Tibetan
བའི་དོན་ཏོ། །འདིས་ནི་བག་ཆགས་བརྟན་པ་དང་མི་བརྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བའི་མཚན་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་ན་ཧ་ཅང་ཁྱབ་པར་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་ ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་མི་སྲིད་པའི་གོ་སྐབས་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དོན་བྱེད་པར་སྣང་བས་མ་ཁྱབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་པས། མ་ཁྱབ་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བས་ཀྱང་མི་སླུ་བ་ཞེས་འདིས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་གཞན་ཉིད་ལ་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི། གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། ཐུག་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ན་གནོད་པ་མེད་པ་མཚན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དམ། དུས་གཞན་དུ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མི་དད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ཡང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་མི་འཇུག་པར་ཐལ་བ་སོ་ན་འདུག་གོ །ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་དེའི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ལ་འདིས་མ་རེག་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་མི་སླུ། ཆུ་མཐོང་བ་ལ་ནི་མེ་ཐོབ་པ་མི་སླུ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་ངམ་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པས་བྱས་པ་མི་སླུ་བ་མ་ཡིན་མོད། རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དེ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་རང་བཞིན་རིག་པ་ཙམ་དེ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་ལམ་བརྫུན་པའམ། ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེའི་སྒྲ་མེད་ན་ནི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་འཛིན་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ཉིད་ནི་ཚད་མར་མི་འདོད་དོ། །དེ་ཅི་ལྟར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་ཤེ་ན། འོ་ན་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ནི་དོན་བྱེད་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་སྤངས་པ་ལ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་རིག་པ་ཉིད་གནས་པར་འགྱུར་ལ། སྣང་བའི་རང་བཞིན་རིག་པ་ཡང་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་པ་རྣམས་ཚད་མས་འཇུག་པའི་གཏམ་ཡང་ག་ན་ཡོད། རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་པ་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་དོན་ལ་མི་སླུ་བའི་སྒོ་ནས་རང་རིག་པའི་ཚད་མར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་ནི། དེའི་རང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་སྐྱེས་པའི་དུས་ཉིད་ལ་གསལ་བ་དང་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན
Chinese
其意义是。 这说的是习气稳固与不稳固。 因此，不欺骗的特征没有错乱，所以不是非常普遍相同。 因为依赖于世俗，所以没有不可能的机会。 因为显现为有作用，所以也不是不遍及，如是已说。 为了显示不遍及，以不欺骗也不欺骗，这所说的一切也已舍弃。 这说是其他的过失，如果说没有损害，那就是没有穷尽。 在此，生起知识时说没有损害是特征吗？ 还是在其他时候？因为分别念不同。 如果不相同，那么那时获得有作用，因此陷入不容许的境地。 如果是不同的，那么因为这没有触及到其成办事业的自性，所以对谁不欺骗？ 见到水却获得火不是不欺骗。 如果以自己或他人的有作用所作不是不欺骗，仅仅是认识自己的体性就成为量，那么就说了那认识其自性仅仅是。 那个的意思是显现于知识，是外境或虚假的，或者是知识的自性。 如果没有那个词，那么因为自性这个词，就会知道是执持事物的自性。 如果仅仅是执持自己的自性不认为是量，那么这怎么与一切知识相同呢？ 那么事物的自性就是从对于有作用不欺骗而来，因此舍弃不欺骗，显现的自性知识就存在了。 显现的自性知识也是共同的，因此对于所作之事追求意义，如果分别而进入和返回不合理，那么世俗者以量进入的言论又在哪里呢？ 认识自己的体性成为胜义的量，因此说了世俗者。 如果这样，那么如何以对于义不欺骗的方式成为自证的量呢？ 不是这样的，因为完全决断义的特征的有作用，是成为其自己的体性，所以在产生之时就显现，并且因为说这是见到的缘故，所以是过失。
English
Its meaning is. This says whether the habit is stable or unstable. Therefore, the characteristic of non-deception is without confusion, so it is not very universally the same. Because it relies on the conventional, there is no impossible opportunity. Because it appears to be functional, it is also not non-pervasive, as has been said. In order to show non-pervasiveness, whatever is said by non-deception is also abandoned by non-deception. This is said to be the fault of others, but if it is said that there is no harm, then it is only without end. Here, is it said that the characteristic of no harm is when knowledge arises? Or at other times? Because the discriminations are different. If they are not the same, then at that time, obtaining functionality also leads to an unacceptable situation. If they are different, then because this does not touch the nature of accomplishing its function, who is not deceived? Seeing water and obtaining fire is not non-deception. If what is done by one's own or another's function is not non-deception, but merely recognizing one's own nature becomes valid, then it is said that merely recognizing its nature is. That means appearing in knowledge, being external or false, or being the nature of knowledge. If there is no that word, then because of the word nature, it will be known to be holding the nature of things. If merely holding one's own nature is not considered valid, then how is this the same for all knowledge? Then the nature of things comes from not deceiving functionality, so abandoning non-deception, the knowledge of the appearing nature exists. The knowledge of the appearing nature is also common, so it is unreasonable to separate and enter and return when seeking meaning for what is to be done. Where is the talk of worldly people entering with validity? Recognizing one's own nature becomes the ultimate validity, so worldly people are mentioned. If so, then how does it become the validity of self-cognition in the way of not deceiving meaning? It is not like that, because the functionality of the characteristic of completely deciding meaning is becoming its own nature, so it is clear at the time of arising, and because it is said that this is seen, it is a fault.
