Tibetan
ས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡང་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་ན། དོན་དམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གལ་ཏེ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀུན་རྫོབ་པར་བརྗོད་ན་བརྗོད་ལ་རག་སྟེ། རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ནུས་པ་ནི་བསྙོན་པར་དཀའོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་ངེས་པར་ལེགས་པའི་ཡན་ལག་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་མཐུ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཚོལ་བ་ནི་དོན་མེད་དོ། །དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་མངོན་པར་མཐོ་བ་ལ་ནི། དེའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཉིད་འཇུག་བྱེད་ཡིན་ན། ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དོགས་པ་དང་བྲལ་བར་འབད་པས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཅི་ལྟར་ཚད་མའི་བྱེད་པ་སྤངས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལས་སྐྱེས་བུའི་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་ཆེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པ། ཚད་མ་མེད་པར་ཀུན་མཁྱེན་ལ། །དོན་ཀུན་འགྲུབ་མིན་དེ་ལྟ་ན་འང༌། །ཀུན་རྫོབ་པ་ཡི་ཚད་མ་ནི། །ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་དང་བཅས་པར་འདོད། །འདི་ལྟར་ཚད་མའི་ཡུལ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཞན་དང་ཐུན་མོང་བ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དང༌། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བདག་མེད་པ་དང༌། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མེད་ཀྱང་ཚད་མ་རྙེད་པར་སྲིད་ཀྱི། གཉིས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་པར་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེས་པར་འདོད་པ་མ་སྐྱེས་པར་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་མི་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ལ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བ་ལ་རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་དགག་ཏུ་མེད་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ན་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡང་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་མ་རྟོགས་པས། བརྗོད་པ་ཕྱིས་ཤེས་པར་འདོད་པས་སྲིད་པས་སྤྱོད་པ་འཇུག་པ་རྙེད་ པར་སླ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འཇུག་སྟེ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི་སྒྲས་ནི། ཐབས་དང་ལྡན་པའི་མངོན་པར་མཐོ་བའི་ཆ་བརྗོད་ལ། སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ངེས་པར་ལེགས་པ་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་གཟུང་ངོ༌། །འོ་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་གཞན་དག་གིས་སུན་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་པ་འཇུག་པ་བཟློག་ཏུ་མེད་དོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་མེད་པར་དེ་དག་གི་སུན་དབྱུང་བའི་བསམ་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་
Chinese
如果说一切智也仅仅是名言而已，因为没有其他的胜义谛。即使那样，如果说它的论证是世俗谛，那就要看怎么说了，对于自己所要论证的，它的能力是难以否认的。像这样，因为对于具有决定性的优良支分，如刹那性等，比量本身是无碍的，所以寻找一切智是没有意义的。对于不是它的境，也就是增上生来说，如果它的教导本身是入门的方法，那么教导就要努力地去论证，使其远离颠倒的疑惑。因此，为什么舍弃量的方法，而世尊一切智更能成办一切众生的利益呢？对此要说的是：没有量，对于一切智，一切义成不成，即使那样，世俗的量，也被认为是具有一切智的。像这样，量的对境有两种：与他共同的后世，以及色和受等；不共同的无我，以及刹那性等。其中，对于前者，即使没有一切智，也可能获得量；对于后者则不然，因为没有世尊的教导，不可能生起对刹那性等的普遍认识，因为在想要了解的知识没有产生之前，不可能运用它的论证方法。对于前者，对于色等近处，暂时无法否定现量，而且色等的名言在世间也是成立的。对于后世，因为没有认识到此岸的美好，所以如果想要之后了解所说的话，就有可能运用，因此容易获得入门的方法。对于所说的“不涉及后世等”，其中后世一词，指的是具有方便的增上生的部分，而“等”字指的是刹那性等，以及具有决定性的优良支分。那么，对于刹那性等，也是为了驳斥其他人而进行推测的缘故吗？如果说运用入门的方法是不可避免的，那不是这样的，因为没有世尊的教导，连驳斥这些的想法都不会产生。
English
If omniscience is merely a term, it is because there is no other ultimate truth. Even so, if its proof is said to be conventional truth, it depends on how it is said, but its ability to prove what it is intended to prove is undeniable. As such, because inference itself is unimpeded with respect to the limbs of certainty and excellence, such as momentariness, it is meaningless to seek omniscience. For that which is not its object, namely higher realms, if its instruction itself is the means of entry, then the instruction must be diligently proven to be free from doubts of reversal. Therefore, how can the abandonment of the means of valid cognition and the Blessed One's omniscience be more effective in accomplishing all the purposes of beings? To this it is said: Without valid cognition, for omniscience, whether all purposes are accomplished or not, even so, conventional valid cognition is considered to be accompanied by omniscience itself. Thus, the objects of valid cognition are of two kinds: those common to others, such as the afterlife, and form and feeling, etc.; and those not common, such as selflessness and momentariness, etc. Among these, for the former, it is possible to obtain valid cognition even without omniscience; but for the latter, it is not, because without the Blessed One's instruction, it is impossible for a universal understanding of momentariness, etc., to arise, because it is not possible to engage in its proof before the knowledge one wishes to know has arisen. For the former, it is not possible to deny direct perception for the time being with respect to form, etc., and the terms for form, etc., are also established in the world. For the afterlife, because the beauty of this shore has not been realized, it is possible to use speech if one wants to understand it later, so it is easy to find a way to enter. Regarding what is said, "It does not involve the afterlife, etc.," the word "afterlife" refers to the part of higher realms that possesses skillful means, and the word "etc." refers to momentariness, etc., and the limbs of certainty and excellence. So, is it also because momentariness, etc., are conjectured for the purpose of refuting others? If it is said that the application of the means of entry is unavoidable, it is not so, because without the Blessed One's teachings, even the thought of refuting these would not arise.
