Tibetan
མ་ལྡན་འདས་ནི་ཚད་མ་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད་བ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་དག་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་མིག་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་གནས་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །མངོན་པར་མཐོ་བ་ཡང་ཚད་མ་དང་བཅས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ། ངག་དང་པོ་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་ཅིའི་དོན་དུ་ཚད་མའི་བྱེད་པ་འཇུག་པར་བསྟན་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་འམ་དེ་ཉིད་ནི་ཐ་སྙད་པ་ལ་མ་བརྟེན་པ་བདག་ཉིད་གནས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་དེའི་ཕྱིར་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་ལ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཡང༌། འདི་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་གཉིས་མེད་པ་ལས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡང་ཐ་སྙད་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལས་ལྷག་པ་ཕྲ་མོ་ཡང་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དེའི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ཉེ་བར་སྟོན་པར་སྣང་བ་ལས་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྣམས་དོན་དེ་དང་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པས་ན་ཐ་སྙད་པ་ཉིད་ལས་མི་འདའོ། །དེས་ན་གཉི་ག་ཐ་སྙད་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་ནས་གཙོ་བོར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལུགས་འདི་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ དང། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཙོ་བོར་བརྗོད་ན་དེའི་ཚེ་ཚད་མ་མེད་དེ། ཡུལ་གཅོད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་ནི། དེ་དག་ལ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཙོར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ཡང་བརྒྱུད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་སྐྱེས་བུ་བྱས་པའི་ལུང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་འོག་ཏུ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་དང་མ་བྱས་པ་གཉི་ག་སུན་འབྱིན་ཅི་ན། སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ནི། བདེན་ན་འོན་ཀྱང་ཚད་མས་ཕན་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མས་ཕན་བཏགས་པ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི
Chinese
薄伽梵是通过量产生的途径来行事的，而量也是通过确定那唯一的途径来行事的。因此，人们认为薄伽梵就像眼睛和事物等处所一样。殊胜增上也是从具有量的薄伽梵那里产生的，正如最初所说的那样。那么，为了什么缘故要显示量的作用呢？是为了确立世俗谛的缘故。为了确立无二，量或其本身若不依赖于世俗谛，就不能自立存在。如是说，因此，即使在修道等相续中显示了显现的慢心，也会解释说这一切都是世俗谛。然而，从无二中，一切智也变成了世俗谛，因为没有比自身本性更微细的觉知。然而，由于成为了它的主宰，从显现为亲近指示的事物中，随之进行证成的人们，为了成就那个又一个的意义，安立一切智之名，因此不会超出世俗谛。因此，如果两者都是世俗谛，那么依赖于与确立一切智和随顺一致的量，而主要显示的这种方式是怎样的呢？确实，因为一切智本身是所要确立的，并且，确立的量也是从那本身获得的。如果这样，如果因为对人的亲近需要而主要说眼睛等，那么那时就没有量了，因为对于断除对境的量的名言，是对它们的遮止。薄伽梵是对将要产生的自性亲近需要的缘故而成为主要的。量也是通过间接的方式来利益的，因此，依赖于此，薄伽梵本身才是主要的。如果这样，那么人造的圣言就是利益的，为什么下面要破斥人造和非人造两者呢？人造的利益是真实的，然而，是通过量来利益的，而不是通过确定外部事物的量本身来利益的。量所利益的也是薄伽梵的。
English
The Bhagavan acts through the means of arising valid cognition, and valid cognition also acts through the means of ascertaining that very one. Therefore, it is thought that the Bhagavan is like the place of the eye and objects, and so forth. Superiority also comes from the Bhagavan himself, who possesses valid cognition, just as the first statement was spoken. Now, for what reason is the action of valid cognition shown? It is for the sake of establishing the conventional truth. For the sake of establishing non-duality, valid cognition or that itself, if it does not rely on the conventional truth, is not able to exist on its own. It is said thus, therefore, even though manifest pride is shown in the continuum of cultivating the path and so forth, it will be explained that all of this is conventional truth. However, from non-duality, omniscience also becomes conventional truth, because there is no awareness more subtle than one's own nature. However, since it has become its master, from what appears to be a close indication, those who subsequently prove it, in order to accomplish that and that meaning, establish the name of omniscience, therefore it does not go beyond the conventional truth. Therefore, if both are conventional truths, then how is this method of mainly showing reliance on the valid cognition that is in accordance with establishing omniscience? Indeed, because omniscience itself is what is to be established, and the valid cognition that establishes it is also obtained from that itself. If so, if the eye and so forth are mainly spoken of because of the close need for a person, then there is no valid cognition at that time, because the term of valid cognition that cuts off the object is a negation of them. The Bhagavan is the main one because of the close need for the nature that will arise. Valid cognition also benefits through an indirect means, therefore, relying on that, the Bhagavan himself is the main one. If that is the case, then the words made by a person are beneficial, why then refute both what is made by a person and what is not made by a person below? It is true that what is made by a person is beneficial, however, it is benefited by valid cognition, but not by the valid cognition itself that ascertains external objects. What is benefited by valid cognition is also the Bhagavan's.