Tibetan
་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་མི་སླུ་བ་ཚོལ་བ་ན་ཕྱི་མའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་མི་སླུ་བར་རིགས་སོ། །དེས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་མ་ ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་ལུས་པ་ན། ཚད་མའི་ཚུལ་ཅི་འདྲ་བར་གནས་པ་དེ་སྟོན་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་འབྱུང་འགྱུར་དོན་ཡུལ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ནར་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་སྐྱོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཐ་སྙད་ལ་རྟེན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེ་ན། ད་ལྟར་བའི་ཡུལ་ལ་ཞུགས་ཀྱང་ཐོབ་པར་བྱ་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ཅན་དང༌། གཟུགས་ལ་ཞུགས་ཀྱང་རེག་བྱ་ལ་སོགས་པ་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཅན་ཏེ། གང་ཞིག་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་ཐ་སྙད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་གཞན་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ན་ཡུལ་གཞན་རྣམ་པར་འཇོག་ཅེ་ན། ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ལ་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་སྲིད་ཀྱང་དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མར་རྣམ་པར་གཞག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། མཐོང་བཞིན་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་དང་ཡུལ་གཞན་དེ་དག་ཐོབ་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང༌། དེ་དག་གི་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་སྟེ། ཐ་དད་པ་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཕྱིས་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་བ་དེས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་དང༌། གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཡུལ་གཞན་དང་གོ་ཇི་ལྟར་གཅིག་པར་རིགས་ཤེ་ན། ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་ནང་དུ་མི་འདུའོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གང་དུ་འདུས་ཤེ་ན། ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས་ནི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བཞིན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །ཡུལ་གཞན་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེག་བྱ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །ཡང་གི་སྒྲོས་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ཡང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་གཟུགས་ཙམ་མཐོང་བ་ནི་བུམ་པ་བདག་གིས་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ན། གཟུགས་དང་རེག་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ
Chinese
没有。像这样寻求不欺骗时，依赖于做后世的事情才是不欺骗，是合理的。因此，并不是说那就是真实。因此，当第二个分别念存在时，为了说明量是如何存在的，所以才说“因为未来义境”。因为在那时，没有量和非量的差别，所以才随顺世俗，也就是随顺世俗而行。什么是怎样的呢？即使进入现在的境，也是具有能够获得的未来境；即使进入色，也是具有触等作为行境。谁是这样，那就是世俗者。或者说，谁是世俗者，那就是像这样的。又，当如何变成他境时，如何安立他境呢？说是“以增益”，也就是以一增益。如果对世俗可以增益，但仅仅依赖于此就能安立为量，那有什么用呢？如果说会变成仅仅是所见，那么，所说的未来义和那些他境，追求获得是有意义的，做那些事情是有意义的，显示了没有差别。如果所见的就是后来起作用的，那么，和未来的义不是应该是一样的吗？怎么能和他境相同呢？说了“如何”等。同样，未来的自性也不包含在执持色等自性之中。那么，如何包含在哪里呢？说是“以增益”。所谓“那是一”，就是和显现的色等自性是一。“也是他境”，就是和触等相也是一。又，“也”字表示也是未来的自性。这样，仅仅见到色，就特别执着于“我见瓶子”等，色和触就安立为一。
English
There is not. When seeking non-deception in this way, it is reasonable that relying on doing things for the next life is non-deceptive. Therefore, it is not saying that that alone is the truth. Therefore, when the second conceptual thought remains, in order to show how validity exists, it is said, "Because of the future object of meaning." Because at that time, there is no distinction between validity and non-validity, therefore one follows the conventional, that is, one acts in accordance with the conventional. What is it like? Even if one enters the present object, it is still one that has a future object that can be obtained; even if one enters form, it is still one that has touch and so on as its object. Whoever is like that, that is a conventionalist. Or, whoever is a conventionalist, that is like this. Furthermore, when it becomes another object, how does one establish another object? It is said, "By superimposition," that is, by superimposing as one. If it is possible to superimpose on the conventional, but merely relying on that, what is the use of establishing it as valid? If it is said that it will become merely what is seen, then, the future meaning that is spoken of and those other objects, seeking to obtain them is meaningful, doing those things is meaningful, showing that there is no difference. If what is seen is what later functions, then shouldn't it be the same as the future meaning? How can it be the same as another object? It is said, "How" and so on. Similarly, the nature of the future is not contained within holding the nature of form and so on. Then, how is it contained where? It is said, "By superimposition." What is called "That is one" is the same as the nature of the appearing form and so on. "It is also another object," that is, the characteristic of touch and so on is also one. Also, the word "also" indicates that it is also the nature of the future. In this way, merely seeing form, one is particularly attached to "I see the pot" and so on, and form and touch are established as one.