking of something else and expressing something else, the state of mind of the speaker or the external object is not a valid means of knowledge, this is very clear. Precisely because there is no cause and effect there, it is good that it has been proven through the adornment of reason that sound is a valid means of knowledge for the particularity of what is to be expressed. This is what is being said: For the particularity of wanting to express a definite meaning, we have no doubt that sounds are valid means of knowledge, but we merely say that it is not a valid means of knowledge for external objects. If, through the path of differentiation, one also denies that it is a valid means of knowledge for the particularity of what is to be expressed, then at that time there is not even a little valid means of knowledge for certainty. It is only in conventional terms that one says that what one wants to express is the bright red to be proven, but in reality it is not so. Again, how is it that sounds are valid means of knowledge for the object to be expressed, but not for the reasoned nature of the thing itself? If one doubts, that which is to be expressed also