Tibetan
་ལུང་ཉིད་ཡིན་ན། ངེས་པར་ལེགས་པ་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་ལ་ནི། དངོས་ཡིན་ལ་མངོན་པར་མཐོ་བ་ལ་ནི་བརྒྱུད་ནས་ཡིན་ཏེ། དེ་བརྗོད་པ་དང་འདི་བརྗོད་པ་སྐྱེ་གནས་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ངེས་པར་ལེགས་པ་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་ལ་ཚད་མར་སྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་མཐོ་རིས་དད་བྱང་གྲོལ་གྱི་ཐབས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་ནས། ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཚད་མའི་གཙོ་བོ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་བསོད་ནམས་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པའི་ཕྱིར་འདི་སྤྱོད་ཡུལ་ཇི་ཙམ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་མི་ནུས་སོ། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལྟོས་པའི་བདག་ཉིད་ཆེ་བ་ཆེན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གསལ་ལོ། །རིག་བྱེད་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚད་མ་གཉིས་ལས་དམན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་བསམ་པས་ཅི་བྱ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཕྱོགས་འདོད་པ་ཡིན་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་མི་གནས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཅི་ལྟར་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་གསལ་བར་ འགྱུར། གད་དག་ལ་ཚད་མ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དེར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་སེམས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དད་པ་ཆེའོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་འདི་ལྟ་བུའི་བརྗོད་པ་ནི་སྲིད་པ་ལ་བསམ་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཚོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དེ་འདྲ་བ་སྐྱེས་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་ཚད་མ་གཉིས་མ་ཞུགས་པས་ངེས་པ་མེད་ཀྱང་གནོད་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་གང་གིས་བཟློག་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །གནོད་བྱེད་མེད་པ་ཡང་མདུན་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །རིག་བྱེད་ལྔ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་ལ་ལྟོས་ནས་དམན་པ་དེ་ཉིད་སྟོན་པར་འདོད་པས། བསམ་པ་འདིས་བྱ་བའི་སྐབས་སྟོན་པ་ན། ཕྱོགས་སྔ་མ་དགོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བའི་མངོན་སུམ་གྱིའོ། །བསྟན་བཅོས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གིས་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་བཞིན་དུ་འདིར་སྐྱོན་དུ་འགྱུར། ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ནམ། འབྲེལ་བ་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལས་སོ། །འདི་ལ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལེན་ནོ། །དོན་གྱི་དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཅན་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི།
Chinese
如果是根据圣言量，那么，对于具足圆满功德者来说，是真实的，而对于显现增上者来说，则是通过传承而来的，因为彼之所说与此之所说，其生处是相同的。因为是这样需要去证实的缘故，并且，因为通过对具足圆满功德者生起量的方式，进入到增上生、信解脱的方便之中，所以，相对于我等所依的量来说，被称为“近需”的遍知者，被显示为量的根本。由于积聚了无垢的福德和智慧资粮的缘故，这个行境有多大，这是无法确定的。对于一切遍知者的方面来说，因为有依赖行境的自性广大的缘故，所以差别是明显的。吠陀和自在天等，因为比二量低劣的缘故，相对于此，心想对于薄伽梵的自性广大，做什么呢？如果即使想要遍知者的方面，也因为犹豫不决的缘故，不是不住立吗？怎么相对于此，量的行境殊胜会变得明显呢？因为在嘎达嘎没有二量的缘故。对于在那里犹豫不决的遍知者，相对于此，认为自性广大，是非常有信心的。确实是这样，像这样的言说是对有者的思考，如果从集合的差别中生起那样，那么，那个时候，因为二量没有进入，所以即使没有确定，因为没有损害的缘故。谁能遮止他的自性广大呢？是这样想的。没有损害也将在后面阐述。五吠陀等相对于现量来说，想要显示低劣的那个本身，以这个想法来显示所做的事情的时候，提出前一个观点，就是“如果是”等等。那个时候，是名为现量的。“论典是因为不是那样”等等，什么会像现量和比量一样，在这里成为过失呢？不是以近的相的对境，或者依赖于执持关联。从那个本身，就是从论典。“在此，名为言说”等等是领受。“义谛的那个本身不是因”等等。
English
If it is according to the scriptural authority, then, for those with complete and perfect qualities, it is real, and for those who appear exalted, it is through lineage, because the place of origin of what is said by them and what is said by this is the same. Because it is in this way that it needs to be proven, and because by generating the measure for those with complete and perfect qualities, one enters into the means of higher realms and liberation through faith, therefore, relative to the measure that we rely on, the omniscient one called 'Near Need' is shown to be the root of the measure. Because of accumulating the undefiled merit and wisdom, it is impossible to determine how vast this field of activity is. For the aspect of all omniscient ones, because there is a nature of vastness that depends on the field of activity, the difference is clear. The Vedas and Ishvara, etc., are inferior to the two measures, so relative to that, what is there to think about the great nature of the Bhagavan? If even wanting the aspect of the omniscient one, is it not the case that one does not abide because of doubt? How, relative to that, will the excellent field of activity of the measure become clear? Because there are no two measures in Gadadhara. For the omniscient one who doubts there, relative to that, thinking of the great nature is very faithful. It is indeed so, such a statement is a thought about existence, if something like that arises from the difference of the collection, then, at that time, because the two measures have not entered, even if there is no certainty, because there is no harm. Who can prevent his great nature? That is what is thought. The absence of harm will also be explained later. The five Vedas, etc., relative to direct perception, wanting to show that inferiority itself, when showing what is to be done with this thought, the previous view is put forward, which is 'if it is,' etc. At that time, it is called direct perception. 'The treatise is because it is not so,' etc., what will become a fault here like direct perception and inference? It is not an object of a close characteristic, or relying on holding a connection. From that itself, that is, from the treatise. 'Here, called speech,' etc., is receiving. 'The very nature of meaning is not a cause,' etc.