Tibetan
རོ། །དེས་ན་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱི་དབང་གིས་ཅི་ཞིག་ལྟར་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་དང་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་བཀའ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ནི་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་གོམས་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ག་ལས་ཡིན་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་གྲུབ་པ་དང༌། ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཚད་མ་རྙེད་ན་དེ་གོམས་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དོ། །གྲུབ་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྐྱེས་པ་དང་ངེས་པའོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདས་པའམ་ད་ལྟར་བའི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་རྣམ་འགྲེལ་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ་དུ་སྤྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ངེས་པར་གྱུར་ན་ཉེས་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡོད། གལ་ཏེ་རང་གི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་དེ་སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེ་བ་ཡང་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ནི་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཉེ་བར་སྟོན་བྱེད་ཅི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གཞན་གྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་གཞན་གྱི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པར་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གཞན་དང་གཞན་ཡང་རྟོགས་པར་བྱའོ། །འོ་ན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་ངེས་ཤེ་ན། གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་གྱི། རང་བཞིན་གྱི་དོན་དུ་ གཉེར་ན་དེའི་ཚེ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ན་གནས་སུ་མངོན་སུམ་ལས་སམ། འདས་པ་ལ་ནི་གསུང་རབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་སོ། །འོན་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ངེས་པ་སེམས་ན་དེའི་ཚེ་དངོས་སུ་དེ་མ་ངེས་ཀྱང་གཞན་གྱི་སྨྲ་བ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་དང༌། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡིད་ཆེས་སུ་རུང་བའི་གསུང་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ལས་སྤྱོད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྙེད་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་འདོད་པ་གྲུབ་པོ། །དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་ངེས་པར་ལེགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་བསྒྲུབས་སོ། །དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་གཉིས་དོན་མེད་དོ་ཞེས་ཀྱང་གདགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། བཅོ
Chinese
若。因此，具有自性的特点的世尊之教，就是为了成立和破斥所说之语。然而，由于其他生的力量，如何那样行持和进入呢？如果说这对这个没有损害，那是不对的。因为不依靠那样的教言，就没有在其他生中串习的缘故。这从何而来呢？如果即使那样，从世尊的成立和教示中，如果获得无我等量，那么从那个串习中成立世尊的缘故，就是轮转，如果这样说。这个过失是没有的。成立有两种，即生起和决定。其中，如果从世尊已逝或现在的教示中，如《释量论》中所说的方式，普遍地决定了世尊，有什么过失呢？如果想要说从自己的教示等中，那是生起，那么就会有过失。虽然也想要说生起，然而，却是以自己的不同特征的另一位世尊。那么，教示者如何生起呢？因为从其他一切智者的教示中，是其他的业，所以遍一切烦恼和清净之方也是无始的。同样，对于生起，也应当了知其他的一切智者。那么，如何决定教示者呢？如果寻求士夫的特点的自性之义，那么那时，在现在出现时，是从现量中，或者对于已逝者，是从圣教的特征果之相中生起的比量中。然而，如果思念一切智者的功德的决定，那么那时，即使没有直接决定，也能通过遮止他人的言说，以及从神变之奇迹的功德之聚的门中，从可信的言说教示中，获得行持的随念，仅仅这样就成就了所欲。如此，从世尊的教示中，决定了名为一切智者的圆满特征的果。也不应当安立说，如果意义相同，那么二者就没有意义，因为世
English
If so. Therefore, the teachings of the Blessed One, which possess the characteristics of self-nature, are for establishing and refuting what is said. However, how does one act and enter in that way due to the power of other births? If it is said that there is no harm to this, it is not so. Because without relying on such teachings, there is no habituation in other births. Where does this come from? If even so, if one obtains valid cognition of selflessness, etc., from the establishment and instruction of the Blessed One, then because the Blessed One is established from that habituation, it is a cycle, if you say so. This fault does not exist. Establishment is of two kinds: arising and ascertainment. Among them, if the Blessed One is generally ascertained from the teachings of the past or present Blessed One, in the manner explained in the Commentary on Valid Cognition, what fault is there? If one wants to say that it arises from one's own teachings, etc., then it will be a fault. Although one wants to say arising, nevertheless, it is another Blessed One with his own distinct characteristics. Then, how does the instructor arise? Because from the teachings of other omniscient ones, it is the action of others, therefore the side of all afflictions and purification is also without beginning. Similarly, for arising, one should also understand other omniscient ones. Then, how is the instructor ascertained? If one seeks the meaning of the nature of the characteristics of a person, then at that time, when it appears in the present, it is from direct perception, or for the past, from the inference arising from the characteristic of the scriptures, the sign of the fruit. However, if one thinks of the ascertainment of the qualities of the omniscient one, then at that time, even if it is not directly ascertained, one can refute the speech of others, and from the door of the collection of qualities of miraculous displays, from the credible speech instruction, one obtains the recollection of conduct, and just that much accomplishes the desired. Thus, from the teachings of the Blessed One, the fruit of the perfect characteristic called omniscient is accomplished. One should not establish that if the meaning is the same, then the two are meaningless, because the